Κατηγορία: ΑΔΙΕΞΟΔΑ

persona non grata

Πολλά φεγγάρια μαζεμένα κι ούτε ένα για τ’εμένα, γιατρέ μου! Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, ολέθριες και τα επίθετα εις βάρος μου, αλίμονο, δεν τα καταφέρνω καθόλου καλά! Έχω αναβάλλει τη ζωή κι έχω αθετήσει τα μιλημένα και τα συμφωνημένα. Να τα λέμε κι αυτά, να τα λέμε και τ’άλλα, όμως για τα αλλά… δεν μιλάμε πια! Non grata όλη μέρα κι όλη νύχτα κι ας νόμιζα πως το’χω… δεν το’χω όμως! Από τον ουρανό στα έγκατα κι απ’την αρχή στο τέλος, κοντά έναν χρόνο τώρα, όχι τώρα… έναν χρόνο τώρα, δύο χρόνια τώρα, τρία χρόνια τώρα και ούτω καθ’εξής. Πολλές τελείες, τελείες και παύλες, που στάση δεν κρατούν κι υπόσταση δεν έχουν. Μεγάλη πίκρα… ακατανόητα στα am κι αφόρητα στα pm! .-


say no more

Ντίρλα ντιρλανταντά που «τραγουδάει» κι ο Διονυσης παρεα με τα ψέμματα των Black Keys (thanx bro), διαχρονικες αξιές αν και… όλες οι μουσικές του κόσμου δεν θα ηταν αρκετές ακομη κι αν χωρούσαν σ’αυτο το μικρο, μαυρο υποβρύχιο που βυθίζεται όλο και βαθυτερα στις σκέψεις του. Αλήθειες, ψέμματα, υπονοουμενα κι ανανεουμενα, γιν, γιαν, γιακ και μπλιάχ… συμβιβασμοί λογιών λογιών και… τι σε νοιάζει εσένα(νε); Οι τόνοι είναι κομμένοι όπως κι η χαρά που (υπο)βόσκει κάπου παραπέρα, από μακριά κι αγαπημένοι, που λένε… ολος ο κόσμος το ξερει! Κι αυτο που ξέρει όλος ο κόσμος, κανω πως μου διαφευγει εμένα(νε). Ναι, ναι, ξέρω… και τι με νοιάζει εμένα(νε); Σωστό κι αυτό….

Υ.Γ. Τζιζ κέικ κι αρχίδια μάντολες! Οτι αντιλαμβάνομαι… αυτό είναι, κι αυτό ειναι… αφου έτσι το αντιλαμβάνομαι.

Υ.Γ.2 Τσιγγάνα πες μου ψέμματα κι άσε την αλήθεια,  αν είναι άλλο να μην ζω, ας ζω στα παραμύθια.

Υ.Γ.3 You said the moon was ours / Yeah, you said the moon was ours
To hell with the day / The sunlight is only gonna take love away
Raise up suspicions and…and alibis / But I can see through tear-blinded eyes
Lies, lies, lies…

Υ.Γ.4 Δεν είμαι τόσο καλός… το ξέρω… μα αυτος είμαι….


2nd best

Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. «Πάρτο αλλιώς», επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. «Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.», Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more

 


(daaamn!)

Από το μέλλον στο παρόν κι απ’το παρόν στο τίποτα γιατρέ μου… παρέκλινα της θεραπείας,  την τρέλα δεν την άντεχα! Έπρεπε να γνωρίζω -ή και όχι- μα καμμιά σημασία δεν έχει πια. Τώρα, η πάλη είναι το μόνο που μου απομένει…

Για χατίρι σου ξημερώνει
βγαίνει η πούλια
βγαίνει ο αυγερινός
γοργοφτέρουγο χελιδόνι
ντύνεται γαλάζια ο ουρανός.


Και τώρα;

Και τώρα που η σκέψη ταξιδεύει συνεχώς στα ίδια μέρη; Και τώρα τί; Πολύ θα’θελα να φωνάξω μιαν απάντηση! Αντ’αυτού ξανασυναντώ τα γνώριμα πανωκατώματα των εορτών, τα πνεύματα των οποίων γίνονται ολοένα τακτικότερα κι επιθετικότερα. Οι διαθέσεις τους είναι ίδιες κι απαράλλαχτες με τις δικές μου, μα αυτά έχουν το πάνω χέρι. Οι απόστροφοι έχουν έρθει για να μείνουν, όπως κι οι παρενέσεις, οι αντιθέσεις, οι υπεκφυγές,  οι αλήθειες και τα ψέμματα, τα ποτάμια με τα ρεύματα, τα σκωτσέζικα ντουζ και τα σκουπίδια του Σαββατοκύριακου. Και τώρα γιατρέ μου που ξεμπερδέψαμε με το παρελθόν; Και τώρα τί;

Υ.Γ. Το φως είναι ακόμη μακριά, όμως πιο κοντά από ποτέ…

 


confused

1.000 σενάρια, καμμιά ταινία. Αφόρητος ο απολογισμός!

 


(N)

Τί τις θέλω τις ημερομηνίες και τα αρχεία; Αφού είναι (ω) σαν να μην υπάρχουν(ε)! Αφού η ιστορία επαναλαμβάνεται! Αφού φτου και βγαίνω! Μα και που βγαίνω τί γίνεται; Στα χαμένα… στα νεύρα… στις μαλ%&ι€ς… 1:59 and counting! Σαν ωρολογιακή βόμβα που κάνει δοκιμές, πρόβα τζενεράλε και μπαμ και κάτω. Πάνω κάτω υποψιάζομαι τί θα μείνει, αλλά τί καινούργιο να γραφτεί, αφού ( )τα είπα όλα!


fool moon

https://youtu.be/QhFMRPE4mnk

Μην σε ξεγελάει το φως… σκοτάδι επικρατεί και σήμερα, όπως κι εψές. Λίγο από την μία μέρα και λίγο από την άλλη, με άγχος δίχως νόημα και δίχως λογική. Ζυγίζω την αγάπη και πάντα περισσεύει κάτι! Το σύμπαν ολόκληρο συνωμοτεί και το φεγγάρι φωτίζει τόσο που δεν αντέχεις το φως, μα ο Δίας γαμιέται και κλείνει το μάτι στον Ερμή που τα χώνει στον Ποσειδώνα και τούμπαλιν, πάνω στην καμπούρα του Σκορπιού. Ευτυχώς που συμβαίνουν και τέτοια και συνέρχομαι λιγάκι, προσγειώνομαι περισσότερο και χάνομαι εντελώς, κάθε φορά και πιότερο. Μείον 2,5 κατά τα λοιπά, και συνεχίζουμε μέχρι το επόμενο ξημέρωμα, με τα ποτήρια άδεια, τις ψυχές γυμνές, τα μυαλά ζορισμένα και τα παλιά ξεχασμένα.

Ανόητα φεγγάρια…


έ(κ)λειψη ηλίου φαεινότερη

 

Υ.Γ. Το blog πέθανε, ζήτω το blog. Αυτή η άνοιξη ήταν too much. Ό,τι κι αν πω θα’ναι λίγο, κι ό,τι δεν πω θα’ναι πολύ.

Εις το επανειδήν…

 


Dacunt fata volentem, nolentem trafunt

 


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα