Μήνας: Ιανουάριος 2012

«Εσύ θαρρείς» – Ψαραντώνης

εσυ θαρρεις…

Εσύ θαρρείς πως η πληγή που μ’ άνοιξες πονεί με | μ’ αυτή μου γίνηκε χαρά και στη ζωή κρατεί με…

Αδιαφορώ που μ’ άνοιξες πληγή που δε θα γιάνει | μόνο πονώ που μια ζωή να σ’ αγαπώ δε φτάνει…


Άουτς!

Σκόρπιες και ετεροχρονισμένες οι σκέψεις, όμως κάλλιο αργά παρά ποτέ! Όλα τα κομμάτια δεν είναι τα ίδια, και έτσι πρέπει, αν και το τί πρέπει και το τί όχι είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα που έχει ήδη εξαντληθεί. Deja vu – De και καλά – με ψυχογραφήματα, υποδείξεις και κατευθυντήριες οδηγίες προς ναυτιλομένους κι όσοι γνωρίζουν από θαλ… ώπα, ώπα, επαναλαμβάνομαι… τελοσπάντων, από δω πάνε κι οι άλλοι, παρέα με δύσκολα και σκοτεινά φεγγάρια, όπως και το χθεσινό. Χθεσινό είπα; Προχθεσινό εννοούσα, κι ας επαναλαμβάνομαι, αλλά η νύχτα είναι περίεργη και μπερδεύει. Επιπροσθέτως, τα post(σσς!) γράφονται εκ περιτροπής λόγω ανήλιων υποχρεώσεων και ατμοποιημένων κακώς κειμένων. Στα συναισθηματικά μου (κατά τας γραφάς), δεν θα πρέπει να παρασυρθώ από καταχρήσεις και κάθε είδους διατροφικές υπερβολές, αφού ο οργανισμός μου δεν είναι και στα καλύτερά του λόγω έντονου στρες και άγχους που πέρασα το τελευταίο διάστημα!;!;!;!!!! Δεν μπορώ να αντιληφθώ τί είδους συναισθηματικά είναι αυτά, αλλά δεν πειράζει, ας μπει κι αυτό στην λίστα των πραγμάτων που δεν μπορώ να κατανοήσω τον τελευταίο καιρό……. Πολύ φοβάμαι ότι είναι αργά για συγνώμες και χρωστάω πολλές, όμως παρηγοριέμαι με το γεγονός ότι τις περισσότερες τις χρωστάω σε μένα και δεν θα παρεξηθώ εύκολα. Μπορεί να μην έχω την υπομονή που είχα κάποτες (μα τί άσχημη λέξη όταν τονίζεται σωστά!), αλλά δεν έχουν μείνει πολλοί λόγοι ακόμη για να την χρησιμοποιήσω. Τα τελευταία οχυρά τα γκρέμισα ασκαρδαμυκτί μαζί με όλες τις δικαιολογίες που μπορούσα να σκεφτώ, κι έχω αρχίσει να κρυώνω φυσιολογικά και να νυστάζω πιο εύκολα. Ο γιατρός μου λέει ότι αφήνομαι ευκολότερα τώρα, ότι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό, αλλά με τους ρυθμούς που έχω στο μόνο που μπορώ να βασίζομαι και να ελπίζω είναι η μετεμψύχωση. Πλάκα έχεις γιατρέ, ώρες ώρες!…… Οκτώ μέρες πριν γεμίσει ξανά το φεγγάρι, θα ανάψω με τσιγάρα και θα σβήσω με ποτά, προσπαθώντας να ανταλλάξω -ξανά μανά- το μοιραίο με το τυχαίο, μπας και μπει το νερό στ’ αυλάκι πριν με πνίξει για τα καλά. Τα post(σσσσσς!) έχουν από καιρό αρχίσει να αραιώνουν και υπάρχει λόγος σοβαρός (που λέει κι ο Πορτοκάλογλου), γιατί αν δεν υπήρχε… δεν θα αραιώνανε!  ***Μεγάλε! Πάντα σε θαύμαζα για την συλλογιστική σου και για την δημιουργική σου δεινότητα, αλλά αυτήν την φορά μένω έκπληκτος!*** Σοφή η απόφασή σου -πάντως- κι ας μην μου αρέσει καθόλου….. ή όπως λέει συνήθως κι η τσιγγάνα… καλά να πάθεις!!!


«Ό’τι κι αν ζήσεις» – Μιλτιάδης Πασχαλίδης

ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΖΗΣΕΙΣ-ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Στέργιος Γαργάλας

«Ό,τι και αν ζήσεις δεν αρκεί, δε φτάνει για να μάθεις.
Όσα νόμιζες γλίτωσες, αυτά θα ξαναπάθεις»


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα