Η ψυχοθεραπεία ξεκίνησε πριν απ’ αρκετό καιρό και τελείωσε πριν από πολύ περισσότερο! Κανένα αντίβαρο δεν ήταν αρκετό ν’αντισταθμίσει τα χαμένα Σαββατόβραδα κι οι φωτιές δεν έπαψαν ποτέ να καίνε στο κέντρο της πόλης. Της πόλης που δεν ανήκει σε κανέναν κι ανήκει σε όλους τελικά. Ταξίδια σε χίλια μέρη χωρίς θάλασσα, κι ούτε ένα μ’αυτήν, εκτός κι αν τ’άστρα συμφωνήσουν επιτέλους μεταξύ τους σε κάτι ονειρεμένο, με δέντρα ολόγυρα και πηγάδι στην αυλή, με πόνο ασυμβίβαστο και με τα είδη-είδη προς εξαφάνιση χωμένα στην σπηλιά τους, εκεί που ανήκουν.

Δεν είναι κακό που μεγαλώνουμε, φτάνει να μεγαλώνουμε μαζί, όποιοι κι αν είμαστε… αυτοί είμαστε, όσοι χειμώνες κι αν περάσουν, όσα ποτήρια κι αν αδειάσουν, όσους καημούς κι αν μας κεράσουν! Η τσιγγάνα έριξε όλα της τα χαρτιά και είπε τα μελλούμενα, που θάφτηκαν κι αυτά μαζί με τα προηγούμενα. Τ’ανοίγματα -καλώς ή κακώς- έγιναν, προς κάθε κατεύθυνση, με τον χρόνο να είναι σύμμαχος κι εχθρός, ως συνήθως!

Υ.Γ. Πολλά γραφτήκαν(ε) και πολλά περισσότερα σβηστήκαν(ε). Δεν ήταν γραφτό τους να μείνουν(ε)… εκ των προτέρων!