Μήνας: Σεπτέμβριος 2014

f’d up

Βασικές αρχές ψυχολογίας, λέμε,  κι (α)φού το λέμε, θέμε να το [υπο]στηρίζουμε καλά και να του φερόμαστε με στοργή, υπομονή κι αγάπη περίσσεια… τρομάρα μας! Ο κόσμος το’χει τούμπανο κι εγώ κρυφό καρδάρι, που το κλωτσάω πότε πότε για να’χω να γεμίζω… Αϊ σιχτίρ πια! Αυτά τα συμπεράσματα είναι που κάνουν ελαστικά τα όρια και μετά αναρωτιέμαι γιατί ξεχειλώνουν και ταλαιπωρούν! Δεν νομίζω ότι υπάρχει τίποτι(ς) άλλο για να ειπωθεί, μα ούτε και για να καμωθεί. Ελπίζω αυτή να είναι η τελευταία ανάρτηση που βγαίνει απ’το ρημάδι κι ας το’χω πει ήδη πολλάκι(ς)…

¡Hola!




horrible thoughts


Τα πάντα ξεκινούν και καταλήγουν εδώ…

 «Να προχωρήσω είτε να σταθώ, για μένα σημαίνουν το ίδιο ακατόρθωτο πράγμα. Ελπίδα κι απελπισία αντιστοιχούν σε κρύο και στάχτη. Είμαι ένα ράφι με μπουκάλια αδειανά.», Fernando Pessoa

 


«I trusted you»

P.S. Gi(f)ted…


share (use together)

Καταστροφικές αναρτήσεις, αναμνήσεις, παραισθήσεις και πολλά ακόμη σε -ήσεις. Ο admin έχει (ε)ξωκείλει εντελώς, κάνοντας γκελ πάνω σε βότκες, τηρώντας όμως την σειρά… σ’όλα τα μπερδεμένα. Μείον μία λέξη από σήμερα που δεν θ’αναπληρωθεί ποτέ(ς) και δεν έχω κι επιχειρήματα για να την ανακτήσω. Αλλαγές εδώ, αλλαγές εκεί, αλλαγές και παραπέρα. Μες την τρελή χαρά, τα σελίνια μονά και διπλά –τελειώσαν κι αυτά, η πανσέληνος πέρασε απαρατήρητη -όχι όμως κι οι επιπτώσεις της- κι οι αποστάσεις κρατούν καλά… μωρέ μπράβο τους!

Υ.Γ. Το καλύτερο κωλοτράγουδο όλων των εποχών! Μπράβο σου Mayer!


Michelle


sunshine


ασύλληπτο(v)

Αλίμονο! Μα πώς θα μπορούσε να λείπει από το καρέ το καλύτερο χαρτί; Είναι φύσει αδύνατον και παραφύσι(ν) αδυνατότερον. Για ποιόν λόγο τις μαύρες μας, τις λένε blues… ποτέ μου δεν το κατάλαβα! Ούτε και τις ακατανόητες και ασύνδετες προτάσεις χωρίς σκοπό κατάλαβα ποτέ μου! Όπως και να’χει, αργά ή γρήγορα θα με μισήσεις μωρό μου. Όταν διαπιστώσεις πως όλα όσα πίστευες πως είμαι, ήταν μόνο στο μυαλό σου, θα με μισήσεις! Μια απ’αυτές τις ημέρες, όταν ο Δίας δεν θα’χει πια τί να τιμωρήσει, όταν οι θάλασσα από μόνη της δεν θα’ναι αρκετή, όταν θα τα σκεφτόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε ή θα κλαίμε, τα πάντα θα μπουν στην θέση τους. Κι όσα χαθούν χάθηκαν, κι όσα μείνουν έμειναν. Όλα τα νησιά είναι πάντα τόσο κοντά μας όσο και μακρυά μας.

Ζυγίζουμε την ψυχή μας και συνεχίζουμε…


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα