Category: Γενικά κι αόριστα

due past tomorrow

Το μυστήριο και το άγνωστο συνήθως γοητεύουν, ειδικά όταν εμπεριέχουν βάρκα, ελπίδα και πορεία. Το ταξίδι είναι πάντα -μα πάντα- κομμένο και (γ)ραμμένο  στα μέτρα μας, μα συχνά αναγκαζόμαστε να γίνουμε αφελείς ή να δημιουργήσουμε ψευδαισθήσεις γύρω μας, για να δώσουμε άφεση επιλογών, καθώς αμαρτίες δεν υπάρχουν… όλος ο κόσμος το ξέρει αυτό! Υπάρχουν μόνο πάθη, λάθη, μπερδέματα, καλά και κακά ξεμπερδέματα, αφίξεις, αναχωρήσεις, χαριεντίσματα, νομίσματα με δύο όψεις, τρεις απόψεις κι ένα ηφαίστειο που κανείς δεν γνωρίζει πότε θα εκραγεί.

Ο βασιλιάς πέθανε! Ζήτω ο βασιλιάς!

 

 


persona non grata

Πολλά φεγγάρια μαζεμένα κι ούτε ένα για τ’εμένα, γιατρέ μου! Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, ολέθριες και τα επίθετα εις βάρος μου, αλίμονο, δεν τα καταφέρνω καθόλου καλά! Έχω αναβάλλει τη ζωή κι έχω αθετήσει τα μιλημένα και τα συμφωνημένα. Να τα λέμε κι αυτά, να τα λέμε και τ’άλλα, όμως για τα αλλά… δεν μιλάμε πια! Non grata όλη μέρα κι όλη νύχτα κι ας νόμιζα πως το’χω… δεν το’χω όμως! Από τον ουρανό στα έγκατα κι απ’την αρχή στο τέλος, κοντά έναν χρόνο τώρα, όχι τώρα… έναν χρόνο τώρα, δύο χρόνια τώρα, τρία χρόνια τώρα και ούτω καθ’εξής. Πολλές τελείες, τελείες και παύλες, που στάση δεν κρατούν κι υπόσταση δεν έχουν. Μεγάλη πίκρα… ακατανόητα στα am κι αφόρητα στα pm! .-


supermoon: και μη χειρότερα

Τα καλύτερα έπονται, όπως το έπος, αμ έπος αμ έργον κι α(ο)μ, από τον άτλα σπόνδυλο μέχρι τον θεό, εώς εκεί που δεν φτάνει ο νους εννοώ, όχι τον αληθινό θεό, αυτόν που δεν υπάρχει. Μόνο εμείς υπάρχουμε μωρό μου κι αυτό συμβαίνει κάτω από προϋποθέσεις, όχι απλές υποθέσεις. Προϋπάρχουσες, ιδιάζουσες και εις τους αιώνες των αιώνων αμήν υποθέσεις!  Οι συνειρμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλον… αυτόν… ξέρεις… τον θεό, αλλά όχι τον αληθινό, τον επίγειο θεό… αυτόν που σ’είχε, σ’έχει και θα σ’έχει, αυτόν που έχει τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου, του οργασμού, της πείνας σου, της μάρκας των τσιγάρων σου, κατά το άσμα… κατά προσέγγιση και κατά τας γραφάς. Απλά πρά(γ)ματα, σαν τα απλά ρήματα. Έχω, δίνω, παίρνει(ς), βλέπω, σκέφτομαι, υπάρχω, υπάρχεις, υπάρχει και ούτω καθ’εξής… ξέρεις εσύ… σαν αυτόν που είναι πάνω απ’όλους κι όλα… σαν τον θεό… που δεν υπάρχει. Στο matrix της αλήθειας μόνο το ψέμμα είναι καθαρό κι αγνό, απόλυτο και σίγουρο… σαν τον θεό, που… ας μην επαναλαμβάνομαι… δεν υπάρχει!

P.S. dj ENEX, καλύτερος από τους υπόλοιπους…


Καυτά φιλιά

ΚλέβοΝτας στο ζύγι και μηΝ αφήΝοΝτας τη μοίρα να κάΝει τη δουλειά της, xαϊδεύω τις κακές συΝήθειες και επιτηδεύω τις αυπΝίες. Το σεΝτούκι με τα ευρήματα της τρέλας ξεχειλίζει κι ο απολογισμός τρελός, sans ήμερα… +1


Where are we now?

From Dr House to David Bowie, τα ερωτήματα είναι αμέτρητα κι ανελέητα, καθώς κι αναπάντητα. Η βασική αρχή του «λιγότερου δυνατόν κακού» είναι διάχυτη στον αέρα από την πολιτική μέχρι(ς)… παντού! Διπλωματία, διαχείριση κρίσεων, hide & seek εντός εκτός κι επί τα αυτά, ένθεν κι ένθεν κι εκ των προτέρων! Όλη η γνώση του κόσμου μαζεμένη δεν πιάνει μία μπροστά στο intuition που λένε κι οι Άγγλοι. Μισά αγγλικά, μισά λόγια, όλο ταξιδεύω κι όλο εδώ είμαι…


2nd best

Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. «Πάρτο αλλιώς», επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. «Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.», Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more

 


almost

Ο Αύγουστος ήρθε νωρίτερα φέτος με πρώιμες πίκρες κι ώριμα λόγια, λίγο πριν συμβιβαστώ με την παράνοια.

Υ.Γ. fin #1, #2, #3

Υ.Γ.2. fin fin


Μακράν μακρά, απόμακρα, κατάμακρα κι ολόμακρα

Η βροχή σταμάτησε και μετράω ακόμη ανακατωσούρες και σκοτούρες εκ των ουκ άνευ κι επί παντώς επι-στητού… να τα λέμε κι αυτά! Ότι αρχινάει(!!!) λάθος δεν τελειώνει σωστά κι αυτό δεν λέω να το εμπεδώσω, λέω όμως -αντ’αυτού- να εμπαίξω λίγο ακόμη τα +αισθήματά μου μέχρι(ς) να χ(ρ)ίσουν ειδικής ιατρικής φροντίδας μα και περίθαλψης συν+άμα. Ο γιατρός ενεφανίσθει άξαφνα κι επέφερε την πληρότητα με απίστευτη δεινότητα, διακριτικότητα και πάσα ειλικρίνεια, θέτοντας τον πήχη ψηλότερα και τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του… όχι του γιατρού τον πάγκο… του κατεργάρη…

 Υ.Γ. Να τα λέμε κι αυτά, να τα λέμε και τ’ άλλα… να τα λέμε όλα!


1-7

Ένα ταξίδι, δύο φτερά, τρεις νύχτες, τέσσερις μέρες, πέντε λεπτά ακόμη, έξι μήνες, επτά ημέρες την εβδομάδα. Το σύμπαν συρρικνώνεται, το σύμπαν μεγαλώνει και τα ανόητα φεγγάρια ματώνουν και σκοτώνονται. Χάθηκαν οι μνήμες και συντόμεψε ο κόσμος…


Παρ’ όλα αυτά…

…παρ’ όλα αυτά;;

Υ.Γ. Παρ’ όλα αυτά!


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα