Συντάκτης: <span class="vcard">djG</span>

43


back(a)wards aka. 40 κύματα

Στίχοι αγάπης και ήχοι στη διαπασών(ει) (και καλά) και θα πετώ και θα’ρθω να σε βρω κάτω απ’ τα ηφαίστεια και τις βαριές κουβέντες και τον κακό μου τον καιρό και μη χειρότερα… Με λίγα λόγια: μίνι καύσωνας, σαν το ούζο, χωρίς τα προσχήματα. Eλεύθερα όλα, σαν τη βούληση, κι εγώ βγάζω βόλτα τα χειρότερα για να κάνω εντύπωση… μπράβο τ’αγόρι μ’, τα πράττεις μια χαρά! Ελληνικό(ν) σήμα κατατεθέν για κάθε αρχή και κάθε τέλος, κάθε φόβο και κάθε πάθος (κι) από τούδε κι F6ς. Από τ’ ακατανόητα στα κατανοητά και τις σκέψεις σαν πουλιά, ράβε – ξήλωνε (δις) δουλειά (τρις) να μην σου λείπει (miss)…


due past tomorrow

Το μυστήριο και το άγνωστο συνήθως γοητεύουν, ειδικά όταν εμπεριέχουν βάρκα, ελπίδα και πορεία. Το ταξίδι είναι πάντα -μα πάντα- κομμένο και (γ)ραμμένο  στα μέτρα μας, μα συχνά αναγκαζόμαστε να γίνουμε αφελείς ή να δημιουργήσουμε ψευδαισθήσεις γύρω μας, για να δώσουμε άφεση επιλογών, καθώς αμαρτίες δεν υπάρχουν… όλος ο κόσμος το ξέρει αυτό! Υπάρχουν μόνο πάθη, λάθη, μπερδέματα, καλά και κακά ξεμπερδέματα, αφίξεις, αναχωρήσεις, χαριεντίσματα, νομίσματα με δύο όψεις, τρεις απόψεις κι ένα ηφαίστειο που κανείς δεν γνωρίζει πότε θα εκραγεί.

Ο βασιλιάς πέθανε! Ζήτω ο βασιλιάς!

 

 


due past today

Νέα Σελήνη, ανάδρομη Αφροδίτη και τα γραφόμενα είναι μπαγιάτικα, έχουν γραφτεί από καιρό τώρα και κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Η άνοιξη (με) κράτησε για έναν χειμώνα, οι σκέψεις (με) cer(n)ιανούν στα ίδια και τα ίδια, οι συσχετισμοί (με) ταλαιπωρούν ανελέητα κι οι συνειρμοί γαμιούνται!

 

Υ.Γ. Κάτι τρέχει με τα φεγγάρια… και δεν γεμίζουν πια!


Jacques Brel – Ces gens-là


supermoon: Φτου και βγαίνω

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ +1

Τα φεγγάρια μπήκαν στη θέση τους κι άρχισε να ξημερώνει στην ώρα του επιτέλους. Αν όλα πάνε καλά, αυτό το post έπεσε διάνα στις προβλέψεις του και τα τείχη γκρεμίστηκαν, οι μάσκες έπεσαν κλπ κλπ, όμως όλα για να εξηπηρετήσουν έναν και μοναδικό σκοπό. Αυτόν που σε πνίγει από μακριά, που εκμηδενίζει όλες τις αποστάσεις και τις στάσεις, που ξεζουμίζει τις εικόνες και τους ηχους, που απαριθμεί αμέτρητα σενάρια και μπαστακώνεται στο μυαλό σου για να σε ταλαιπωρεί επι μονίμου βάσεως και τέταρτης διαστάσεως.

Διπλή «γιορτη» η σημερινη με τους τόνους πάλι να λειπουν και τις σκέψεις  εγκλωβισμένες στα ίδια κι απαράλλαχτα, στα ίδια κι ακόμη περισσότερα, στα ίδια μέρη που θα συναντηθούμε και δεν θα ‘χουμε τίποτα να πούμε. Μπαινοβγαίνει η Πούλια κι ο Αυγερινός Ζωή μου, με τη λήγουσα και την κατάληξη στα ίδια. Να πάρει! Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Αυτοανακυκλούμενο, αυτοαναιρούμενο, απεχθές κι ειδεχθές, το blog πνέει τα (ο)λοίσθια κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο, κι ως γνωστόν, από σέναρια… να φάν(ε) κι οι κότες. Από σκηνοθέτης θεατής και τούμπαλιν σε γαϊτανάκι ονειρεμένο, γαϊτανάκι τελειωμένο!

Υ.Γ. Φτου και βγαίνω;

Υ.Γ.2 Το διαλεχθέν κομμάτι που συνοδεύει τα γρα(φ)τά πέρασε από χίλια κύματα πριν επιλε(χ)θεί. Τα μεγαλύτερα εξ αυτών ήσαν ένα κι ένα, δύο δηλαδή. Το ιδανικότερο ήταν το πρώτο και το καταλληλότερο το δεύτερο, οπότε (χωρίς λόγο και αιτία) επιλέχθει ένα ουδέτερο

Υ.Γ. 3 Πάλι τόσα υστερόγραφα; Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Υ.Γ.4. I trusted you

Υ.Γ.5 Ήμαρτον!


animus

«Παράταιρα ξεσπάσματα της μνήμης, αυτόβουλα κι ανεξάρτητα, επίμονα και ακαθόριστα, χωρίς λόγο και αιτία, με σαφή όμως αίτια κι αιτιατά, μια πάπια μα πoιά πάπια, μια πάπια με παπιά.»

– Γιατρέ, άσε τι βλακείες και πες μου την αλήθεια, θα γιάνει τάχα ο καημός που έχω μες τα στήθια;

«Ελλείψει ισορροπιών, οι ανάσες δυσκολεύουν κι εντείνουν τις εντάσεις, αποδυναμώνουν τις (εν)στάσεις, θολώνουν τις σκέψεις και ταράζουν το τοπίο ή/και το αντίστροφο(ν). Η σούπα -εν τω μεταξύ- ολοένα και κρυώνει, ολοδύο και ζεσταίνεται…»

– …

 

 

 


TI.PO.TA

Υ.Γ. Το TI.PO.TA είναι ένα μικρό ρομπότ, που παίρνει ρεύμα από τη λεωφόρο του φεγγαριού (moonlight avenue), κολυμπώντας γυμνό στην ελευθερία … και σε αρμονία.


disturbance in the force


Paused


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα