Κατηγορία: _TopRated

back(a)wards aka. 40 κύματα

Στίχοι αγάπης και ήχοι στη διαπασών(ει) (και καλά) και θα πετώ και θα’ρθω να σε βρω κάτω απ’ τα ηφαίστεια και τις βαριές κουβέντες και τον κακό μου τον καιρό και μη χειρότερα… Με λίγα λόγια: μίνι καύσωνας, σαν το ούζο, χωρίς τα προσχήματα. Eλεύθερα όλα, σαν τη βούληση, κι εγώ βγάζω βόλτα τα χειρότερα για να κάνω εντύπωση… μπράβο τ’αγόρι μ’, τα πράττεις μια χαρά! Ελληνικό(ν) σήμα κατατεθέν για κάθε αρχή και κάθε τέλος, κάθε φόβο και κάθε πάθος (κι) από τούδε κι F6ς. Από τ’ ακατανόητα στα κατανοητά και τις σκέψεις σαν πουλιά, ράβε – ξήλωνε (δις) δουλειά (τρις) να μην σου λείπει (miss)…


due past tomorrow

Το μυστήριο και το άγνωστο συνήθως γοητεύουν, ειδικά όταν εμπεριέχουν βάρκα, ελπίδα και πορεία. Το ταξίδι είναι πάντα -μα πάντα- κομμένο και (γ)ραμμένο  στα μέτρα μας, μα συχνά αναγκαζόμαστε να γίνουμε αφελείς ή να δημιουργήσουμε ψευδαισθήσεις γύρω μας, για να δώσουμε άφεση επιλογών, καθώς αμαρτίες δεν υπάρχουν… όλος ο κόσμος το ξέρει αυτό! Υπάρχουν μόνο πάθη, λάθη, μπερδέματα, καλά και κακά ξεμπερδέματα, αφίξεις, αναχωρήσεις, χαριεντίσματα, νομίσματα με δύο όψεις, τρεις απόψεις κι ένα ηφαίστειο που κανείς δεν γνωρίζει πότε θα εκραγεί.

Ο βασιλιάς πέθανε! Ζήτω ο βασιλιάς!

 

 


due past today

Νέα Σελήνη, ανάδρομη Αφροδίτη και τα γραφόμενα είναι μπαγιάτικα, έχουν γραφτεί από καιρό τώρα και κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Η άνοιξη (με) κράτησε για έναν χειμώνα, οι σκέψεις (με) cer(n)ιανούν στα ίδια και τα ίδια, οι συσχετισμοί (με) ταλαιπωρούν ανελέητα κι οι συνειρμοί γαμιούνται!

 

Υ.Γ. Κάτι τρέχει με τα φεγγάρια… και δεν γεμίζουν πια!


supermoon: Φτου και βγαίνω

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ +1

Τα φεγγάρια μπήκαν στη θέση τους κι άρχισε να ξημερώνει στην ώρα του επιτέλους. Αν όλα πάνε καλά, αυτό το post έπεσε διάνα στις προβλέψεις του και τα τείχη γκρεμίστηκαν, οι μάσκες έπεσαν κλπ κλπ, όμως όλα για να εξηπηρετήσουν έναν και μοναδικό σκοπό. Αυτόν που σε πνίγει από μακριά, που εκμηδενίζει όλες τις αποστάσεις και τις στάσεις, που ξεζουμίζει τις εικόνες και τους ηχους, που απαριθμεί αμέτρητα σενάρια και μπαστακώνεται στο μυαλό σου για να σε ταλαιπωρεί επι μονίμου βάσεως και τέταρτης διαστάσεως.

Διπλή «γιορτη» η σημερινη με τους τόνους πάλι να λειπουν και τις σκέψεις  εγκλωβισμένες στα ίδια κι απαράλλαχτα, στα ίδια κι ακόμη περισσότερα, στα ίδια μέρη που θα συναντηθούμε και δεν θα ‘χουμε τίποτα να πούμε. Μπαινοβγαίνει η Πούλια κι ο Αυγερινός Ζωή μου, με τη λήγουσα και την κατάληξη στα ίδια. Να πάρει! Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Αυτοανακυκλούμενο, αυτοαναιρούμενο, απεχθές κι ειδεχθές, το blog πνέει τα (ο)λοίσθια κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο, κι ως γνωστόν, από σέναρια… να φάν(ε) κι οι κότες. Από σκηνοθέτης θεατής και τούμπαλιν σε γαϊτανάκι ονειρεμένο, γαϊτανάκι τελειωμένο!

Υ.Γ. Φτου και βγαίνω;

Υ.Γ.2 Το διαλεχθέν κομμάτι που συνοδεύει τα γρα(φ)τά πέρασε από χίλια κύματα πριν επιλε(χ)θεί. Τα μεγαλύτερα εξ αυτών ήσαν ένα κι ένα, δύο δηλαδή. Το ιδανικότερο ήταν το πρώτο και το καταλληλότερο το δεύτερο, οπότε (χωρίς λόγο και αιτία) επιλέχθει ένα ουδέτερο

Υ.Γ. 3 Πάλι τόσα υστερόγραφα; Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Υ.Γ.4. I trusted you

Υ.Γ.5 Ήμαρτον!


1-7

Ένα ταξίδι, δύο φτερά, τρεις νύχτες, τέσσερις μέρες, πέντε λεπτά ακόμη, έξι μήνες, επτά ημέρες την εβδομάδα. Το σύμπαν συρρικνώνεται, το σύμπαν μεγαλώνει και τα ανόητα φεγγάρια ματώνουν και σκοτώνονται. Χάθηκαν οι μνήμες και συντόμεψε ο κόσμος…


Last post #2013

Ήρθε νωρίς το τέλος του χρόνου φέτος, μαζί με τα εγκαίνια του Jim(my). Όσα φεγγάρια κι αν γεμίσουν, το φως θα παραμένει το ίδιο! Ο Ερμής θα είναι πάντοτε ανάδρομος κι ο στίχος απαράλαxxxτος. Η σούπα έδεσε με όλα τα υλικά κι άφησε μια επίγευση πικρή, αλμυρή και γλυκιά! Τα πάντα όλα! Παραδίδω το λοιπόν και το θα δούμε κι αναμένω το τέλος του κόσμου, σε limited edition, όπως αρμόζει στην περίσταση. Τίποτα δεν είναι τυχαίο κι όλα είναι…

Τσιγγάνα ρίξε τα χαρτιά και πες μου τα μελλούμενα, ρίξε το λάδι στην φωτιά και σβήσ’ τα προηγούμενα!

Οι πεταλούδες άρχισαν να δαγκώνουν, αλλά με τις κατάλληλες ποσότητες αλκοόλης θα βαλσαμωθούν και θα ηρεμήσουν. Αρχέγονες πρακτικές… δεν ανακαλύπτουμε κάτι εδώ και δεν κινείται και τίποτα -γενικώς- εδώ, οπότε και το blog θα ακολουθήσει την ροή των πραγμάτων με τις ρακές να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και το πάνω χέρι.

Η ψυχοθεραπεία θα τελειώσει όπως ξεκίνησε, ολούθεν και κατ’εξακολούθησην, παράπτωμα το οποίο σπάνια συγχωρείται, αλλά δεν γαμιέται! Μια ψυχή που έχει πουληθεί, ας ξαναπουληθεί… τόσο όσο! Στο πόδι κι αυτήν τη φορά τα γραφούμενα, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς διορθώσεις, χωρίς αναθεωρήσεις, χωρίς επικείμενα συμβάντα, χωρίς sport Billy και χωρίς κακιά Βάντα, με τον χρόνο όμως να πιέζει όπως πάντα.

Ο γιατρός μου λέει ότι πρέπει να προσπαθώ συνεχώς μέχρι να γίνω καλύτερος, λες και θα γίνει ποτέ αυτό! Έτσι! Αισιοδοξία πάνω απ’όλα και… αγάπη!

Δεηθώμεν!

Αυτή η πόλη μου ανήκει! Τί κάνει; Μου ανήκει. Ποιά; Αυτή η πόλη. Μπράβο τ’αγόρι μ’, τα είπες και τα έπραξες μια χαρά!

Και του χρόνου

Υ.Γ. Φίλε Πέτρο… το κομμάτι -στο ‘χω ξαναπεί- τα σπάει!  Έτσι απλά, λιτά κι απέριτα! 

 


(N)everloving

 

«Τις καλύτερες βουτιές τι έκανα σε άγνωστα κι επικίνδυνα νερά.», Jim Eyl


Προσεχώς παρελθόν

Τράβε με κι ας κλαίω! Μην πτοηθείς ούτε για μια στιγμή και μην θεωρήσεις ότι σ’ακούω, γιατί είμαι αλλού! Σαλλαμέρη, σαλλακρογιάλια μετι(ς)λέξεις ενωμένες και με σαλιγκάρια-απομεινάρια ενός ανόητου ονείρου, ενός παιχνιδιού που δεν ξεκίνησε ποτέ, κι όμως κατάφερα να χάσω! Και τώρα, κρέμομαι από τα δίχτυα με τα οποία τυλίχθηκα απ’άκρη σ’άκρη, όσο πιο σφιχτά άντεχα. Ο γιατρός μου λέει ότι κάποια πράγματα καλό είναι να μην τα μπερδεύω, όμως ‘δεν μπορώ να το βοηθήσω’ -κατά το αγγλικό ρητό- φίλε Travor. «Έτσι μας αρέσουν», έλεγες και δεν είχες διόλου άδικο. Δι(α)όλου κάλτσα ήσουν κι εγώ σιγοντάριζα και κερνούσα άλλο ένα… Δεν ξέρω αν πράττω σωστά, πράττω γενναία, όμως, σαν τον Οδυσσέα, μα σίγουρα δεν ψάχνω την Ιθάκη… τους λωτούς έχω βάλει στο μάτι. Τσιγγάνα ρίξε τα χαρτιά και πες μου ένα ψέμμα, να’ναι από τ’άλλα πιο βαρύ, να μοιάζει σαν εμένα!

Υ.Γ. Και μη χειρότερα…


13080701:47

Σήμερα ήταν χειρότερα από κάθε άλλη φορά. Κάθε φορά που το λέω αυτό, διαψεύδομαι από την επόμενη. Κι όπως κάθε φορά, γνωρίζω και την αιτία, γνωρίζω και την λύση. Μέχρι εκεί… Κάποτε θα πρέπει να ξημερώνει στην ώρα του πια, έχω πει, κι έχω ξαναπεί, κι έχω ξαναπεί. Μέχρι εκεί… Όλα τα υπέρ από την μια, κι όλα τα κατά από την άλλη, ζυγισμένα, σταθμισμένα, πρέπει να διατηρούνται ισορροπίες. Κι οι ισορροπίες να φέρουν την ηρεμία, ίσως και κάτι παραπάνω. Μέχρι εκεί…


Υ.Γ.

Όταν λέμε: «στο κάτω κάτω της γραφής», αυτό εννοούμε. Κι είναι αυτό το κάτι που μένει, όταν μια αγάπη πεθαίνει, που λέει και το τραγούδι. Δεν ξέρω αν το λέει και κανείς άλλος, το τραγούδι πάντως το λέει. Καθαρόαιμες αυπνίες σήμερα, αρχίζοντας από κάτω προς τα πάνω, την στιγμή που έρχονται τα πάνω κάτω.

Καλά τα λέει ο θείος στο τραγούδι, όμως οι εκρήξεις δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου! Χτίζω και γκρεμίζω σαν τον κάστορα, κομματάκι κομματάκι, μέχρι να φτιάξω την φωλιά ή να ρημάξω το φράγμα, όποιο από τα δύο τελειώσει πρώτο ή μέχρι να εξαντληθούν τα αποθέματα. Με τεχνικές marketing και διαφημιστικά trick(ς) που τα χω σπουδαγμένα στους πρόποδες των Highlands, εκεί που στο τέλος θα μείνει μόνο ένας… μόνος κι έρημος! Η έρημος είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο, που αν και δεν πρόκειται να το διαβάσω ποτέ(ς), θα εκκρεμεί πάντοτε σαν την απάντηση που δεν τολμώ να δώσω.

Όταν καταλήξω κάπου, να θυμηθώ να μου το πω, για να το ξέρω κι εγώ!


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα