Στην Κούβα ξημερώματα θα κάψω την καλύβα μου, θα πάρω βαθιά ανάσα και θ’απαρνηθώ το ρούμι όλου του κόσμου για να έρθω να σε συναντήσω. Με φτερά κομμένα και την αλμύρα της θάλασσας στο πρόσωπο θα βαδίσω προς το πεπρωμένο μου και τίποτ’ άλλο δεν θα έχει νόημα! Ταξίδι καινούργιο, ταξίδι τελευταίο, με παρεάκι τρελό που ταράζει το σύμπαν ολάκερο. Μια λέξη που σταματά -με την μία- το στριφογύρισμα και βάζει τα πάντα σε τάξη. -Μα τί πίστευες; Έλα στα συγκαλά σου, πάρ’το αλλιώς και ξεκίνα από την αρχή… με χαρά και τσαχπινιά.