Πανσέληνος και κάτι στα πρόθυρα της τρέλας, χωρίς τσιγάρο, χωρίς ποτό, χωρίς την θλίψη για οδηγό. Ένας δρόμος φωτίζεται κι ένας γκρεμίζεται κι εγώ δεν ξέρω σε ποιόν να σταθώ. Το προφανές δεν είναι πάντα η επιλογή, οι πόνοι είναι πάντα πόνοι -που λέει κι ο Χατζής- κι οι σκέψεις μου είναι ασταθείς σαν πελαργός στο ένα πόδι.

Υ.Γ. Τσιγγάνα… ρίχνω τα χαρτιά και φέρνω πάλι 6άρες, κάλεσε σε παρακαλώ τις Μοίρες με τις χάρες!