Monthly archives: Αύγουστος, 2014

Δευτέρα

Ane Brun – Big in Japan

Κόκκινα χείλη, άγρυπνα μάτια, ανόητα χάπια, παιχνίδια εμπιστοσύνης, σκηνές αλλοφροσύνης κι αποστάσεις τρελές, πά-ρε-την-σκούφια σου-και-βάρα-με-αφού-θε(ς)…

 


Έτη τεσσαράκοντα

Monty Python's Life of Brian – Always Look on the Bright Side of Life (Greek subtitles)

Υ.Γ. Χρόνος ίδιος κι απαράλλαχτος!


Αγάπη να υπάρχει!

FIND-LOVE

«Πρόσκληση»

Δεν με ενδιαφέρει τι επάγγελμα κάνεις.
Θέλω να ξέρω για ποιο πράγμα πονάς, κι αν τολμάς να ονειρευτείς
ότι θα συναντήσεις αυτό που λαχταρά η καρδιά σου.
Δεν με ενδιαφέρει πόσων χρόνων είσαι .
Θέλω να ξέρω αν θα διακινδυνέψεις να γελοιοποιηθείς
για την αγάπη, για το όνειρο σου, για την περιπέτεια του να είσαι ζωντανός.
Δεν με ενδιαφέρει ποιοι πλανήτες πλαισιώνουν τη σελήνη σου.
Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το κέντρο της ίδιας σου της θλίψης,
αν οι προδοσίες της ζωής σ’ έχουν κάνει ανοιχτό
ή αν έχεις ζαρώσει και κλειστεί στον εαυτό σου από το φόβο περισσότερου πόνου.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να μείνεις με τον πόνο, το δικό μου ή το δικό σου,
χωρίς να κινηθείς για να τον κρύψεις ή να τον εξασθενίσεις ή να τον θεραπεύσεις.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να ζεις με τη χαρά, τη δική μου ή τη δική σου,
αν μπορείς να χορέψεις έξαλλα και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει ως τις άκρες των δαχτύλων σου,
χωρίς να μας προειδοποιείς να προσέχουμε,
να είμαστε ρεαλιστές, να θυμόμαστε τους περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης.
Δε με ενδιαφέρει αν η ιστορία που μου διηγείσαι είναι αληθινή.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς ακόμη και να απογοητεύσεις τις προσδοκίες των άλλων,
αλλά να μη προσποιείσαι και να είσαι αληθινός μπροστά στον εαυτό σου.
Αν μπορείς , ακόμη και όταν κανείς δεν πιστεύει στις δυνατότητες σου,
εσύ να μη σβήνεις τη φλόγα που ζεσταίνει τη ψυχή σου ·
αν μπορείς να αντέξεις ακόμη και την κατηγορία της προδοσίας από τους άλλους ,
χωρίς να προδώσεις την ίδια την ψυχή σου και τα πιο όμορφα ιδανικά σου ·
αν μπορείς ακόμη και να είσαι άπιστος στα μάτια των άλλων αλλά αξιόπιστος μέσα στη ψυχή σου .
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις την ομορφιά, ακόμα κι όταν δεν είναι όμορφα κάθε μέρα ,
κι αν την παρουσία της ομορφιάς μπορείς να την κάνεις πηγή της ίδιας της ζωής σου.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να ζήσεις με την αποτυχία, τη δική σου και τη δική μου,
κι όμως να στέκεσαι στην άκρη της λίμνης
και να φωνάζεις στην ασημένια πανσέληνο, « Ναι !! »
Δε ενδιαφέρει να ξέρω πού μένεις ή πόσα χρήματα βγάζεις.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σηκωθείς, μετά από μια νύχτα θλίψης και απόγνωσης,
εξαντλημένος και πληγωμένος μέχρι το κόκαλο
και να κάνεις ό,τι χρειάζεται για να θρέψεις τα παιδιά σου .
Δεν με ενδιαφέρει ποιον ξέρεις ή πώς έφτασες μέχρι εδώ.
Θέλω να ξέρω αν θα σταθείς στη μέση της φωτιάς μαζί μου, χωρίς να ζαρώσεις προς τα πίσω.
Δεν με ενδιαφέρει πού, τι ή με ποιον έχεις σπουδάσει.
Θέλω να ξέρω τι σε στηρίζει από μέσα, ακόμη κι όταν όλα τ’ άλλα καταρρέουν.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου
και αν στ’ αλήθεια σου αρέσει η συντροφιά που κρατάς μαζί του
ακόμη και στις άδειες στιγμές της μοναξιάς σου.

Πηγή: http://rahilaki.blogspot.gr/2014/08/blog-post_8.html

 


fin fin

In a manner of speaking – Nouvelle Vague

Περίεργα παιχνίδια, μισές αλήθειες κι η ιστορία επαναλαμβάνεται.  Μερικές φορές… είναι προτιμότερο να είσαι χαζός!



fin #3

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ-Αλκίνοος Ιωαννίδης

Έχει πολύ «κίνηση» τελευταία το Blog κι ο administrator δεν μπορεί τα πάνω και τα κάτω, ούτε τα ένθεν κι ένθεν και τα δήθεν. Τώρα που όλα παίρνουν τη θέση που τους αρμόζει (ή και όχι), τώρα που όλα διακρίνονται καθαρά κάτω από το φως του ήλιου, τα φεγγάρια -αυτά τα ανόητα φεγγάρια- σωπαίνουν…


fin #2

Malamas Ioannidis Aleksiou Live

Ακούω την συναυλία ξανά και ξανά και σκέφτομαι ότι θα’θελα πολύ να βρισκόμουν κι εγώ εκεί. Ν’αρπάξω την μοίρα, να της δαγκώσω τ’αφτί και να τσιρίξω στα μούτρα της ή να την αγκαλιάσω και να της δώσω ένα φιλί στο στόμα. Και τί θα καταλάβαινα; Τί και γιατί και πώς και αν και ίσως… κι όσο πιο πολύ μπερδεύομαι, τόσο πιο πολύ το θέλω. Ανώμαλα πράγματα, άσχημα πράγματα, όμως βρίσκονται εκεί. Το ταξίδι ξεμακραίνει και βαθαίνουν τα ποτάμια. Από την μία δεν έχει μείνει τίποτα κι από την άλλη δεν υπάρχει τίποτα. Και στην μέση τ’όνειρο και το νησί που δεν βρίσκεται πουθενά…


fin

Μαζί σου – Πέγκυ Ζήνα

 Ναι, ναι, ναι σου λέω! Κλεμμένα λόγια, σαν τα όνειρα κι ακόμη περισσότερα. Ερήμωσε τούτο το μέρος και δεν έχει άδικο, αν και δεν είμαι το καταλληλότερο άτομο για να το κρίνει αυτό… Πάγωσε κι η σκέψη, το κατάφερα κι αυτό. Μούδιασμα ολούθεν κι εξ’ολοκλήρου με όσα έχεις σκεφτεί, με όσα έχεις πει… ότι κι αν ειπωθεί λίγο θα’ναι.  Υπάρχει δεν υπάρχει, ο χρόνος είναι το μόνο που έχει απομείνει…

Πανσέληνος.

 


!

Αποθυμιά – Φωτεινή Βελεσιώτου | Βαγγέλης Καζαντζής

 

Μ’αγαπά… δεν μ’αγαπά… μ’αγαπά… δεν μ’αγαπά….

μ’αγαπά και περισσεύει ένα!

 


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα