Κατηγορία: Lyrics

supermoon: και μη χειρότερα

Τα καλύτερα έπονται, όπως το έπος, αμ έπος αμ έργον κι α(ο)μ, από τον άτλα σπόνδυλο μέχρι τον θεό, εώς εκεί που δεν φτάνει ο νους εννοώ, όχι τον αληθινό θεό, αυτόν που δεν υπάρχει. Μόνο εμείς υπάρχουμε μωρό μου κι αυτό συμβαίνει κάτω από προϋποθέσεις, όχι απλές υποθέσεις. Προϋπάρχουσες, ιδιάζουσες και εις τους αιώνες των αιώνων αμήν υποθέσεις!  Οι συνειρμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλον… αυτόν… ξέρεις… τον θεό, αλλά όχι τον αληθινό, τον επίγειο θεό… αυτόν που σ’είχε, σ’έχει και θα σ’έχει, αυτόν που έχει τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου, του οργασμού, της πείνας σου, της μάρκας των τσιγάρων σου, κατά το άσμα… κατά προσέγγιση και κατά τας γραφάς. Απλά πρά(γ)ματα, σαν τα απλά ρήματα. Έχω, δίνω, παίρνει(ς), βλέπω, σκέφτομαι, υπάρχω, υπάρχεις, υπάρχει και ούτω καθ’εξής… ξέρεις εσύ… σαν αυτόν που είναι πάνω απ’όλους κι όλα… σαν τον θεό… που δεν υπάρχει. Στο matrix της αλήθειας μόνο το ψέμμα είναι καθαρό κι αγνό, απόλυτο και σίγουρο… σαν τον θεό, που… ας μην επαναλαμβάνομαι… δεν υπάρχει!

P.S. dj ENEX, καλύτερος από τους υπόλοιπους…


2nd best

Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. «Πάρτο αλλιώς», επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. «Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.», Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more

 


Ένας ήλιος φεγγάρι

DSC_0127

«Ενα άδειο χαρτί, κι ένα άδειο κεφάλι,
μια δυο άχρηστες σκέψεις κι ένα διάλλειμα πάλι,
μια φιγούρα βουνού κι ένας ήλιος φεγγάρι,
δυο σταγόνες καημό από Σάββατο βράδυ.

Μασημένα τα λόγια κι ένα ψεύτικο δάκρυ,
άδεια μπύρας μπουκάλια σ’ατελείωτο πάρτυ,
μαραμένα λουλούδια, σκοτεινός ουρανός,
χίλια μάτια κομμάτια σαν περνάει ο καιρός.

Χάλασε απόψε ο ουρανός, δώσ’μου κι εμένα λίγο φως,
να βρω το θάρρος να σου πω, πως ακόμη σ’αγαπώ.»

 


Εν κατακλείδι…

xespao.gr-apelpisia-gi011naika«Το βλέμμα μου λυγίζει και φοβάμαι
πως δεν θα δω το σούρουπο ξανά,
με μια γλυκιά γεύση στο στόμα, θυμάμαι,
που δεν την χάρηκα ποτέ πραγματικά.»


«Rain and Tears» – Aphrodite’s child

https://youtube.com/devicesupport

Υ.Γ. Βροχή και δάκρυα από το παιδί της Αφροδίτης, για να μαθαίνουν οι παλιοί και να θυμούνται οι νέοι, με αφορμή… εεε, τί ήθελα να πω; Χμμμ! Δεν θυμάμαι, όμως σαν το ασπρόμαυρο σε έγχρωμη εποχή δεν έχει!



ΑΥΝΠΙΕΣ: Μπράβο μου…

…τα έχω φτιάσει μια χαρά! Τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μη μπορεί να γίνει χειρότερο και η ελπίδα για μια εξαίρεση έχει χαθεί, την πιο κρύα νύχτα του καλοκαιριού, την σημερινή. Ευτυχώς που δεν έχει μείνει τίποτα για να χαθεί, δεν λες! Τώρα που έχουν φύγει όλοι, ούτε διάγνωση μπορώ να κάνω, ούτε το μέλλον να προβλέψω –η ησυχία έγινε αφόρητη, κι ότι αποζητούσα με πνίγει.

Ο κύβος ερρίφθη στο ίδιο ακριβώς σημείο με την κεραμίδα και τώρα μαλώνουν μεταξύ τους για τον τίτλο. Δεν υπάρχει χαμένος όμως, ούτε και νικητής. Ούτε τώρα, ούτε ποτέ.

Το blog θα πάρει βαθιές ανάσες γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι είναι το σωστό. Τϊποτα άλλο δεν θα γραφτεί, μέχρι το τέλος του κόσμου ή μέχρις ότου οι αναπνοές γίνουν ευκολότερες…

 

«Το βλέμμα μου λυγίζει και φοβάμαι, πως δεν θα δω το σούρουπο ξανά,
με μια γλυκιά γεύση στο στόμα, θυμάμαι… που δεν την χάρηκα ποτέ πραγματικά.», djG

 

https://youtube.com/devicesupport

Waiting for the summer rain…


ΑΥΠΝΙΕΣ: Αλήθεια ή θάρρος;

«Divided», djG

«…κι είναι όλα αυτά που χάθηκαν, είναι όλα αυτά που θα ‘ρθουν χωρίς εσένα.

Και τ’ όνειρο τελείωσε, μάτωσε το φεγγάρι, φοβίζει η νύχτα!»


ΑΥΠΝΙΕΣ: Οικειότητες

Πώς να διαχειριστείς αυτό που δεν μπορείς να ελέγξεις και πώς να ελέγξεις αυτό που δεν μπορείς να διαχειριστείς; Ποιό είναι το μέτρο και ποιά τα όρια; Πόσο μπροστά και πόσο πίσω να κάνεις όταν διαπραγματεύεσαι την ευτυχία σου; Η μόνη αλήθεια στην οποία μπορείς να υπολογίζεις και να βασίζεσαι είναι ο χρόνος που κυλάει. Μια σούμα από στιγμές που τις ζεις και στιγμές που χάνονται…

Υ.Γ. «….Μα όταν κάνω την σούμα, για να δω τί έχει μείνει, η καρδιά μου ματώνει κι ο καημός μου με πνίγει.», djG (2006)


«Του έρωτα…»

«Κάνεις τα δύσκολα απλά
Κάνεις τα λίγα πιο πολλά
Δίνεις στο γκρίζο μια σπρωξιά
Γίνεσαι φως και μέρα
.
Παίρνεις του έρωτα μορφή
Πάθος και φλόγα στην ψυχή
Είσαι απύθμενη πηγή
Φτερούγα στον αέρα
.
Τρέχω ξοπίσω σου κι εγώ
Μη ξέροντας τι να σου πω
Δίπλα σου σα παιδί μικρό
Μαθαίνω να μετράω
.
Τόσα τα λάθη τα σωστά
Μια λογική και μια η καρδιά
Χορεύουνε αντικριστά
Κι εγώ παραπατάω
.
Ήτανε να ‘ρθεις, να τρυπώσεις στη ζωή μου
Ήτανε να ‘ρθω στο κατώφλι σου κι εγώ
Ήταν μοιραίο να διαβάσεις την ψυχή μου
Ήταν γραφτό που δε μου άνοιξες να μπω»

Στίχοι: Χαρά Τσακίρη
.
(Το παζλ δεν θα φτιαχνόταν ποτέ χωρίς αυτό το κομμάτι. Σ’ευχαριστώ πολύ Χαρά…)

ΑΥΠΝΙΕΣ: Αέναη πτώση

«Το όνειρο άδειο, κάνω κουράγιο, μα νοιώθω να χάνω αυτό που ποθώ, δεν ξέρω τί άλλο πια να σκεφτώ, θέλω να φύγω, μα σ’αγαπώ. Οι νύχτες περνάνε κι αναρωτιέμαι, αν είναι αλήθεια αυτό που μισώ, παίζω και χάνω σε στημένο παιχνίδι, ο χρόνος με φτύνει κι εγώ απλά κοιτώ.», 1996



Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα