Category: Φοβίες

supermoon: Φτου και βγαίνω

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ +1

Τα φεγγάρια μπήκαν στη θέση τους κι άρχισε να ξημερώνει στην ώρα του επιτέλους. Αν όλα πάνε καλά, αυτό το post έπεσε διάνα στις προβλέψεις του και τα τείχη γκρεμίστηκαν, οι μάσκες έπεσαν κλπ κλπ, όμως όλα για να εξηπηρετήσουν έναν και μοναδικό σκοπό. Αυτόν που σε πνίγει από μακριά, που εκμηδενίζει όλες τις αποστάσεις και τις στάσεις, που ξεζουμίζει τις εικόνες και τους ηχους, που απαριθμεί αμέτρητα σενάρια και μπαστακώνεται στο μυαλό σου για να σε ταλαιπωρεί επι μονίμου βάσεως και τέταρτης διαστάσεως.

Διπλή «γιορτη» η σημερινη με τους τόνους πάλι να λειπουν και τις σκέψεις  εγκλωβισμένες στα ίδια κι απαράλλαχτα, στα ίδια κι ακόμη περισσότερα, στα ίδια μέρη που θα συναντηθούμε και δεν θα ‘χουμε τίποτα να πούμε. Μπαινοβγαίνει η Πούλια κι ο Αυγερινός Ζωή μου, με τη λήγουσα και την κατάληξη στα ίδια. Να πάρει! Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Αυτοανακυκλούμενο, αυτοαναιρούμενο, απεχθές κι ειδεχθές, το blog πνέει τα (ο)λοίσθια κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο, κι ως γνωστόν, από σέναρια… να φάν(ε) κι οι κότες. Από σκηνοθέτης θεατής και τούμπαλιν σε γαϊτανάκι ονειρεμένο, γαϊτανάκι τελειωμένο!

Υ.Γ. Φτου και βγαίνω;

Υ.Γ.2 Το διαλεχθέν κομμάτι που συνοδεύει τα γρα(φ)τά πέρασε από χίλια κύματα πριν επιλε(χ)θεί. Τα μεγαλύτερα εξ αυτών ήσαν ένα κι ένα, δύο δηλαδή. Το ιδανικότερο ήταν το πρώτο και το καταλληλότερο το δεύτερο, οπότε (χωρίς λόγο και αιτία) επιλέχθει ένα ουδέτερο

Υ.Γ. 3 Πάλι τόσα υστερόγραφα; Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Υ.Γ.4. I trusted you

Υ.Γ.5 Ήμαρτον!


disturbance in the force


say no more

Ντίρλα ντιρλανταντά που «τραγουδάει» κι ο Διονυσης παρεα με τα ψέμματα των Black Keys (thanx bro), διαχρονικες αξιές αν και… όλες οι μουσικές του κόσμου δεν θα ηταν αρκετές ακομη κι αν χωρούσαν σ’αυτο το μικρο, μαυρο υποβρύχιο που βυθίζεται όλο και βαθυτερα στις σκέψεις του. Αλήθειες, ψέμματα, υπονοουμενα κι ανανεουμενα, γιν, γιαν, γιακ και μπλιάχ… συμβιβασμοί λογιών λογιών και… τι σε νοιάζει εσένα(νε); Οι τόνοι είναι κομμένοι όπως κι η χαρά που (υπο)βόσκει κάπου παραπέρα, από μακριά κι αγαπημένοι, που λένε… ολος ο κόσμος το ξερει! Κι αυτο που ξέρει όλος ο κόσμος, κανω πως μου διαφευγει εμένα(νε). Ναι, ναι, ξέρω… και τι με νοιάζει εμένα(νε); Σωστό κι αυτό….

Υ.Γ. Τζιζ κέικ κι αρχίδια μάντολες! Οτι αντιλαμβάνομαι… αυτό είναι, κι αυτό ειναι… αφου έτσι το αντιλαμβάνομαι.

Υ.Γ.2 Τσιγγάνα πες μου ψέμματα κι άσε την αλήθεια,  αν είναι άλλο να μην ζω, ας ζω στα παραμύθια.

Υ.Γ.3 You said the moon was ours / Yeah, you said the moon was ours
To hell with the day / The sunlight is only gonna take love away
Raise up suspicions and…and alibis / But I can see through tear-blinded eyes
Lies, lies, lies…

Υ.Γ.4 Δεν είμαι τόσο καλός… το ξέρω… μα αυτος είμαι….


2nd best

Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. «Πάρτο αλλιώς», επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. «Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.», Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more

 


Balaban

Καθαρόαιμες αυπνίες μετά από πολύ(ν) καιρό, κι όχι απ’αυτές τις δήθεν, τις προγραμματισμένες, τις αδελφίστικες. Balaban κι ακόμη παραπέρα, εν μέσω χαμού, ανάποδων ψυχών, απαγορευμένων ποτών και μπερδεμένων χωρών. Με άχρηστες πυξίδες και χάρτες καμμένους από χέρι, ορκισμένα ψέμματα και ψεύτικες αλήθειες, ταξίδια ανείπωτα, ταξίδια αταξίδευτα, καθρέφτες σπασμένους, βωβούς πόνους, άχρηστους φόβους, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς αντιστάσεις κι αντοχές… κι όταν η νύχτα με βρίσκει και πάλι, πάλι όπως ήμουν το προηγούμενο βράδυ, το βράδυ που έλεγα πως κάτι θα κάνω, κάνω πως δεν το είπα ποτέ.

Υ.Γ. Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια φορά κι ένας καιρός. Ο καιρός πέρασε κι η φορά άλλαξε, μα πάντα θα συναντιούνται στην ίδια πρόταση!…

 

 


never ending story

Τα λόγια ξεκάθαρα, σταράτα και ξαναειπωμένα. Στο τρίτο συναντιόμαστε σα να μην συμβαίνει τίποτα. Όλα καλά, κι ας υπάρχουν ακόμη σκιές κι απόνερα σε πράγματα που γίνονται μα δε λέγονται και σε πράγματα που λέγονται μα δε γίνονται. Ο χρόνος κυλάει συγκρατημένα, κι ο φόβος διαχέεται και κυριαρχεί…


19:21

Κάθε μέρα ίδια ώρα, με καθάριο ουρανό σε λα μείζονα. Για το «λα» δεν είμαι και σίγουρος, αλλά για το μείζονα βάζω το χέρι μου στην φωτιά. Όλα καλά θα πάνε, αν και θα πρέπει ν’αρχίσει να ξημερώνει στην ώρα του πια!…


Ολική και παντελής έ(κ)λειψη σελήνης!

DSC_0066

 

Αχ! άνοιξη! Άφησες τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες ανείπωτες για άλλη μια φορά. Τα έγκατα του blog επαληθεύουν την φήμη τους κι επιστρατεύουν την δίνη τους κι ο φακός στάθηκε τυχαία κι έγραψε μοιραία τι σκιές της ημέρας -ή καλύτερα της νύχτας- που σαν αυτήν δεν έχει!

Υ.Γ. The boy needs therapy… indeed, εξ ολοκλήρου, εκ των προτέρων κι ασκαρδαμυκτί.

Υ.Γ.2 Μη μιλάς άλλο γι’αγάπη, η αγάπη είναι παντού


tomorrow…

Κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις…

Όχι ότι η μουσική τα καταφέρνει καλύτερα δηλαδή, αλλά πλησιάζει κομματάκι πιο κοντά. Δεν ξέρω αν είναι χειρότερο το τέρας της απέναντι όχθης ή ο φόβος του τέρατος τελικά. Και μάλλον δεν θα μάθω ποτέ ή δεν θα παραδεχτώ ποτέ την αλήθεια, όποιο από τα δύο τελειώσει πρώτο και μέχρι να εξαντληθούν τα αποθέματα…

Αλί(μονο)! Χίλια μάτια κομμάτια εν μέσω βλακείας, ανοησίας και -φυσικά- του κακού εαυτού μου που είναι πάντα απίκο σαν τον Πίκο και κάνει παζάρια με την τύχη. Κάθε φορά που ο δείκτης ξεπερνάει τα επιτρεπόμενα όρια, η κατάσταση καταλήγει σε αδιέξοδο, λέξη που περιγράφει με όμορφο τρόπο την παταγώδη αποτυχία κι αυτό είναι κάτι που δεν θ’αλλάξει ποτέ. Πικρά ξινά σταφύλια, κάθε χρόνο κι από λίγα…

Είδες πόσο καλά μπαίνει το μυαλό σε τάξη και φτιάχνει και παραγράφους άμα (άμα;;;) ζοριστεί; Είδα να λες! Είδες πόσα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά από ότι νομίζουμε; Είδα να λες!

-«Είδα!»

– Μπράβο τ’αγόρι μ’… κάνεις προόδους! Με πολύ αργά και ηλίθια βήματα, αλλά προόδους. Αυτή η πόλη σου ανήκει! Τί κάνει αυτή η πόλη;

– Σου ανήκει!

– Είχες δεν είχες, την έχεσες την συζήτηση! Όμως πάντα τέτοιος ήσουν(α)! Τώρα θα αλλάξεις; Διάβασε ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια όπως κάνεις πάντα και πάντα. Επανάληψη και ξανά επανάληψη… τίποτα καινούργιο, τίποτα νέο. Μόνο παλιά! Παλιατζούρες, μες την σκόνη και την μουτζούρα! Άνοιξε και κλείσε τις ίδιες σελίδες, άκου τις ίδιες νότες, ανακάτεψε τα ίδια σκατά που ανακατεύεις συνεχώς μες το ρημάδι. Την ίδια μυρωδιά θα έχουν πάντα, μην ελπίζεις σε αλαγές και μην ξεχνάς το «λ». Και μην προσπαθείς να καταλάβεις αν είναι το πρώτο ή το δεύτερο που λείπει, αλλά…. κι αυτό δεν είναι δυνατόν! Δεν μπορείς χωρίς αυτό!…

 Αλί(μονο)! Μέτρα τους σφυγμούς σου και βγάλτους ζυγούς και πάλι. Πάντα ζυγοί θα είναι, μην το ψάχνεις. Μην το ψάχνεις γενικώς! Άστο! Άστο λέμε! Πάλι δεν ακούς! Δεν περίμενα όμως τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο… Και τώρα που τελείωσες τί κατάλαβες; Πάλι στην αρχή είσαι!

 Κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις…


fin

Μαζί σου – Πέγκυ Ζήνα

 Ναι, ναι, ναι σου λέω! Κλεμμένα λόγια, σαν τα όνειρα κι ακόμη περισσότερα. Ερήμωσε τούτο το μέρος και δεν έχει άδικο, αν και δεν είμαι το καταλληλότερο άτομο για να το κρίνει αυτό… Πάγωσε κι η σκέψη, το κατάφερα κι αυτό. Μούδιασμα ολούθεν κι εξ’ολοκλήρου με όσα έχεις σκεφτεί, με όσα έχεις πει… ότι κι αν ειπωθεί λίγο θα’ναι.  Υπάρχει δεν υπάρχει, ο χρόνος είναι το μόνο που έχει απομείνει…

Πανσέληνος.

 


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα