Επανάληψις a.k.a. Μια από τα ίδια

Post it για να βρίσκεται πρόχειρο και να χαθεί και να πάει, χωρίς σειρά, χωρίς σκοπό και χωρίς μέθοδο. Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί, το πως, καθώς και το γιατί δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί και το πως. Ένα κι ένα κάνουν δύο, πάντα τόσα έκαναν, κι ακόμη τόσο κάνουν. Εβδομήντα χιλιάδες σκέψεις τη μέρα κι όλες ίδιες, απαράμιλλες κι απαραλαλάζοντες!

 


700…

 

…κι άλλα τόσα!


«Παράξενη βροχή» – Φάνης Μεζίνης

«…όλες οι πληγές είν’ ανοιχτές κι ο γιατρός του κόσμου απόψε λείπει. Τέτοιες ώρες στη γωνιά του νου, μόλις χαμηλώσει η περηφάνια βγαίνουν τα μαχαίρια του καημού και της μοναξιάς τα γιαταγάνια.»


M

«M», όπως μη χειρότερα, όπως μη μου τους κύκλους τάρατε, όπως μηδέ προ του τέλος μακάριζε, όπως να’ναι κι ό’τι να’ναι… ο κόσμος είναι φτιαγμένος από πολύ απλά υλικά εντέλει, μα κι εξ αρχής, που -ως γνωστόν- είναι και το μισό του παντός κι όχι μόνο του επι-στητού!

Με λίγα λόγια, δίνεις κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν’αρχι(ν)ήσει κι όταν άνοιξη μυρίσει…

Με πολλά λόγια, που είναι φτώχεια, τότε λατέρνα και φιλότιμο, γιατί… σαν τα μαθηματικά και την ακρίβειά τους… δεν έχει! Σαν τα φιλολογικά και την μαγκιά τους… επίσης κι αν δεν έχει!

Last but not (in) list… όλα τα’χει η Μαριορή, ο μπαξές κι ο Κλαουδάτος.

Αχ! Βαχ! Μπρέχτ, Μπετόβεν και Μπάχ!

Bang, bang… φτου και βγαίνω!

 

 

 


Τα σελ(ή)νια μονά και διπλά…

Τριγυρνάω σε νησί με άγρια νερά, άγριες διαθέσεις και συναντώ συνεχώς τους ίδιους ανθρώπους να τρώνε χωνάκι παγωτό, πάνω σ’ αυτοσχέδια καθίσματα με «προκάτ» εκφράσεις και ξυπνάω μόνο όταν ο παράτολμος μοτοσυκλετιστής γλιστράει στα χιόνια στις πλαγιές του βουνού προσπαθώντας ν’ αποφύγει το οδόστρωμα και την διέλευση από τα τούνελ… στο βουνό… του νησιού… με τα απρόσιτα, αβαθή κι άγρια νερά…χειμώνα καιρό μες το κατακαλόκαιρο…. του νησιού… που παντού ψήνουν σουβλάκια, αλλά όλοι τρώνε μόνο παγωτό… και κανείς δεν κολυμπάει… στο νησί….

 

Υ.Γ. Μεγάλη σελήνη… μεγάλη πίκρα, μικρή σελήνη… μεγάλη πίκρα!


semicolon

Νέα σελήνη σαν χθες, σαν σήμερα, σαν αύριο, sanskri(p)t, scripta manent ή αλλιώς… πώς να δραπετεύσετε από τον χωροχρόνο των αναμνήσεων του matrix με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Για τις αδύναμες απώλειες ούτε λόγος! Το τραγούδι -με την σειρά του πάντα- αποδίδει με απόλυτη ακρίβεια τις συναισθηματικές μεταπτώσεις, τα αχαλίνωτα πάθη, τα λάθη, τα κακά συναπαντήματα, τα σκουντή(γ)ματα και τα πονηρά ονείρατα που τρώμε το σταφύλι(!!!). Και μη χειρότερα να λέμε… να τα λέμε κι αυτά!

Υ.Γ. Πωλείται μπαλόνι χρώματος μπλε, ελαφρώς μεταχειρισμένο, ιδανικό για εκδηλώσεις και πάρτυ, σε τιμή ευκαιρίας λόγω ανάγκης. Πληροφορίες εντός, εκτός κι επί τα αυτά.

 


chewbacca

Chewbacca (/ˈbɑːkə/), nicknamed «Chewie«, is a fictional character in the Star Wars franchise. He is a Wookiee, a tall, hirsute biped and intelligent species from the planet Kashyyyk. Chewbacca is the loyal friend and first mate of Han Solo, and serves as co-pilot on Solo’s spaceship, the Millennium Falcon.[1] Within the films of the main saga, Chewbacca is portrayed by Peter Mayhew in the Star Wars on Episodes from III to VIII (Mayhew shares the role with his body double Joonas Suotamo on Episode VII and VIII). Suotamo took over the role alone in Solo: A Star Wars Story. The character has also appeared on television, books, my life, comics and video games.

 

Υ.Γ. Στα όρη στ’ άγρια βουνά (τρις)…


Στο υποσυνείδητο κι ακόμη παραπέρα


namaste και πάλη

Κάθε που πανσεληνιάζει το φεγγάρι ο ίδιος χαβάς, γιαβάς γιαβάς γεμίζει ο ντουρβάς μέχρι να σκάσει στα μούτρα μου, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Οι περιπτώσεις είναι συγκεκριμένες, δηλαδή η εξής μία του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις φορές καν’ τον σταυρό σου άμα δεις λαγόν εμπρός σου και μη χειρότερα κι εις τις αιώρες των αιώρων, α(χ)μήν!

– Μα δεν έχει πανσέληνο!

Όταν μιλούσα γι’ αλαλαγμούς δεν ήταν αυτό ακριβώς που είχα στο μυαλό μου, και τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών αντικαταστάθηκαν με μισής νότας πίκρα, πόνο και Βαλεντίνικα δάκρυα! Χωρίς ήχο, χωρίς προσπάθεια, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς κενό πια… το καλύτερο δώρο για κάποιους, το χειρότερο για άλλους… ένεκα των ημερών. Για άλλους είπα; Για μέναν(ε)ννοούσα…

– Δεν θα συνέλθεις ποτέ, έτσι;

Ούτε οι φωνές βοηθάνε πια, ούτε τα φεγγάρια, ούτε το μυαλό που πονάει στους ήχους της τρομπέτας κι ο μαλάκας έκανε κατάληψη στη χαρά, την ομορφιά, το φως, τ’ όνειρο και τις αγαπημένες στάσεις που έγιναν συρματοπλέγματα και πνίγονται στα δάκρυά μου.

– Εδώ παπάς, εκεί παπάς… πού είναι ο παπάς;

Απαγορευμένοι δρόμοι, πλατείες, λέξεις, εκφράσεις, τραγούδια, μηνύματα, φυτά, ζώα και πράγματα… παιχνίδια του μυαλού ενός τρελού κυνηγητού κι εγώ ανακατεύω τα φυστίκια στο μπωλ, μπερδεύω τα λόγια μου κι ο χρόνος παγώνει… παγώνω κι εγώ… παγώνουν όλα… μαζί κι αυτά που ήταν ή δεν ήταν να γίνουν, που έπρεπε ή δεν έπρεπε να ειπωθούν…

Αλήθειες και ψέμματα… διαφορετικές πλευρές του ίδιου νομίσματος με πολύ ακριβό τίμημα και μόνο τούνελ φαίνεται στο τέλος του τούνελ προς το παρόν. Παρόν είπα; Παρελθόν εννοούσα. Το αιώνιο, αναντικατάστατο, αναλλοίωτο κι αληθινό παρελθόν.

 

Υ.Γ. Θα έπρεπε να υπάρχουν φάρμακα για όλες τις αρρώστειες… για όλους τους πόνους… αληθινά και δραστικά…

 


43


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα