perspective: thug


SUPERMOON: …και καλά!

«Απ’τα πολλά στα τίποτα, κι όλα μαζί στα τώρα, κι απ’την τσιγγάνα στο γιατρό που έχει πάρει φόρα. Απ’τα πολλά στο τίποτα, σε μια στιγμή απ’ την άλλη, πολλές είν’ οι απόστροφοι, πολλή κι η παραζάλη…», ανώνυμος


INSID3R


851 days

Με κάθε επιφύλαξη για τυχόν λάθη και μέχρι εξαντλήσεως των αποθεμάτων, τα αιώνια μυστικά του σύμπαντος είναι απροκάλυπτα εμφανή κι ο καθένας κάνει τις επιλογές του.


bitter

Μια στο καρφί και μια στο πέταλο, μια στον ουρανό και μια στα τάρταρα κι ενδεχομένως η ροή της ιστορίας να ήταν διαφορετική, βεβαίως, κ(ι)όλως τυχαίως συμπίπτει με τα 9μερα του Μάη που ζει για να φάει το τριφύλι. Όσο πολύπλοκο ακούγεται, άλλο τόσο γράφεται, όμως αν κάποιος είναι μάστορης εις τας γραφάς η δυσκολία ευκολία εστί. Στην προκειμένη περίπτωση, βεβαίως, ούτε το ένα ισχύει ούτε το άλλο! Ο γιατρός έχει μασκαρευτεί σε αλεπού και τα ομοζυγωτικά παρελαύνουν μετ’εμποδίων, όμως με χάρη. Χάρη σε όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα, δημιουργούνται βάσανα χωρίς λόγο ή/και με λόγο και αιτία… κανείς δεν ξέρει… κι όλοι συμφωνούν(ε)!

Χίλιες φορές το παίρνω απόφαση και χίλιες μετανοιώνω, διατηρώντας τις ισορροπίες στο μηδέν, που ως γνωστόν είναι ζυγός αριθμός κι όχι ουδέτερος όπως πολλοί -αστόχως- ισχυρίζονται. Πολλά ‘βεβαίως’ μα λίγη βεβαιότητα, κι όσο ατέρμονα κι αν (ο)μοιάζουν τα παιχνίδια του μυαλού, τόσο συγκεκριμένα είναι. Τόσο συγκεκριμένα και καθόλου παιχνίδια. Καθόλου παιχνίδια και καθόλου μυαλό. Καθόλου μυαλό και τελεία και παύλα.

 

Υ.Γ.

– Από δω παν’ καλά ;

– Όοοοχι !!!!


St George


hakuna ma(n)tata

Πονόσωμα ένα… πονόσωμα δύο… πονόσωμα τρία και το λουρί της γκαύλας. Φτού και βγαίνω, ξανά και ξανά και τελειωμό δεν έχω. Τα κρατούμενα επιβαρύνουν τα μελλούμενα και τα απαιτούμενα είναι δι(ς)φορούμενα. Πάντοτε(ς) έτσι ήταν και πάντοτε(ς) έτσι θα ‘ναι. Σαν τα δεκαοχτώ χιλιόμετρα -χωρίς καιρό- που φουρτουνιάζουν κάθε τόσο τις σκέψεις και λιγοστεύουν τις ανάσες μου. Πόσες ακόμη να έχουν απομείνει άραγε;

Κλείνω μια πόρτα κι ανοίγουν δύο, θάβω μια σκέψη και φυτρώνουν εκατό. «Να τις κάψεις πρέπει», μου λέει ο γιατρός, αλλά τί ανάγκη έχει αυτός; Παίρνω βαθιά ανάσα και συνεχίζω μέχρι να μην μείνει ούτε ίχνος. Ούτε ίχνος από πόνο, ούτε σταγόνα από δάκρυ, ούτε(ς)πιθαμή χώρος για άλλες σκέψεις…


Επανάληψις a.k.a. Μια από τα ίδια

Post it για να βρίσκεται πρόχειρο και να χαθεί και να πάει, χωρίς σειρά, χωρίς σκοπό και χωρίς μέθοδο. Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί, το πως, καθώς και το γιατί δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί και το πως. Ένα κι ένα κάνουν δύο, πάντα τόσα έκαναν, κι ακόμη τόσο κάνουν. Εβδομήντα χιλιάδες σκέψεις τη μέρα κι όλες ίδιες, απαράμιλλες κι απαραλαλάζοντες!

 


700…

 

…κι άλλα τόσα!


«Παράξενη βροχή» – Φάνης Μεζίνης

«…όλες οι πληγές είν’ ανοιχτές κι ο γιατρός του κόσμου απόψε λείπει. Τέτοιες ώρες στη γωνιά του νου, μόλις χαμηλώσει η περηφάνια βγαίνουν τα μαχαίρια του καημού και της μοναξιάς τα γιαταγάνια.»


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα