Monthly archives: Αύγουστος, 2011

«Αργυλέ μου, γιατί σβήνεις;» – Imam Baildi

The Imam Baildi – Αργυλε Μου Γιατι Σβυνεις ( argile mou giati sbinis )

«…δεν μου είπες τί τραβούνε, οι άνθρωποι που αγαπούνε!»

Εισβολέας και Ελένη Τσαλιγοπούλου στα φωνητικά, και τα πάντα όλα σε ένα απίστευτο κομμάτι από τους Imam Baildi. Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά, αλλά δεν θα το κάνω, τουλάχιστον όχι αυτήν την στιγμή. Θ’ αφήσω τον «σεβντά» να τα πει για μένα…. κι εγώ θα τελειώσω τον ρώσο ακούγοντας απλά το τραγούδι. Δώσε….


ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ…

…και είναι διαφορετικό για τον κάθε έναν. Για κάποιους είναι ο φόβος της επιλογής, η διατάραξη της τάξης, η απουσία της λογικής και για άλλους… δεν μπορώ να ξέρω! Οι αυπνίες έχουν γίνει  και επίσημα 37 ετών κι αν τα πράγματα έχουν όπως τις -προ 5μήνου- προβλέψεις μου, έχουν σχεδόν σταματήσει, και θα πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να εκμεταλλευτώ αυτό το χάρισμα επαγγελματικά. Επίσης, δεν υπάρχει πλέον θέση για υπονοούμενα, υπεκφυγές, κρυφτό, κουτσό κι άλλα παιχνίδια. Τα κουκιά ήταν μετρημένα εξ αρχής, τώρα όμως δεν έχει μείνει ούτε ένα κι με όση δύναμη μου απέμεινε θα προσπαθήσω να συνεχίσω να κάνω αυτό που πάντα ήξερα καλά… Δεν είναι δύσκολο να κάνεις προβλέψεις όταν έχεις πάρει εκ των προτέρων τις αποφάσεις. Σωστές ή λάθος κανείς δεν ξέρει… δηλαδή ξέρει, αλλά δεν τολμά να το ομολογήσει. Οχι το αν είναι σωστές ή όχι, αλλά τον λόγο για τον οποίο έχουν παρθεί. Κι όταν λέω «παρθεί», το λέω με την καλή έννοια… του σεξ δηλαδή.

Στο πλευρό μου, μόνο ο ζωοδότης ήλιος, ο οποίος θα βοηθήσει με έναν ακόμη καύσωνα να αρχίσω να συνηθίζω τις υψηλές θερμοκρασίες για τα καζάνια της κόλασης. Τα τελευταία αστέρια των περσείδων θα έχουν πέσει χωρίς να έχει ειπωθεί ούτε μία ευχή και το Αυγουστιάτικο φεγγάρι θα προσπαθεί να φωτίσει τις πιο σκοτεινές σκέψεις της ημέρας που ξημερώνει. Αυτές, που θα μου θυμίζουν πόσο μικρός και αδύναμος είμαι και πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστώ μεγάλες και απρόσμενες αλλαγές στη ζωή μου. Θα έχω μπει στην διαδικασία να συμβιβάζομαι με όσα είναι να συμβούν και θα έχω καταφέρει να νιώσω ελαφρύτερος, χωρίς αυτό να είναι υποννούμενο για το σωματικό μου βάρος.

Με την επιρροή της νέας σελήνης (05 μοίρες και 28′ στην Παρθένο), θα πρέπει να δώσω τέλος σε υποθέσεις που μ’έχουν κουράσει, όπως επίσης θα πρέπει να αποφύγω συγκρούσεις και εντάσεις, λένε τα άστρα… Συγκρούσεις και εντάσεις τρώω για πρωινό κάθε μέρα, και οι υποθέσεις είναι αυτές που κουράζονται από μένα, λέω εγώ, οπότε δεν θα’χω και πολλά να κάνω…

Τέλος, ελπίζω να θυμάμαι να μην ρίχνω άγκυρες που δεν μπορώ να σηκώσω και να μην κάνω ερωτήσεις, τις απαντήσεις των οποίων δεν είμαι έτοιμος να ακούσω. Ο γιατρός και η τσιγγάνα θα έχουν φύγει από καιρό, και δεν θα έχει μείνει τίποτα στην μέση, αλλά θα εξακολουθεί αυτό να μην είναι αρκετό! Υπομονή. Το ταξίδι τελείωσε και μόλις αρχίζει! Εις το επανειδήν…

Υ.Γ. Αν πάλι, τίποτα δεν έχει αλλάξει, τότε μπράβο μου… τα έχω φτιάσει μια χαρά!

 


Sexy as hell

Sexy as hell

Όταν ο θεός παθαίνει κρίση μεγαλομανίας, πιστεύει πως είναι… εγώ!

Φτού μου, να μην με ματιάσω! Μα τί ωραίο παιδί που είμαι! Από πού ν’αρχίσω και που να τελειώσω! Aπό τα χείλη για…δάγκωμα! Τις απόλυτες γραμμές του προσώπου…! Τα μάτια που μαγεύουν…! Το διαπεραστικό βλέμμα…! Και το καλύτερο δεν φαίνεται στην φωτογραφία….

– Σιγά… σιγά να μην σκίσεις κανένα καλτσόν !!!

– Μα τί βρώμικο μυαλό που έχεις! Για το μουσάκι λέω, που βρίσκεται πάνω στο πηγούνι!

– Σ’ αυτό αναφερόμουν κι εγώ, γιατί… εσύ τί σκέφτηκες;

– Μα τί βρώμικο μυαλό που έχω….!



«Loca People» – Sak Noel

Sak Noel – Loca People (Official Video)

# l a   g e n t e   e s t a   m u y   l o c a #

wHAT tHE fUCK????

{P.S. better off}


ΑΥΠΝΙΕΣ: Addicted to pain


ΑΥΠΝΙΕΣ: Αν υπήρχε θεός…

John Lennon – Love (acoustic guitar rehearsal)

…όλα θα ήταν πιο εύκολα. Δεν θα υπήρχαν αστέρια για ν’αναρωτιέμαι, ούτε πεταλούδες να φτερουγίζουν. Δεν θα υπήρχαν παραλίες για να θυμάμαι, ούτε μυρωδιές να με μεθάνε. Δεν θα υπήρχαν μελωδίες να με μαγεύουν, ούτε ανάσες να με ζορίζουν. Αν υπήρχε θεός, θα έγραφα την ημέρα και θα είχα κι άλλα πράγματα στο μυαλό μου, αλλά… δεν υπάρχει!


ΑΥΝΠΙΕΣ: Αν υπήρχε θεός…

…θα πίναμε βότκα πορτοκάλι παρέα!

 


ΑΥΝΠΙΕΣ: Λυγμ! Κλαψ! Σνιφ!

Σκόρπιες σκέψεις όλη μέρα. Άλλες τις μαζεύω κι άλλες μου ξεφεύγουν, δεν ξέρω… ίσως φταίει η ηλικία που δεν τις συγκρατώ πια. Με την πανσέληνο, πάντως, τα έχουμε συμφωνήσει: δεν θα ξανασχοληθώ μαζί της και δεν θα ξανασχοληθεί μαζί μου. Τα άστρα από την άλλη μεριά, συνιστούν υπομονή, και οι δύσκολες ημέρες -λένε- θα περάσουν. Οι εσωτερικές εντάσεις θα επιφέρουν εκνευρισμό και θα δημιουργήσουν παρεξηγήσεις εξαιτίας του τρόπου που λαμβάνω τις πληροφορίες από τρίτους. Θα πρέπει -λένε- να διατηρήσω την ψυχραιμία και την αισιοδοξία μου. Ναι, εντάξει, ο τρόπος που τις λαμβάνω φταίει… μην χέσω! Μόνο εγώ είμαι ο περίεργος πάντα… μην ξαναχέσω!!! Αλλά τί μου φταίνε και τ’άστρα; Ούτως ή άλλως, απλώς φωτίζουν… κι αν σκεφτείς ότι πολλά απ’αυτά έχουν ήδη «πεθάνει» και αυτό που φαίνεται είναι το φως που έχουν αφήσει να ταξιδεύει στο σύμπαν…. Αυτά τουλάχιστον έχουν αφήσει και κάτι, εγώ απλώς ταξιδεύω. Και να πεις ότι έχω φτάσει πουθενά; Όλο ταξιδεύω, και περνάει απ’το παράθυρο η ζωή, Μαρία μου.

Αϊ σιχτίρ…. Πόσα ακόμη ν ‘αντέξει το ταλαιπωρημένο μου κορμί;  Ετσι όπως το παιδεύω, όχι και πάρα πολλά ακόμα. Βάζω τις μουσικές μου και ξεχνιέμαι beat για beat, αλλά για πόσο; Η ολονυχτία την παραμονή της Παναγίας (μεγάλη η χάρη της), δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, αν και κάτι υποψιαζόμουν εξ αρχής. Ηλπιζα, βέβαια, φιλοδοξόντας (με ωμέγα), αλλά μπα! Φλούδες ελπίδες ή φρούδες ή όπως διάολο τις λένε… anyway! Και όλο τα νεύρα να φουντώντουν και όλο το κρύο να δυναμώνει. Αν δεν ξυπνήσω (τρόπος του λέγειν) με πνευμονία αύριο, θα υποσχεθώ στον εαυτό μου πως δεν θα το ξανακάνω, αλλά κι αυτός… σιγά να μην το τηρήσει. Ποτέ δεν το τυρί…. πω! πω! πείνασα μάλλον, αλλά η κατάχρηση με το ρεβανί δεν αφήνει περιθώρια για μάσα στις 05:43.

Ακόμη ένα βράδυ χαραμισμένο, έτσι όπως δεν θα ‘πρεπε, και αν η υπομονή μου ήταν όπως παλιά, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Τώρα όμως δεν προσπαθώ πια… δεν θέλω… το προτιμώ χαραμισμένο! Σήμερα η Θεσσαλονίκη θα είναι στα καλύτερά της, κι εγώ θα την χαρώ όπως παλιά. Μέσα της, απ’ άκρη σ’ άκρη, ακούγοντας ρεμπέτικα, κι όπου με βγάλει….

Υ.Γ.  …λες και δεν ξέρω!


ΑΥΝΠΙΕΣ: extravaganza

ALEXANDRA STAN – Mr. Saxobeat

Η απόλυτη ησυχία των τελευταίων ημερών τρυπάει τα αυτιά ακόμα και της πιο υπομονετικής καβάτζας του πλανήτη. Μόνο όταν ξεπερνάς τα όρια μπορείς να διαπιστώσεις το μέγεθος της απόστασης από το λογικό στο παράλογο. Μέσα σ’όλα, έχω χάσει το τρένο για το τέλος του κόσμου και τώρα τρέχω να προλάβω το άπιαστο ανάμεσα στα νεύρα μου, την Πέγκυ, την παράνοια του Beardyman και τις latin εκδοχές της progressive house. Μία δόση καλοκαίρι ακόμη και θα πάθω overdose. Φούσκωσε τα μπαλόνια και δώσε μου μια τζούρα να ξεφύγω, που να πάρει…

You make me dance| Bring me up, bring me down| Play it sweet| Make me move like a freak| Mister Saxobeat

 Υ.Γ. Σαν τα δερμάτινα… δεν έχει!!!

 


ΑΥΠΝΙΕΣ: Με βροχή

Δεν μπορείς να κρυφτείς ποτέ από την βροχή! Ποτέ όμως! Οι συνειρμοί γίνονται ασυναίσθητα κι όσο κι αν προσπαθείς, δεν καταφέρνεις να το αποφύγεις: μια πάνω και μια κάτω. Και τότε έρχονται όλα μαζί, και το καθένα ξεχωριστά. Και οι προτάσεις μικραίνουν για να αντέχονται και οι αναπνοές πυκνώνουν για να προλαβαίνουν. Και χρησιμοποιείς πολλά «και» για να το διασκεδάσεις και τα καταφέρνεις και πάλι ως έναν βαθμό. Μετά σκέφτεσαι το εδώ και το εκεί και μετά μια αγκαλιά και μια μυρωδιά, και μετά ξανά και ξανά,  και γιατί και μήπως… αλλά δεν κρατάει πολύ. Συνήθως, λίγο παραπάνω από την βροχή. Συνήθως…


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα