Κατηγορία: Ερωτήματα

namaste και πάλη

Κάθε που πανσεληνιάζει το φεγγάρι ο ίδιος χαβάς, γιαβάς γιαβάς γεμίζει ο ντουρβάς μέχρι να σκάσει στα μούτρα μου, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Οι περιπτώσεις είναι συγκεκριμένες, δηλαδή η εξής μία του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις φορές καν’ τον σταυρό σου άμα δεις λαγόν εμπρός σου και μη χειρότερα κι εις τις αιώρες των αιώρων, α(χ)μήν!

– Μα δεν έχει πανσέληνο!

Όταν μιλούσα γι’ αλαλαγμούς δεν ήταν αυτό ακριβώς που είχα στο μυαλό μου, και τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών αντικαταστάθηκαν με μισής νότας πίκρα, πόνο και Βαλεντίνικα δάκρυα! Χωρίς ήχο, χωρίς προσπάθεια, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς κενό πια… το καλύτερο δώρο για κάποιους, το χειρότερο για άλλους… ένεκα των ημερών. Για άλλους είπα; Για μέναν(ε)ννοούσα…

– Δεν θα συνέλθεις ποτέ, έτσι;

Ούτε οι φωνές βοηθάνε πια, ούτε τα φεγγάρια, ούτε το μυαλό που πονάει στους ήχους της τρομπέτας κι ο μαλάκας έκανε κατάληψη στη χαρά, την ομορφιά, το φως, τ’ όνειρο και τις αγαπημένες στάσεις που έγιναν συρματοπλέγματα και πνίγονται στα δάκρυά μου.

– Εδώ παπάς, εκεί παπάς… πού είναι ο παπάς;

Απαγορευμένοι δρόμοι, πλατείες, λέξεις, εκφράσεις, τραγούδια, μηνύματα, φυτά, ζώα και πράγματα… παιχνίδια του μυαλού ενός τρελού κυνηγητού κι εγώ ανακατεύω τα φυστίκια στο μπωλ, μπερδεύω τα λόγια μου κι ο χρόνος παγώνει… παγώνω κι εγώ… παγώνουν όλα… μαζί κι αυτά που ήταν ή δεν ήταν να γίνουν, που έπρεπε ή δεν έπρεπε να ειπωθούν…

Αλήθειες και ψέμματα… διαφορετικές πλευρές του ίδιου νομίσματος με πολύ ακριβό τίμημα και μόνο τούνελ φαίνεται στο τέλος του τούνελ προς το παρόν. Παρόν είπα; Παρελθόν εννοούσα. Το αιώνιο, αναντικατάστατο, αναλλοίωτο κι αληθινό παρελθόν.

 

Υ.Γ. Θα έπρεπε να υπάρχουν φάρμακα για όλες τις αρρώστειες… για όλους τους πόνους… αληθινά και δραστικά…

 


supermoon: Φτου και βγαίνω

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ +1

Τα φεγγάρια μπήκαν στη θέση τους κι άρχισε να ξημερώνει στην ώρα του επιτέλους. Αν όλα πάνε καλά, αυτό το post έπεσε διάνα στις προβλέψεις του και τα τείχη γκρεμίστηκαν, οι μάσκες έπεσαν κλπ κλπ, όμως όλα για να εξηπηρετήσουν έναν και μοναδικό σκοπό. Αυτόν που σε πνίγει από μακριά, που εκμηδενίζει όλες τις αποστάσεις και τις στάσεις, που ξεζουμίζει τις εικόνες και τους ηχους, που απαριθμεί αμέτρητα σενάρια και μπαστακώνεται στο μυαλό σου για να σε ταλαιπωρεί επι μονίμου βάσεως και τέταρτης διαστάσεως.

Διπλή «γιορτη» η σημερινη με τους τόνους πάλι να λειπουν και τις σκέψεις  εγκλωβισμένες στα ίδια κι απαράλλαχτα, στα ίδια κι ακόμη περισσότερα, στα ίδια μέρη που θα συναντηθούμε και δεν θα ‘χουμε τίποτα να πούμε. Μπαινοβγαίνει η Πούλια κι ο Αυγερινός Ζωή μου, με τη λήγουσα και την κατάληξη στα ίδια. Να πάρει! Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Αυτοανακυκλούμενο, αυτοαναιρούμενο, απεχθές κι ειδεχθές, το blog πνέει τα (ο)λοίσθια κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο, κι ως γνωστόν, από σέναρια… να φάν(ε) κι οι κότες. Από σκηνοθέτης θεατής και τούμπαλιν σε γαϊτανάκι ονειρεμένο, γαϊτανάκι τελειωμένο!

Υ.Γ. Φτου και βγαίνω;

Υ.Γ.2 Το διαλεχθέν κομμάτι που συνοδεύει τα γρα(φ)τά πέρασε από χίλια κύματα πριν επιλε(χ)θεί. Τα μεγαλύτερα εξ αυτών ήσαν ένα κι ένα, δύο δηλαδή. Το ιδανικότερο ήταν το πρώτο και το καταλληλότερο το δεύτερο, οπότε (χωρίς λόγο και αιτία) επιλέχθει ένα ουδέτερο

Υ.Γ. 3 Πάλι τόσα υστερόγραφα; Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Υ.Γ.4. I trusted you

Υ.Γ.5 Ήμαρτον!


supermoon: πίσσα & πούπουλα

Πανσέληνος, ακριβώς στην ώρα της, η μεγαλύτερη της χρονιάς και βάλε. Εππηρεάζονται  ανορθόγραφα κι ανορθόδοξα οι θάλασσες, τα πάθη, τα λάθη, τα μύδια τα ξύδια και το κακό +απάντημα. Οι ανταγωνιστές ξεσαλώνουν χορεύοντας στην υπόφυση, οι ενδοιασμοί διασύρουν τις σκέψεις σε όργια κι οι κόλακες τις ζήλειας κάνουν ρίμες τσατίλας με ορεινά χωριά που επαναλαμβάνονται συνεχώς. Αλλάζει ο Μανωλιός; Μόνο για να β(γ)άλει τα ρούχα του αλλιώς…

Υ.Γ. «Σου ‘δωσα όλο το χρόνο που χρειαζόσουν για να σκεφτείς ένα καλό ψέμα και διάλεξες το χειρότερο!», Jim Eyl

 


say no more

Ντίρλα ντιρλανταντά που «τραγουδάει» κι ο Διονυσης παρεα με τα ψέμματα των Black Keys (thanx bro), διαχρονικες αξιές αν και… όλες οι μουσικές του κόσμου δεν θα ηταν αρκετές ακομη κι αν χωρούσαν σ’αυτο το μικρο, μαυρο υποβρύχιο που βυθίζεται όλο και βαθυτερα στις σκέψεις του. Αλήθειες, ψέμματα, υπονοουμενα κι ανανεουμενα, γιν, γιαν, γιακ και μπλιάχ… συμβιβασμοί λογιών λογιών και… τι σε νοιάζει εσένα(νε); Οι τόνοι είναι κομμένοι όπως κι η χαρά που (υπο)βόσκει κάπου παραπέρα, από μακριά κι αγαπημένοι, που λένε… ολος ο κόσμος το ξερει! Κι αυτο που ξέρει όλος ο κόσμος, κανω πως μου διαφευγει εμένα(νε). Ναι, ναι, ξέρω… και τι με νοιάζει εμένα(νε); Σωστό κι αυτό….

Υ.Γ. Τζιζ κέικ κι αρχίδια μάντολες! Οτι αντιλαμβάνομαι… αυτό είναι, κι αυτό ειναι… αφου έτσι το αντιλαμβάνομαι.

Υ.Γ.2 Τσιγγάνα πες μου ψέμματα κι άσε την αλήθεια,  αν είναι άλλο να μην ζω, ας ζω στα παραμύθια.

Υ.Γ.3 You said the moon was ours / Yeah, you said the moon was ours
To hell with the day / The sunlight is only gonna take love away
Raise up suspicions and…and alibis / But I can see through tear-blinded eyes
Lies, lies, lies…

Υ.Γ.4 Δεν είμαι τόσο καλός… το ξέρω… μα αυτος είμαι….


Nym – Dry sun

I know dry leaps, dry eyes, dry martini, dry burn, dry ice, dry clean, dry out, but… dry sun?


2nd best

Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. «Πάρτο αλλιώς», επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. «Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.», Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more

 


Και τώρα;

Και τώρα που η σκέψη ταξιδεύει συνεχώς στα ίδια μέρη; Και τώρα τί; Πολύ θα’θελα να φωνάξω μιαν απάντηση! Αντ’αυτού ξανασυναντώ τα γνώριμα πανωκατώματα των εορτών, τα πνεύματα των οποίων γίνονται ολοένα τακτικότερα κι επιθετικότερα. Οι διαθέσεις τους είναι ίδιες κι απαράλλαχτες με τις δικές μου, μα αυτά έχουν το πάνω χέρι. Οι απόστροφοι έχουν έρθει για να μείνουν, όπως κι οι παρενέσεις, οι αντιθέσεις, οι υπεκφυγές,  οι αλήθειες και τα ψέμματα, τα ποτάμια με τα ρεύματα, τα σκωτσέζικα ντουζ και τα σκουπίδια του Σαββατοκύριακου. Και τώρα γιατρέ μου που ξεμπερδέψαμε με το παρελθόν; Και τώρα τί;

Υ.Γ. Το φως είναι ακόμη μακριά, όμως πιο κοντά από ποτέ…

 


Αστρική αγάπη

Το μέλλον έγινε παρόν και το παρόν χαμένο. Χαμένο και το παιχνίδι του μυαλού ενός τρελού, που λέγαν(ε) και οι TXC. Στις θάλασσες και στα ποτάμια αδελφέ μου, δυο (ε)βδομάδες κι άλλες δυο σ’ένα ποτήρι για έναν τουλάχιστον χειμώνα… εκεί θα με βρίσκεις τα βράδια με πανσέληνο. Τα συμπεράσματα πέτυχαν διάνα, το ίδιο και τα (π)ορίσματα της μοίρας. Στην ζυγαριά δεν έμεινε τίποτα, ούτε από την μία ούτε από την άλλη μεριά. Από την άλλη μεριά όμως, υπήρξε ποτέ τίποτε; Το σύμπαν σηκώνει ψηλά τα χέρια και παραδίνεται…

 


tomorrow…

Κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις…

Όχι ότι η μουσική τα καταφέρνει καλύτερα δηλαδή, αλλά πλησιάζει κομματάκι πιο κοντά. Δεν ξέρω αν είναι χειρότερο το τέρας της απέναντι όχθης ή ο φόβος του τέρατος τελικά. Και μάλλον δεν θα μάθω ποτέ ή δεν θα παραδεχτώ ποτέ την αλήθεια, όποιο από τα δύο τελειώσει πρώτο και μέχρι να εξαντληθούν τα αποθέματα…

Αλί(μονο)! Χίλια μάτια κομμάτια εν μέσω βλακείας, ανοησίας και -φυσικά- του κακού εαυτού μου που είναι πάντα απίκο σαν τον Πίκο και κάνει παζάρια με την τύχη. Κάθε φορά που ο δείκτης ξεπερνάει τα επιτρεπόμενα όρια, η κατάσταση καταλήγει σε αδιέξοδο, λέξη που περιγράφει με όμορφο τρόπο την παταγώδη αποτυχία κι αυτό είναι κάτι που δεν θ’αλλάξει ποτέ. Πικρά ξινά σταφύλια, κάθε χρόνο κι από λίγα…

Είδες πόσο καλά μπαίνει το μυαλό σε τάξη και φτιάχνει και παραγράφους άμα (άμα;;;) ζοριστεί; Είδα να λες! Είδες πόσα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά από ότι νομίζουμε; Είδα να λες!

-«Είδα!»

– Μπράβο τ’αγόρι μ’… κάνεις προόδους! Με πολύ αργά και ηλίθια βήματα, αλλά προόδους. Αυτή η πόλη σου ανήκει! Τί κάνει αυτή η πόλη;

– Σου ανήκει!

– Είχες δεν είχες, την έχεσες την συζήτηση! Όμως πάντα τέτοιος ήσουν(α)! Τώρα θα αλλάξεις; Διάβασε ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια όπως κάνεις πάντα και πάντα. Επανάληψη και ξανά επανάληψη… τίποτα καινούργιο, τίποτα νέο. Μόνο παλιά! Παλιατζούρες, μες την σκόνη και την μουτζούρα! Άνοιξε και κλείσε τις ίδιες σελίδες, άκου τις ίδιες νότες, ανακάτεψε τα ίδια σκατά που ανακατεύεις συνεχώς μες το ρημάδι. Την ίδια μυρωδιά θα έχουν πάντα, μην ελπίζεις σε αλαγές και μην ξεχνάς το «λ». Και μην προσπαθείς να καταλάβεις αν είναι το πρώτο ή το δεύτερο που λείπει, αλλά…. κι αυτό δεν είναι δυνατόν! Δεν μπορείς χωρίς αυτό!…

 Αλί(μονο)! Μέτρα τους σφυγμούς σου και βγάλτους ζυγούς και πάλι. Πάντα ζυγοί θα είναι, μην το ψάχνεις. Μην το ψάχνεις γενικώς! Άστο! Άστο λέμε! Πάλι δεν ακούς! Δεν περίμενα όμως τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο… Και τώρα που τελείωσες τί κατάλαβες; Πάλι στην αρχή είσαι!

 Κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις…


Ξεν|έρωτα|βράδια

Τρίτη σαν Κυριακή, περιμένοντας μια διαφορετική Δευτέρα, παίζοντας με τις λέξεις, με τα νεύρα, με τις μουσικές, την βροχή και την υπομονή. Άγνωστο Χ και βράζω στο ζουμί μου, που κοντεύει να σωθεί κι αυτό. Αυτό το post μαγειρεύεται μέρες, μήνες, χρόνια κι είναι έτοιμο πια. Εγώ πάλι… όχι!

Υ.Γ. «Παράλληλοι οι κόσμοι μας και πώς να σε βρω; Σε μιαν αγκαλιά δεν χωράνε δυο…»


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα