Κατηγορία: Memories

Nymphalidae

Εδώ που είμαι ήμουνα κι εκεί που ήμουν θα ‘μαι. Τζιζ κείκ λεπιδόπτερων, λογοτεχνικά, με κάθε σημείο στίξης στη θέση του. Τα πάντα στη θέση τους. Με νέα σελήνη ή/και με παλιά, η ζυγαριά θα ισορροπήσει. Πάντα ισορροπεί.

Υ.Γ. Αγράμματος… και λίγο είναι. Εις ανώτερα και εις το επανιδείν.


’88

Αναμφισβήτητα βρίσκεται στο top list των πολυαγαπημένων μου τραγουδιών όλων των εποχών κι όχι μόνο επειδή κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Ίσως να φταίει αυτή η μελωδία που παίζει στο background ή και το solo από το synthi στο 1:28 ή ίσως η μελωδική και παραπονιάρικη φωνή του Ali Cambel ή τα χρόνια που το πρωτοάκουσα… δεν ξέρω. Και δεν είναι το μόνο πρά(γ)μα που δεν ξέρω…

Υ.Γ. Στα πρώτα videoclip του συγκροτήματος, μετρούσα τα άτομα για να δω αν ήταν όντως 40! Τόσο καλά!


«…βράδια ως τα χαράματα.»

 


time travel

Θέλω να τ’ακούσω ξημερώματα σε αγγλικό ενισχυτή (γ)ιαπωνέζικου αυτοκινήτου με 3 ηχεία, 2 πόρτες, 1 χέρι, καθόλου άγχος, σε γνώριμες διαδρομές, με άγνωστες συνέπειες, τους ίδιους φόβους, τις ίδιες σκέψεις και την μυρωδιά της πόλης από την οποία λείπεις για καιρό…


rework

‘Ο’τι αρχίζει με prodigy, τελειώνει με prodigy, και συγκεκριμένα μ’ένα από τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών. Έγχρωμα ή ασπρόμαυρα, κανονικά ή αντίστροφα, moyenne στην αγάπη δεν γίνεται! Ή μένεις ή φεύγεις…

Υ.Γ. Τσιγγάνα ρίξε τα χαρτιά και πες μου μόνο ψέμματα, οι αλήθειες είναι για το χθες… κι ό,τι άλλο -τελοσπάντων- κάνει ρίμα με τα ψέμματα.

 


συμπαντικοί συνταξιδιώτες

Δύο φορές «συ» κι ούτε ένα «γω», μα έτσι δεν είναι η αγάπη άλλωστε;

P.S. Woof!


Michelle


Ένας ήλιος φεγγάρι

DSC_0127

«Ενα άδειο χαρτί, κι ένα άδειο κεφάλι,
μια δυο άχρηστες σκέψεις κι ένα διάλλειμα πάλι,
μια φιγούρα βουνού κι ένας ήλιος φεγγάρι,
δυο σταγόνες καημό από Σάββατο βράδυ.

Μασημένα τα λόγια κι ένα ψεύτικο δάκρυ,
άδεια μπύρας μπουκάλια σ’ατελείωτο πάρτυ,
μαραμένα λουλούδια, σκοτεινός ουρανός,
χίλια μάτια κομμάτια σαν περνάει ο καιρός.

Χάλασε απόψε ο ουρανός, δώσ’μου κι εμένα λίγο φως,
να βρω το θάρρος να σου πω, πως ακόμη σ’αγαπώ.»

 


Εν κατακλείδι…

xespao.gr-apelpisia-gi011naika«Το βλέμμα μου λυγίζει και φοβάμαι
πως δεν θα δω το σούρουπο ξανά,
με μια γλυκιά γεύση στο στόμα, θυμάμαι,
που δεν την χάρηκα ποτέ πραγματικά.»


#1

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΟΛΦΕΣΗΣ – ΖΗΣΑΜΕ / 1983

 


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα