Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. «Πάρτο αλλιώς», επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. «Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.», Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more