Μήνας: Σεπτέμβριος 2016

make it rain


say no more

Ντίρλα ντιρλανταντά που «τραγουδάει» κι ο Διονυσης παρεα με τα ψέμματα των Black Keys (thanx bro), διαχρονικες αξιές αν και… όλες οι μουσικές του κόσμου δεν θα ηταν αρκετές ακομη κι αν χωρούσαν σ’αυτο το μικρο, μαυρο υποβρύχιο που βυθίζεται όλο και βαθυτερα στις σκέψεις του. Αλήθειες, ψέμματα, υπονοουμενα κι ανανεουμενα, γιν, γιαν, γιακ και μπλιάχ… συμβιβασμοί λογιών λογιών και… τι σε νοιάζει εσένα(νε); Οι τόνοι είναι κομμένοι όπως κι η χαρά που (υπο)βόσκει κάπου παραπέρα, από μακριά κι αγαπημένοι, που λένε… ολος ο κόσμος το ξερει! Κι αυτο που ξέρει όλος ο κόσμος, κανω πως μου διαφευγει εμένα(νε). Ναι, ναι, ξέρω… και τι με νοιάζει εμένα(νε); Σωστό κι αυτό….

Υ.Γ. Τζιζ κέικ κι αρχίδια μάντολες! Οτι αντιλαμβάνομαι… αυτό είναι, κι αυτό ειναι… αφου έτσι το αντιλαμβάνομαι.

Υ.Γ.2 Τσιγγάνα πες μου ψέμματα κι άσε την αλήθεια,  αν είναι άλλο να μην ζω, ας ζω στα παραμύθια.

Υ.Γ.3 You said the moon was ours / Yeah, you said the moon was ours
To hell with the day / The sunlight is only gonna take love away
Raise up suspicions and…and alibis / But I can see through tear-blinded eyes
Lies, lies, lies…

Υ.Γ.4 Δεν είμαι τόσο καλός… το ξέρω… μα αυτος είμαι….


Πέρα για πέρα και dip για deep

Από πανσέληνο σε πανσέληνο χάθηκαν -καλώς και κακώς γραμμένα- κείμενα, ιδέες, πράματα και θάματα κι ο άρτος με τα θεάματα. Ζωντανή ζωή και ψόφιοι κοριοί, αφροδίτες στον σκορπιό κι ηλιοβασιλέματα, τέρμα τα ψέμματα, τέρμα και τα λεωφορεία και μόνο τα φορεία μπορούν να σηκώσουν τέτοιο βάρος, που όλο και μειώνεται. Ξανά μανά σαν την καρέτα καρέτα, τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Πιο ξεκάθαρα… δεν γίνεται!


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα