Category: Παράξενα

back(a)wards aka. 40 κύματα

Στίχοι αγάπης και ήχοι στη διαπασών(ει) (και καλά) και θα πετώ και θα’ρθω να σε βρω κάτω απ’ τα ηφαίστεια και τις βαριές κουβέντες και τον κακό μου τον καιρό και μη χειρότερα… Με λίγα λόγια: μίνι καύσωνας, σαν το ούζο, χωρίς τα προσχήματα. Eλεύθερα όλα, σαν τη βούληση, κι εγώ βγάζω βόλτα τα χειρότερα για να κάνω εντύπωση… μπράβο τ’αγόρι μ’, τα πράττεις μια χαρά! Ελληνικό(ν) σήμα κατατεθέν για κάθε αρχή και κάθε τέλος, κάθε φόβο και κάθε πάθος (κι) από τούδε κι F6ς. Από τ’ ακατανόητα στα κατανοητά και τις σκέψεις σαν πουλιά, ράβε – ξήλωνε (δις) δουλειά (τρις) να μην σου λείπει (miss)…


due past today

Νέα Σελήνη, ανάδρομη Αφροδίτη και τα γραφόμενα είναι μπαγιάτικα, έχουν γραφτεί από καιρό τώρα και κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Η άνοιξη (με) κράτησε για έναν χειμώνα, οι σκέψεις (με) cer(n)ιανούν στα ίδια και τα ίδια, οι συσχετισμοί (με) ταλαιπωρούν ανελέητα κι οι συνειρμοί γαμιούνται!

 

Υ.Γ. Κάτι τρέχει με τα φεγγάρια… και δεν γεμίζουν πια!


supermoon: Φτου και βγαίνω

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ +1

Τα φεγγάρια μπήκαν στη θέση τους κι άρχισε να ξημερώνει στην ώρα του επιτέλους. Αν όλα πάνε καλά, αυτό το post έπεσε διάνα στις προβλέψεις του και τα τείχη γκρεμίστηκαν, οι μάσκες έπεσαν κλπ κλπ, όμως όλα για να εξηπηρετήσουν έναν και μοναδικό σκοπό. Αυτόν που σε πνίγει από μακριά, που εκμηδενίζει όλες τις αποστάσεις και τις στάσεις, που ξεζουμίζει τις εικόνες και τους ηχους, που απαριθμεί αμέτρητα σενάρια και μπαστακώνεται στο μυαλό σου για να σε ταλαιπωρεί επι μονίμου βάσεως και τέταρτης διαστάσεως.

Διπλή «γιορτη» η σημερινη με τους τόνους πάλι να λειπουν και τις σκέψεις  εγκλωβισμένες στα ίδια κι απαράλλαχτα, στα ίδια κι ακόμη περισσότερα, στα ίδια μέρη που θα συναντηθούμε και δεν θα ‘χουμε τίποτα να πούμε. Μπαινοβγαίνει η Πούλια κι ο Αυγερινός Ζωή μου, με τη λήγουσα και την κατάληξη στα ίδια. Να πάρει! Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Αυτοανακυκλούμενο, αυτοαναιρούμενο, απεχθές κι ειδεχθές, το blog πνέει τα (ο)λοίσθια κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο, κι ως γνωστόν, από σέναρια… να φάν(ε) κι οι κότες. Από σκηνοθέτης θεατής και τούμπαλιν σε γαϊτανάκι ονειρεμένο, γαϊτανάκι τελειωμένο!

Υ.Γ. Φτου και βγαίνω;

Υ.Γ.2 Το διαλεχθέν κομμάτι που συνοδεύει τα γρα(φ)τά πέρασε από χίλια κύματα πριν επιλε(χ)θεί. Τα μεγαλύτερα εξ αυτών ήσαν ένα κι ένα, δύο δηλαδή. Το ιδανικότερο ήταν το πρώτο και το καταλληλότερο το δεύτερο, οπότε (χωρίς λόγο και αιτία) επιλέχθει ένα ουδέτερο

Υ.Γ. 3 Πάλι τόσα υστερόγραφα; Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Υ.Γ.4. I trusted you

Υ.Γ.5 Ήμαρτον!


disturbance in the force


persona non grata

Πολλά φεγγάρια μαζεμένα κι ούτε ένα για τ’εμένα, γιατρέ μου! Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, ολέθριες και τα επίθετα εις βάρος μου, αλίμονο, δεν τα καταφέρνω καθόλου καλά! Έχω αναβάλλει τη ζωή κι έχω αθετήσει τα μιλημένα και τα συμφωνημένα. Να τα λέμε κι αυτά, να τα λέμε και τ’άλλα, όμως για τα αλλά… δεν μιλάμε πια! Non grata όλη μέρα κι όλη νύχτα κι ας νόμιζα πως το’χω… δεν το’χω όμως! Από τον ουρανό στα έγκατα κι απ’την αρχή στο τέλος, κοντά έναν χρόνο τώρα, όχι τώρα… έναν χρόνο τώρα, δύο χρόνια τώρα, τρία χρόνια τώρα και ούτω καθ’εξής. Πολλές τελείες, τελείες και παύλες, που στάση δεν κρατούν κι υπόσταση δεν έχουν. Μεγάλη πίκρα… ακατανόητα στα am κι αφόρητα στα pm! .-


supermoon: και μη χειρότερα

Τα καλύτερα έπονται, όπως το έπος, αμ έπος αμ έργον κι α(ο)μ, από τον άτλα σπόνδυλο μέχρι τον θεό, εώς εκεί που δεν φτάνει ο νους εννοώ, όχι τον αληθινό θεό, αυτόν που δεν υπάρχει. Μόνο εμείς υπάρχουμε μωρό μου κι αυτό συμβαίνει κάτω από προϋποθέσεις, όχι απλές υποθέσεις. Προϋπάρχουσες, ιδιάζουσες και εις τους αιώνες των αιώνων αμήν υποθέσεις!  Οι συνειρμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλον… αυτόν… ξέρεις… τον θεό, αλλά όχι τον αληθινό, τον επίγειο θεό… αυτόν που σ’είχε, σ’έχει και θα σ’έχει, αυτόν που έχει τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου, του οργασμού, της πείνας σου, της μάρκας των τσιγάρων σου, κατά το άσμα… κατά προσέγγιση και κατά τας γραφάς. Απλά πρά(γ)ματα, σαν τα απλά ρήματα. Έχω, δίνω, παίρνει(ς), βλέπω, σκέφτομαι, υπάρχω, υπάρχεις, υπάρχει και ούτω καθ’εξής… ξέρεις εσύ… σαν αυτόν που είναι πάνω απ’όλους κι όλα… σαν τον θεό… που δεν υπάρχει. Στο matrix της αλήθειας μόνο το ψέμμα είναι καθαρό κι αγνό, απόλυτο και σίγουρο… σαν τον θεό, που… ας μην επαναλαμβάνομαι… δεν υπάρχει!

P.S. dj ENEX, καλύτερος από τους υπόλοιπους…


supermoon: o Καπετάν-Γιώργης

Featured Video Play Icon

«…σκίζει τα νερά αγέρωχος ταξιδεύοντας με τον αέρα σύμμαχο. Κατέχει καλά το παιχνίδι και παίζει τα πιο σίγουρα πιόνια του κάνοντας καίριες κινήσεις. Είναι αδύνατον να χάσει όταν ο αντίπαλος έχει από καιρό παραδωθεί!», Jim Eyl

Τα σκαμπανεβάσματα δίνουν και παίρνουν, κυρίως δίνουν δηλαδή κι ενίοτε τον παίρνουν! Πολύς θυμός! Πολύς θυμός χωρίς λόγο… τα πρά(γ)ματα είναι πάντοτε τόσο απλά! Πόσο; Τόσο. Ποιά; Τα πρά(γ)ματα. Τί είναι; Απλά! Μπράβο τ’αγόρι μ’, καλά τα λες, όμως από την θεωρία μέχρι την πράξη μια καταστροφή δρόμος. Ανάκατα όλα σήμερις, δεν βγάζω άκρη πια. Λίγο βαρέθηκα, λίγο κουράστηκα, λίγο είναι κρίμα… το κρίμα στο λαιμό μου, αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη! Άνω κάτω και το μέλλον, αφού το προλαβαίνω, αφού το ζορίζω, αφού το γνωρίζω εκ των προτέρων. Κορόιδο πιάνομαι…


supermoon: πίσσα & πούπουλα

Πανσέληνος, ακριβώς στην ώρα της, η μεγαλύτερη της χρονιάς και βάλε. Εππηρεάζονται  ανορθόγραφα κι ανορθόδοξα οι θάλασσες, τα πάθη, τα λάθη, τα μύδια τα ξύδια και το κακό +απάντημα. Οι ανταγωνιστές ξεσαλώνουν χορεύοντας στην υπόφυση, οι ενδοιασμοί διασύρουν τις σκέψεις σε όργια κι οι κόλακες τις ζήλειας κάνουν ρίμες τσατίλας με ορεινά χωριά που επαναλαμβάνονται συνεχώς. Αλλάζει ο Μανωλιός; Μόνο για να β(γ)άλει τα ρούχα του αλλιώς…

Υ.Γ. «Σου ‘δωσα όλο το χρόνο που χρειαζόσουν για να σκεφτείς ένα καλό ψέμα και διάλεξες το χειρότερο!», Jim Eyl

 


say no more

Ντίρλα ντιρλανταντά που «τραγουδάει» κι ο Διονυσης παρεα με τα ψέμματα των Black Keys (thanx bro), διαχρονικες αξιές αν και… όλες οι μουσικές του κόσμου δεν θα ηταν αρκετές ακομη κι αν χωρούσαν σ’αυτο το μικρο, μαυρο υποβρύχιο που βυθίζεται όλο και βαθυτερα στις σκέψεις του. Αλήθειες, ψέμματα, υπονοουμενα κι ανανεουμενα, γιν, γιαν, γιακ και μπλιάχ… συμβιβασμοί λογιών λογιών και… τι σε νοιάζει εσένα(νε); Οι τόνοι είναι κομμένοι όπως κι η χαρά που (υπο)βόσκει κάπου παραπέρα, από μακριά κι αγαπημένοι, που λένε… ολος ο κόσμος το ξερει! Κι αυτο που ξέρει όλος ο κόσμος, κανω πως μου διαφευγει εμένα(νε). Ναι, ναι, ξέρω… και τι με νοιάζει εμένα(νε); Σωστό κι αυτό….

Υ.Γ. Τζιζ κέικ κι αρχίδια μάντολες! Οτι αντιλαμβάνομαι… αυτό είναι, κι αυτό ειναι… αφου έτσι το αντιλαμβάνομαι.

Υ.Γ.2 Τσιγγάνα πες μου ψέμματα κι άσε την αλήθεια,  αν είναι άλλο να μην ζω, ας ζω στα παραμύθια.

Υ.Γ.3 You said the moon was ours / Yeah, you said the moon was ours
To hell with the day / The sunlight is only gonna take love away
Raise up suspicions and…and alibis / But I can see through tear-blinded eyes
Lies, lies, lies…

Υ.Γ.4 Δεν είμαι τόσο καλός… το ξέρω… μα αυτος είμαι….


2nd best

Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. «Πάρτο αλλιώς», επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. «Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.», Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more

 


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα