Κατηγορία: Διάλογοι

animus

«Παράταιρα ξεσπάσματα της μνήμης, αυτόβουλα κι ανεξάρτητα, επίμονα και ακαθόριστα, χωρίς λόγο και αιτία, με σαφή όμως αίτια κι αιτιατά, μια πάπια μα πoιά πάπια, μια πάπια με παπιά.»

– Γιατρέ, άσε τι βλακείες και πες μου την αλήθεια, θα γιάνει τάχα ο καημός που έχω μες τα στήθια;

«Ελλείψει ισορροπιών, οι ανάσες δυσκολεύουν κι εντείνουν τις εντάσεις, αποδυναμώνουν τις (εν)στάσεις, θολώνουν τις σκέψεις και ταράζουν το τοπίο ή/και το αντίστροφο(ν). Η σούπα -εν τω μεταξύ- ολοένα και κρυώνει, ολοδύο και ζεσταίνεται…»

– …

 

 

 


fool moon

https://youtu.be/QhFMRPE4mnk

Μην σε ξεγελάει το φως… σκοτάδι επικρατεί και σήμερα, όπως κι εψές. Λίγο από την μία μέρα και λίγο από την άλλη, με άγχος δίχως νόημα και δίχως λογική. Ζυγίζω την αγάπη και πάντα περισσεύει κάτι! Το σύμπαν ολόκληρο συνωμοτεί και το φεγγάρι φωτίζει τόσο που δεν αντέχεις το φως, μα ο Δίας γαμιέται και κλείνει το μάτι στον Ερμή που τα χώνει στον Ποσειδώνα και τούμπαλιν, πάνω στην καμπούρα του Σκορπιού. Ευτυχώς που συμβαίνουν και τέτοια και συνέρχομαι λιγάκι, προσγειώνομαι περισσότερο και χάνομαι εντελώς, κάθε φορά και πιότερο. Μείον 2,5 κατά τα λοιπά, και συνεχίζουμε μέχρι το επόμενο ξημέρωμα, με τα ποτήρια άδεια, τις ψυχές γυμνές, τα μυαλά ζορισμένα και τα παλιά ξεχασμένα.

Ανόητα φεγγάρια…


the clock is ticking

Στην Κούβα ξημερώματα θα κάψω την καλύβα μου, θα πάρω βαθιά ανάσα και θ’απαρνηθώ το ρούμι όλου του κόσμου για να έρθω να σε συναντήσω. Με φτερά κομμένα και την αλμύρα της θάλασσας στο πρόσωπο θα βαδίσω προς το πεπρωμένο μου και τίποτ’ άλλο δεν θα έχει νόημα! Ταξίδι καινούργιο, ταξίδι τελευταίο, με παρεάκι τρελό που ταράζει το σύμπαν ολάκερο. Μια λέξη που σταματά -με την μία- το στριφογύρισμα και βάζει τα πάντα σε τάξη. -Μα τί πίστευες; Έλα στα συγκαλά σου, πάρ’το αλλιώς και ξεκίνα από την αρχή… με χαρά και τσαχπινιά.

 


tomorrow…

Κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις…

Όχι ότι η μουσική τα καταφέρνει καλύτερα δηλαδή, αλλά πλησιάζει κομματάκι πιο κοντά. Δεν ξέρω αν είναι χειρότερο το τέρας της απέναντι όχθης ή ο φόβος του τέρατος τελικά. Και μάλλον δεν θα μάθω ποτέ ή δεν θα παραδεχτώ ποτέ την αλήθεια, όποιο από τα δύο τελειώσει πρώτο και μέχρι να εξαντληθούν τα αποθέματα…

Αλί(μονο)! Χίλια μάτια κομμάτια εν μέσω βλακείας, ανοησίας και -φυσικά- του κακού εαυτού μου που είναι πάντα απίκο σαν τον Πίκο και κάνει παζάρια με την τύχη. Κάθε φορά που ο δείκτης ξεπερνάει τα επιτρεπόμενα όρια, η κατάσταση καταλήγει σε αδιέξοδο, λέξη που περιγράφει με όμορφο τρόπο την παταγώδη αποτυχία κι αυτό είναι κάτι που δεν θ’αλλάξει ποτέ. Πικρά ξινά σταφύλια, κάθε χρόνο κι από λίγα…

Είδες πόσο καλά μπαίνει το μυαλό σε τάξη και φτιάχνει και παραγράφους άμα (άμα;;;) ζοριστεί; Είδα να λες! Είδες πόσα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά από ότι νομίζουμε; Είδα να λες!

-«Είδα!»

– Μπράβο τ’αγόρι μ’… κάνεις προόδους! Με πολύ αργά και ηλίθια βήματα, αλλά προόδους. Αυτή η πόλη σου ανήκει! Τί κάνει αυτή η πόλη;

– Σου ανήκει!

– Είχες δεν είχες, την έχεσες την συζήτηση! Όμως πάντα τέτοιος ήσουν(α)! Τώρα θα αλλάξεις; Διάβασε ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια όπως κάνεις πάντα και πάντα. Επανάληψη και ξανά επανάληψη… τίποτα καινούργιο, τίποτα νέο. Μόνο παλιά! Παλιατζούρες, μες την σκόνη και την μουτζούρα! Άνοιξε και κλείσε τις ίδιες σελίδες, άκου τις ίδιες νότες, ανακάτεψε τα ίδια σκατά που ανακατεύεις συνεχώς μες το ρημάδι. Την ίδια μυρωδιά θα έχουν πάντα, μην ελπίζεις σε αλαγές και μην ξεχνάς το «λ». Και μην προσπαθείς να καταλάβεις αν είναι το πρώτο ή το δεύτερο που λείπει, αλλά…. κι αυτό δεν είναι δυνατόν! Δεν μπορείς χωρίς αυτό!…

 Αλί(μονο)! Μέτρα τους σφυγμούς σου και βγάλτους ζυγούς και πάλι. Πάντα ζυγοί θα είναι, μην το ψάχνεις. Μην το ψάχνεις γενικώς! Άστο! Άστο λέμε! Πάλι δεν ακούς! Δεν περίμενα όμως τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο… Και τώρα που τελείωσες τί κατάλαβες; Πάλι στην αρχή είσαι!

 Κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις…


15 years

Ενδελέχεια – Τι τραγούδι να σου πω

 


for real

For real


ill eagle

Ξυπνάς ένα πρωϊ, σε μια καινούργια μέρα, με καινούργια διάθεση…κι ο ήλιος να λάμπει! Γιατρέ; Τί διάολο!

– Μην ανυσηχείς (ξέρω… ξέρω… πρώτα «η», μετά «υ»)… όλα θα διορθωθούν. Αγάπη να υπάρχει!

– Αμ, δεν γίνεται διάλογος μ’ έναν γιατρέ μου…

(4)87 και σήμερα!!! Η θυμωμένη -τρόπον τινά- φωνή του Slim Shady (κατά κόσμον Eminem) ήταν το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου σήμερα το πρωϊ, μετά από 9(!!!) συνεχόμενες ώρες ποιοτικού ύπνου. Άρχισε να ξημερώνει στην ώρα του; Δεν το νομίζω, όμως είναι προάγγελος όλων των δεινών που έπονται… κι αυτό είναι βέβαιο. Τίποτα δεν ειναι τόοοοσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο.

«Δεν είναι θέμα έμπνευσης, δεν φταίει η αγάπη, φταίει το σαλιγκάρι μου που’χε πολύ αλάτι!»

 

P.S.  Jesus fuck! Apply yourself…


what a mEsh!

https://youtube.com/devicesupport

Δέκα αναθεωρήσεις έχουν γίνει γι’αυτήν την ανάρτηση, σαν τις δέκα γαμημένες μέρες… τί φταίει γιατρέ; Κι ακόμη το μετανοιώνω… Οι τοίχοι υψώνονται κάθε φορά και ψηλότερα και με δυσκολεύουν πολύ! Δεν είναι εύκολοι οι τοίχοι γιατρέ, με ζορίζουν κι εκνευρίζομαι. Μην γελάς, είναι δύκολη η προσαρμογή κι είμαι σε κρίσιμη ηλικία! Όχι, βέβαια, γιατί να σκεφτώ κάτι τέτοιο; Εννοείται ότι δεν έχει αλλάξει κάτι! Τί πάει να πει «πώς είμαι τόσο σίγουρος»; Ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος σε τέτοιες περιπτώσεις, απλώς… Μμμ! Όχι, δεν το είχα σκεφτεί έτσι! Ναι… μπορεί! Γιατί όμως να… Ναι, σωστά! Τί να πω! Έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να κάνω κάτι για… Τί εννοείς; Όχι, ούτε αυτό είναι σωστό, όμως σε κάθε περίπτωση… Το γνωρίζω αυτό γιατρέ, αλλά δεν θέλω να… Ναι, το ξέρω, είμαι επιρρεπής και… Όχι δα! Νομίζω ότι είσαι λιγάκι υπερβολικός! Πώς; Εγώ δεν υπήρξα ποτέ υπερβολικός… Ναι, το θυμάμαι αυτό! Εντάξει, μπορεί να μην θυμάμαι και πολύ καλά, μα… Ναι… Σωστά… Καλά, θα προσπαθήσω… Ναι, εντάξει, την ίδια ώρα, εκτός απροόπτου! Δεν ξέρω τί θα μπορούσε να… Καλά, θα έρθω…


Σαν σήμερα…

Manu Chao – Mentira ( Greek Translate )

…σαν ψέμματα!

Υ.Γ. Αυτό το κλιπάκι το φύλαγα καιρό τώρα, όχι τώρα, αλλά από καιρό τώρα… τελοσπάντων…  για το τρίψω στην μούρη μου, να μου το αφιερώσω και να το ‘φχαριστηθώ! Μπράβο τ’αγόρι μ’! Τα έπραξες έσβησες μια χαρά! Χρόνια σου πολλά! Και του χρόνου…


Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι…

…τρεις και το λαδόξυδο. Αντε καλά… και του Μαϊου τρεις είναι, αλλά αυτό είναι εντελώς τυχαίο! Τυχαία είναι επίσης και όλα αυτά τα σχεδιασμένα που σου βγαίνουν αλλιώς στο τέλος κι όλα αυτά που περιμένεις και δεν έρχονται ποτέ(ς) κι όλα αυτά που σε κάνουν και πέφτεις από τα σύννεφα. Έχω αρχίσει να βαραίνω τελευταία και να ξεχνάω, όπως και τούτη την στιγμή. Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ αυτά που  ήθελα να γράψω, αλλά  και να ξεχάσω αυτά που δεν μπορώ. Που δεν μπορώ ή που δεν θέλω, γιατί άμα θέλει ο άνθρωπος όλα τα μπορεί. Τί κάνει; Τα μπορεί! Ποιός; Ο άνθρωπος! Ποιά; Όλα! Μπράβο τ’ αγόρι μ’… με κάνεις περήφανο! Βάλε άλλο ένα τώρα, κερνάω εγώ!

Υ.Γ. Σαν το ξύδι, το γ@μημένο… δεν έχει!


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα