Κατηγορία: Σκέψεις

supermoon: και μη χειρότερα

Τα καλύτερα έπονται, όπως το έπος, αμ έπος αμ έργον κι α(ο)μ, από τον άτλα σπόνδυλο μέχρι τον θεό, εώς εκεί που δεν φτάνει ο νους εννοώ, όχι τον αληθινό θεό, αυτόν που δεν υπάρχει. Μόνο εμείς υπάρχουμε μωρό μου κι αυτό συμβαίνει κάτω από προϋποθέσεις, όχι απλές υποθέσεις. Προϋπάρχουσες, ιδιάζουσες και εις τους αιώνες των αιώνων αμήν υποθέσεις!  Οι συνειρμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλον… αυτόν… ξέρεις… τον θεό, αλλά όχι τον αληθινό, τον επίγειο θεό… αυτόν που σ’είχε, σ’έχει και θα σ’έχει, αυτόν που έχει τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου, του οργασμού, της πείνας σου, της μάρκας των τσιγάρων σου, κατά το άσμα… κατά προσέγγιση και κατά τας γραφάς. Απλά πρά(γ)ματα, σαν τα απλά ρήματα. Έχω, δίνω, παίρνει(ς), βλέπω, σκέφτομαι, υπάρχω, υπάρχεις, υπάρχει και ούτω καθ’εξής… ξέρεις εσύ… σαν αυτόν που είναι πάνω απ’όλους κι όλα… σαν τον θεό… που δεν υπάρχει. Στο matrix της αλήθειας μόνο το ψέμμα είναι καθαρό κι αγνό, απόλυτο και σίγουρο… σαν τον θεό, που… ας μην επαναλαμβάνομαι… δεν υπάρχει!

P.S. dj ENEX, καλύτερος από τους υπόλοιπους…


say no more

Ντίρλα ντιρλανταντά που «τραγουδάει» κι ο Διονυσης παρεα με τα ψέμματα των Black Keys (thanx bro), διαχρονικες αξιές αν και… όλες οι μουσικές του κόσμου δεν θα ηταν αρκετές ακομη κι αν χωρούσαν σ’αυτο το μικρο, μαυρο υποβρύχιο που βυθίζεται όλο και βαθυτερα στις σκέψεις του. Αλήθειες, ψέμματα, υπονοουμενα κι ανανεουμενα, γιν, γιαν, γιακ και μπλιάχ… συμβιβασμοί λογιών λογιών και… τι σε νοιάζει εσένα(νε); Οι τόνοι είναι κομμένοι όπως κι η χαρά που (υπο)βόσκει κάπου παραπέρα, από μακριά κι αγαπημένοι, που λένε… ολος ο κόσμος το ξερει! Κι αυτο που ξέρει όλος ο κόσμος, κανω πως μου διαφευγει εμένα(νε). Ναι, ναι, ξέρω… και τι με νοιάζει εμένα(νε); Σωστό κι αυτό….

Υ.Γ. Τζιζ κέικ κι αρχίδια μάντολες! Οτι αντιλαμβάνομαι… αυτό είναι, κι αυτό ειναι… αφου έτσι το αντιλαμβάνομαι.

Υ.Γ.2 Τσιγγάνα πες μου ψέμματα κι άσε την αλήθεια,  αν είναι άλλο να μην ζω, ας ζω στα παραμύθια.

Υ.Γ.3 You said the moon was ours / Yeah, you said the moon was ours
To hell with the day / The sunlight is only gonna take love away
Raise up suspicions and…and alibis / But I can see through tear-blinded eyes
Lies, lies, lies…

Υ.Γ.4 Δεν είμαι τόσο καλός… το ξέρω… μα αυτος είμαι….


scripta manent

Everybody lies.

Αφού το ξέρω, γιατί δεν το παραδέχομαι να τ’ ακούσω κι εγώ; Μικρό ή μεγάλο, μισό ή ολόκληρο, αθώο ή ένοχο,  σκοπιμότητας ή μη, το ψέμα είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών(ονται), άπειρο και άχρονο σαν το σύμπαν, γλυκό και πικρό συντοχρόνως. Και τώρα;

 

P.S. «Secret secrets are not fun. Secret secrets hurt someone», Elizabeth (stripper)


Where are we now?

From Dr House to David Bowie, τα ερωτήματα είναι αμέτρητα κι ανελέητα, καθώς κι αναπάντητα. Η βασική αρχή του «λιγότερου δυνατόν κακού» είναι διάχυτη στον αέρα από την πολιτική μέχρι(ς)… παντού! Διπλωματία, διαχείριση κρίσεων, hide & seek εντός εκτός κι επί τα αυτά, ένθεν κι ένθεν κι εκ των προτέρων! Όλη η γνώση του κόσμου μαζεμένη δεν πιάνει μία μπροστά στο intuition που λένε κι οι Άγγλοι. Μισά αγγλικά, μισά λόγια, όλο ταξιδεύω κι όλο εδώ είμαι…


2nd best

Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. «Πάρτο αλλιώς», επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. «Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.», Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more

 


1-7

Ένα ταξίδι, δύο φτερά, τρεις νύχτες, τέσσερις μέρες, πέντε λεπτά ακόμη, έξι μήνες, επτά ημέρες την εβδομάδα. Το σύμπαν συρρικνώνεται, το σύμπαν μεγαλώνει και τα ανόητα φεγγάρια ματώνουν και σκοτώνονται. Χάθηκαν οι μνήμες και συντόμεψε ο κόσμος…


critical error

Πανσέληνος και κάτι στα πρόθυρα της τρέλας, χωρίς τσιγάρο, χωρίς ποτό, χωρίς την θλίψη για οδηγό. Ένας δρόμος φωτίζεται κι ένας γκρεμίζεται κι εγώ δεν ξέρω σε ποιόν να σταθώ. Το προφανές δεν είναι πάντα η επιλογή, οι πόνοι είναι πάντα πόνοι -που λέει κι ο Χατζής- κι οι σκέψεις μου είναι ασταθείς σαν πελαργός στο ένα πόδι.

Υ.Γ. Τσιγγάνα… ρίχνω τα χαρτιά και φέρνω πάλι 6άρες, κάλεσε σε παρακαλώ τις Μοίρες με τις χάρες!


Balaban

Καθαρόαιμες αυπνίες μετά από πολύ(ν) καιρό, κι όχι απ’αυτές τις δήθεν, τις προγραμματισμένες, τις αδελφίστικες. Balaban κι ακόμη παραπέρα, εν μέσω χαμού, ανάποδων ψυχών, απαγορευμένων ποτών και μπερδεμένων χωρών. Με άχρηστες πυξίδες και χάρτες καμμένους από χέρι, ορκισμένα ψέμματα και ψεύτικες αλήθειες, ταξίδια ανείπωτα, ταξίδια αταξίδευτα, καθρέφτες σπασμένους, βωβούς πόνους, άχρηστους φόβους, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς αντιστάσεις κι αντοχές… κι όταν η νύχτα με βρίσκει και πάλι, πάλι όπως ήμουν το προηγούμενο βράδυ, το βράδυ που έλεγα πως κάτι θα κάνω, κάνω πως δεν το είπα ποτέ.

Υ.Γ. Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια φορά κι ένας καιρός. Ο καιρός πέρασε κι η φορά άλλαξε, μα πάντα θα συναντιούνται στην ίδια πρόταση!…

 

 


para-φλού

Εν απουσία επαφής κι εκ φύσεως επιρρεπής, μηδενίζω τον χρόνο και ξεκινώ την διάγνωση. Καρέ καρέ, εις διπλούν μα χωρίς το οριστικό άρθρο στο τέλος κι η Τρίτη τέλος δεν έχει, μα θα περάσει και θα γίνει Τετάρτη…

 

Υ.Γ. «Κόλαση είναι μια αλήθεια που την αντιληφθήκαμε αργά!«, Τόμας Χομπς


Sans ήμερα

Για τις ώρες που ξοδεύτηκαν, τις μνήμες που ξεθώριασαν, τα ψέμματα που ειπώθηκαν, τα λάθη που έγιναν, τις ευκαιρίες που χάθηκαν, τα όρια που ξεπεράστηκαν, τα φεγγάρια που μας χάλασαν, τα χάδια που μας γιάτρεψαν, τις γεύσεις που θα μείνουν, τα σημάδια που θα γίνουν, τα καράβια που θα φύγουν, τις μυρωδιές, τα ταξίδια, το χαμόγελο, τη λίμνη κι όλες τις γαμημένες σελίδες που δεν θα διαβαστούν ποτέ…


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα