Category: Αυτοκριτική

back(a)wards aka. 40 κύματα

Στίχοι αγάπης και ήχοι στη διαπασών(ει) (και καλά) και θα πετώ και θα’ρθω να σε βρω κάτω απ’ τα ηφαίστεια και τις βαριές κουβέντες και τον κακό μου τον καιρό και μη χειρότερα… Με λίγα λόγια: μίνι καύσωνας, σαν το ούζο, χωρίς τα προσχήματα. Eλεύθερα όλα, σαν τη βούληση, κι εγώ βγάζω βόλτα τα χειρότερα για να κάνω εντύπωση… μπράβο τ’αγόρι μ’, τα πράττεις μια χαρά! Ελληνικό(ν) σήμα κατατεθέν για κάθε αρχή και κάθε τέλος, κάθε φόβο και κάθε πάθος (κι) από τούδε κι F6ς. Από τ’ ακατανόητα στα κατανοητά και τις σκέψεις σαν πουλιά, ράβε – ξήλωνε (δις) δουλειά (τρις) να μην σου λείπει (miss)…


due past today

Νέα Σελήνη, ανάδρομη Αφροδίτη και τα γραφόμενα είναι μπαγιάτικα, έχουν γραφτεί από καιρό τώρα και κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Η άνοιξη (με) κράτησε για έναν χειμώνα, οι σκέψεις (με) cer(n)ιανούν στα ίδια και τα ίδια, οι συσχετισμοί (με) ταλαιπωρούν ανελέητα κι οι συνειρμοί γαμιούνται!

 

Υ.Γ. Κάτι τρέχει με τα φεγγάρια… και δεν γεμίζουν πια!


supermoon: Φτου και βγαίνω

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ +1

Τα φεγγάρια μπήκαν στη θέση τους κι άρχισε να ξημερώνει στην ώρα του επιτέλους. Αν όλα πάνε καλά, αυτό το post έπεσε διάνα στις προβλέψεις του και τα τείχη γκρεμίστηκαν, οι μάσκες έπεσαν κλπ κλπ, όμως όλα για να εξηπηρετήσουν έναν και μοναδικό σκοπό. Αυτόν που σε πνίγει από μακριά, που εκμηδενίζει όλες τις αποστάσεις και τις στάσεις, που ξεζουμίζει τις εικόνες και τους ηχους, που απαριθμεί αμέτρητα σενάρια και μπαστακώνεται στο μυαλό σου για να σε ταλαιπωρεί επι μονίμου βάσεως και τέταρτης διαστάσεως.

Διπλή «γιορτη» η σημερινη με τους τόνους πάλι να λειπουν και τις σκέψεις  εγκλωβισμένες στα ίδια κι απαράλλαχτα, στα ίδια κι ακόμη περισσότερα, στα ίδια μέρη που θα συναντηθούμε και δεν θα ‘χουμε τίποτα να πούμε. Μπαινοβγαίνει η Πούλια κι ο Αυγερινός Ζωή μου, με τη λήγουσα και την κατάληξη στα ίδια. Να πάρει! Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Αυτοανακυκλούμενο, αυτοαναιρούμενο, απεχθές κι ειδεχθές, το blog πνέει τα (ο)λοίσθια κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο, κι ως γνωστόν, από σέναρια… να φάν(ε) κι οι κότες. Από σκηνοθέτης θεατής και τούμπαλιν σε γαϊτανάκι ονειρεμένο, γαϊτανάκι τελειωμένο!

Υ.Γ. Φτου και βγαίνω;

Υ.Γ.2 Το διαλεχθέν κομμάτι που συνοδεύει τα γρα(φ)τά πέρασε από χίλια κύματα πριν επιλε(χ)θεί. Τα μεγαλύτερα εξ αυτών ήσαν ένα κι ένα, δύο δηλαδή. Το ιδανικότερο ήταν το πρώτο και το καταλληλότερο το δεύτερο, οπότε (χωρίς λόγο και αιτία) επιλέχθει ένα ουδέτερο

Υ.Γ. 3 Πάλι τόσα υστερόγραφα; Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Υ.Γ.4. I trusted you

Υ.Γ.5 Ήμαρτον!


animus

«Παράταιρα ξεσπάσματα της μνήμης, αυτόβουλα κι ανεξάρτητα, επίμονα και ακαθόριστα, χωρίς λόγο και αιτία, με σαφή όμως αίτια κι αιτιατά, μια πάπια μα πoιά πάπια, μια πάπια με παπιά.»

– Γιατρέ, άσε τι βλακείες και πες μου την αλήθεια, θα γιάνει τάχα ο καημός που έχω μες τα στήθια;

«Ελλείψει ισορροπιών, οι ανάσες δυσκολεύουν κι εντείνουν τις εντάσεις, αποδυναμώνουν τις (εν)στάσεις, θολώνουν τις σκέψεις και ταράζουν το τοπίο ή/και το αντίστροφο(ν). Η σούπα -εν τω μεταξύ- ολοένα και κρυώνει, ολοδύο και ζεσταίνεται…»

– …

 

 

 


persona non grata

Πολλά φεγγάρια μαζεμένα κι ούτε ένα για τ’εμένα, γιατρέ μου! Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, ολέθριες και τα επίθετα εις βάρος μου, αλίμονο, δεν τα καταφέρνω καθόλου καλά! Έχω αναβάλλει τη ζωή κι έχω αθετήσει τα μιλημένα και τα συμφωνημένα. Να τα λέμε κι αυτά, να τα λέμε και τ’άλλα, όμως για τα αλλά… δεν μιλάμε πια! Non grata όλη μέρα κι όλη νύχτα κι ας νόμιζα πως το’χω… δεν το’χω όμως! Από τον ουρανό στα έγκατα κι απ’την αρχή στο τέλος, κοντά έναν χρόνο τώρα, όχι τώρα… έναν χρόνο τώρα, δύο χρόνια τώρα, τρία χρόνια τώρα και ούτω καθ’εξής. Πολλές τελείες, τελείες και παύλες, που στάση δεν κρατούν κι υπόσταση δεν έχουν. Μεγάλη πίκρα… ακατανόητα στα am κι αφόρητα στα pm! .-


supermoon: o Καπετάν-Γιώργης

Featured Video Play Icon

«…σκίζει τα νερά αγέρωχος ταξιδεύοντας με τον αέρα σύμμαχο. Κατέχει καλά το παιχνίδι και παίζει τα πιο σίγουρα πιόνια του κάνοντας καίριες κινήσεις. Είναι αδύνατον να χάσει όταν ο αντίπαλος έχει από καιρό παραδωθεί!», Jim Eyl

Τα σκαμπανεβάσματα δίνουν και παίρνουν, κυρίως δίνουν δηλαδή κι ενίοτε τον παίρνουν! Πολύς θυμός! Πολύς θυμός χωρίς λόγο… τα πρά(γ)ματα είναι πάντοτε τόσο απλά! Πόσο; Τόσο. Ποιά; Τα πρά(γ)ματα. Τί είναι; Απλά! Μπράβο τ’αγόρι μ’, καλά τα λες, όμως από την θεωρία μέχρι την πράξη μια καταστροφή δρόμος. Ανάκατα όλα σήμερις, δεν βγάζω άκρη πια. Λίγο βαρέθηκα, λίγο κουράστηκα, λίγο είναι κρίμα… το κρίμα στο λαιμό μου, αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη! Άνω κάτω και το μέλλον, αφού το προλαβαίνω, αφού το ζορίζω, αφού το γνωρίζω εκ των προτέρων. Κορόιδο πιάνομαι…


2nd best

Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. «Πάρτο αλλιώς», επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. «Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.», Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more

 


Μακράν μακρά, απόμακρα, κατάμακρα κι ολόμακρα

Η βροχή σταμάτησε και μετράω ακόμη ανακατωσούρες και σκοτούρες εκ των ουκ άνευ κι επί παντώς επι-στητού… να τα λέμε κι αυτά! Ότι αρχινάει(!!!) λάθος δεν τελειώνει σωστά κι αυτό δεν λέω να το εμπεδώσω, λέω όμως -αντ’αυτού- να εμπαίξω λίγο ακόμη τα +αισθήματά μου μέχρι(ς) να χ(ρ)ίσουν ειδικής ιατρικής φροντίδας μα και περίθαλψης συν+άμα. Ο γιατρός ενεφανίσθει άξαφνα κι επέφερε την πληρότητα με απίστευτη δεινότητα, διακριτικότητα και πάσα ειλικρίνεια, θέτοντας τον πήχη ψηλότερα και τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του… όχι του γιατρού τον πάγκο… του κατεργάρη…

 Υ.Γ. Να τα λέμε κι αυτά, να τα λέμε και τ’ άλλα… να τα λέμε όλα!


amulet(ed)

Με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και την αίσθηση από το παγωμένο μέταλλο στο λαιμό (ε)ξορκίζω τα δαιμόνια και στρώνω τους δρόμους με ροδοπέταλα…


Balaban

Καθαρόαιμες αυπνίες μετά από πολύ(ν) καιρό, κι όχι απ’αυτές τις δήθεν, τις προγραμματισμένες, τις αδελφίστικες. Balaban κι ακόμη παραπέρα, εν μέσω χαμού, ανάποδων ψυχών, απαγορευμένων ποτών και μπερδεμένων χωρών. Με άχρηστες πυξίδες και χάρτες καμμένους από χέρι, ορκισμένα ψέμματα και ψεύτικες αλήθειες, ταξίδια ανείπωτα, ταξίδια αταξίδευτα, καθρέφτες σπασμένους, βωβούς πόνους, άχρηστους φόβους, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς αντιστάσεις κι αντοχές… κι όταν η νύχτα με βρίσκει και πάλι, πάλι όπως ήμουν το προηγούμενο βράδυ, το βράδυ που έλεγα πως κάτι θα κάνω, κάνω πως δεν το είπα ποτέ.

Υ.Γ. Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια φορά κι ένας καιρός. Ο καιρός πέρασε κι η φορά άλλαξε, μα πάντα θα συναντιούνται στην ίδια πρόταση!…

 

 


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα