Κάρλος & ΧΧΧουανίτα

Μια μίνι κοινωνικοψυχοδραματική σειρά με έντονα σεξουαλικά χαρακτηριστικά, που σκοπό έχει να καταδείξει τα επικοινωνιακά και σεξουαλικά αδιέξοδα της σύγχρονης κοινωνίας.

Προσοχή: το περιεχόμενο και τα κείμενα απευθύνονται σε ενήλικες…

ΚΑΡΛΟΣ & ΧΧΧΟΥΑΝΙΤΑ:

Σκηνή 1: «Εισαγωγή»

[Ο Κάρλος κλείνει το Macbook, κοιτάζει το ρολόι του που δείχνει 02:14, σκουπίζεται, ανάβει ένα πούρο, φυσάει τον καπνό και μονολογεί αναστενάζοντας….]

[κοντινό]

«Τί είναι η ζωή; Ενα τίποτα είναι!
Σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε!
Επειδή όμως σήμερα είναι αργά, ας φροντίσουμε αύριο να περάσουμε καλά, ω σαν να είναι η τελευταία ημέρα που ζούμε στον μάταιο τούτο κόσμο.
Διότι, τί αξίζει στην ζωή;
Η κάθε στιγμή που περνάει…. που είναι μοναδική!
Ας φροντίσουμε, λοιπόν, καμμιά στιγμή από τώρα και στο εξής να μην είναι σπαταλημένη!!!»

[μπαίνει στο πλάνο η Χουανίτα, που μόλις ξύπνησε]

– Κάρλος!!! Τί κάνεις τέτοια ώρα γυμνός στο καθιστικό;
– Χουανίτα, δεν είναι αυτό που νομίζεις…..
– Μα δεν νόμισα κάτι Κάρλος…. Κάρλος; Τί μου κρύβεις;
– Λυπάμαι Χουανίτα! Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ δεν άντεχα άλλο να στο κρύβω. Ηταν κάτι που με βασάνιζε 10 χρόνια τώρα….
– Τί εννοείς Κάρλος; Με κάνεις και ανησυχώ!
– Δεν έχει νόημα να κρύβομαι άλλο Πεπίτα… Η αλήθεια είναι ότι….

Σκηνή 2: «Πεπίτα Βάσουιτς»

… είμαι παντρεμένος επί 10 συναπτά έτη με τη Χουανίτα Ρουφφόν !!!
[Ο Κάρλος γυρνάει με μια αστραπιαία κίνηση το Macbookπρος την εμβρόντητη Χουανίτα, της οποίας η λαλιά χάθηκε στιγμιαία.]
Το πράσινο λεντάκι της κάμερας κοιτούσε ψυχρά τις στητές της ρώγεςπου μέσα από την φίνα σατέν νυχτικιά τηςξεπρόβαλαν σαν δυο μουσκεμένα απο βραδύς ρεβύθια.
Η λίμπιντο της πολυοργασμικής λατίνας πρόλαβε να σκαρφαλώσεισε μουσκεμένα υψίπεδα, και απο κει, να βροντοκυλύσει στην άβυσσοτης στεγνής ερήμου.
Οι ορμόνες της σφυροκοπούσαν τους λεμφαδένες, δίνοντας τηςενα μούδιασμα στη ραχοκοκκαλιά που την συνέφερε.
Στην SHD² οθόνη του Macbook, το παράθυρο του iFuck, της τελευταίαςvirtual mastrubation σουίτας της Apple, έχασκε ανοιχτό.Εδειχνε ενα κακοφωτισμένο δωμάτιο με λιτή επίπλωση στο κέντρο του οποίουδέσπωζε ενα μεγαλειώδες μπρούτζινο κρεβάτι εξοπλισμένο με την τελευταία λέξη της σεξοτεχνολογίας.Εννιά mojo-cameras των 38 Mpixel έκαστη περιμετρικά,heat reflex σεντόνια, groovy booster σούστες (τί πως τις είδα? το logo ηταν στο πλάι),Barry White Soundsystem και 4 θεόρατα shape adapter μαξιλάρια.Στο κέντρο του, ξαπλωμένη θεόγυμνη κοιτούσε αμήχανα μια γνωστή της Χουανίτας:η Πεπίτα Βάσουιτς, υψηλά ιστάμενο στέλεχος της Κροατικής Πρεσβείας.
– Κυρία Βάσουιτς, τί στην ευχή γίνεται εδώ πέρα;- Μικρή μου Χουανίτα, δεν είναι αυτο που νομίζεις.  Εγω κι ο Κάρλος, εεε, χμμμ, απλά μιλούσαμε.- Μιλούσατε; Και η γύμνια; Το γ@μωκρέβατο;ΤΟ ΣΠΕΡΜΑ ΠΟΥ ΒΡΩΜΟΚΟΠΑΕΙ ΕΔΩ, ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ ΜΕΣΑ;  -………..
Η εκκοφαντική σιωπή δεν κράτησε πάνω απο 52 δευτερόλεπτα.Κράτησε 51.
Ο Κάρλος συναρμολόγησε γρήγορα την κομματιασμένη του αξιοπρέπειακαι σηκώθηκε αργά απο τον καναπέ κυριολεκτικά με την «ουρά» κ’ατω από στα σκέλια.Πλησίασε την Χουανίτα, με το Partagas Serie du Connaisseur των 192 χιλιοστώννα αφήνει κάτω απο την παχιά του μουστάκα, ένα λευκό οσμώδες ίχνος.
– Μωράκι μου. Συγκρίνεται με τίποτα το φρέσκο;της ψιθύρισε.
Το μακρύ εξέχον Κουβανέζικο ματσούκι ερέθισε την θιγμένη Χουανίτα.
Οι κεραίες του έμπειρου εραστή έπιασαν αμέσως την έκκριση.
Η βραδυνή γραμμή του μετρό έσπασε την ηδονική ησυχία.Το τρένο πέρασε αλαφιασμένο κουνώντας κάθε κάδρο στον τοίχο με την κιτς ταπετσαρία.Μ’ολις η νύχτα πήρε πάλι τα σκήπτρα της γαλήνης,από τον Καρλος εξήχαν πλέον δύο ματσούκια,ενα «μικρό» σμιλεμένο στους άτριχους μηρούς κάποιας μικρής Κουβανέζαςκαι ένα μεγάλο που στόχευε κι αυτό… κοντά σε μηρούς!
– Οχι, οχι, οχι.ξεφώνισε καθόλου πειστικά η Χουανίτα.- Αν νομίζεις ότι μετά από όλα αυτά θα σου κάτσω, είσαι γελασμένος αγοράκι μου.Και βρωμοκοπάει και το πούρο σου.- Ζουμερή μου παέγια, δεν πειράζει,είπε καθησυχαστικά ο Κάρλος.Ετσι κι αλλιώς το βαρέθηκα.
Το έσβησε στο μισοάδειο ποτήρι με την τεκίλα.Ολο νόημα χάϊδεψε το εβένινο κουτί με την συλλεκτική πίπαπου του είχε δωρίσει στην δέκατη επετειί τους.
Η Χουανίτα δεν άντεξε.  Το πράσινο λεντάκι αν είχε λίγη τσίπα θα κοκκίνιζεμε τις σκηνές που εκτυλίσσονταν στο καθιστικότης Χουανίτας Ρουφφόν αλλά και στην χάι τεκ κρεβατοκάμαρατης Πεπίτας Βάσουιτς, η οποία έκανε απόσβεση στην επένδυσή της.
Κανείς απο τους τρεις δεν άκουσε τον οξύ ήχοτου νερού στην πλαστική κουρτίνα της ντουζιέρας.  Η μυρωδιά της αιθανόλης άρχισε να εξαπλώνεται στο σπίτι…

Σκηνή 3: «Χόρχε Αυνανιάντες»

Ο Χόρχε Αυνανιάντες έπαιρνε το μπάνιο του, όπως κάθε πρωι στις 06:37, λίγο πριν κατέβει για πρωινό στον μπροστινό κήπο δίπλα από την πισίνα. Η απόλαυση ενός διπλού εσπρέσσο παρέα με το φθινοπωρινό αεράκι, μετά από μία «κουραστική» νύχτα, ήταν κάτι που τον χαλάρωνε πάντα.

Ο Χόρχε, μετά από 9 αποτυχημένους γάμους, 12 αρραβώνες και 4 εξώγαμα παιδιά, είχε αποφασίσει πια πως η ζωή που του ταιριάζει είναι όμοια με του κολλητού του φίλου Κάρλος Παρτάγιας. Χύμα στο κύμα! Γνώριζε καλά πόσο επιρρεπής ήταν στους πάσης φύσεως πειρασμούς που τον περιτριγύριζαν, όμως μέχρι και πριν 2 χρόνια είχε καταφέρει να ελέγχει τις ορμές και τα πάθη του και να καταπνίγει τις ανικανοποίητες σεξουαλικές του διαστροφές.

Ολα αυτά, όμως, ήταν παρελθόν, που μερικές φορές τριγυρνούσαν μέσα στο μυαλό του Χόρχε χωρίς το παραμικρό ίχνος νοσταλγίας.

Είχε ήδη όμως περάσει η ώρα, αφού ο Χόρχε, παρά την αλλαγή στον τρόπο ζωής του, εξακολουθούσε να πιστεύει πως οι σεξουαλικές απολαύσεις δεν περιλαμβάνουν πάντοτε την συντροφιά μιας γυναίκας!

Εδεσε μια πετσέτα γύρω από την μέση του, κι άρχισε να κατεβαίνει βιαστηκά τα ξύλινα σκαλιά του πολυτελούς σαλέ που είχε κερδίσει σε έναν διαγωνισμό στριπτίζ πριν από 8 μήνες. Αντί όμως για την μυρωδιά των φρεσκοψημένων κρουασάν βουτύρου (κακιά συνήθεια υπεύθυνη για πολλές από τις δίαιτες που είχε επιχειρήσει εώς τότε), τα λουκάνικα, τα τηγανιτά αυγά και το φιλέτο σολωμού, μενού που είχε δώσει με σαφής οδηγίες σερβιρίσματος στο προσωπικό του σπιτιού για το Σαββατοκύριακο, η ατμόσφαιρα θύμιζε ξενυχτάδικο… ή μάλλον όχι, όχι ξενυχτάδικο… του θύμιζε κάποια σκοτεινά μπαράκια σε ύποπτες γειτονιές όπου είχε «κυλιστεί» αμέτρητες φορές τους τελευταίους μήνες.

Μόλις έφτασε στο καθιστικό, το αρχικό του χαμόγελο και τα περιπαιχτικά αστειάκια του με τον Κάρλος που μόλις είχε ανοίξει τα μάτια του, ενοχλημένος από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, σταμάτησαν απότομα. Η άθλια όψη του καθιστικού, το σπασμένο παράθυρο, τα πεσμένα έπιπλα, τα σβησμένα στην πανάκριβη μπορδοπρασινοκεχριμπαρένια μπουχάρα πούρα και τα πεταμένα μπουκάλια από το Αψέντι, ήταν κάτι που δεν το έβλεπε πρώτη φορά. Αυτήν την φορά όμως ο Χόρχε είχε παγώσει! Είχε αλλάξει 4 χρώματα -κι όχι για τους γνωστούς λόγους- και μετα βίας προσπαθούσε να αρθρώσει μια λέξη….

– Τί έγινε εδώ Κάρλος;;;; Που είναι;;;;;;;;;
– Μην φωνάζεις Χόρχε, η Χουανίτα δεν ξύπνησε ακόμη, κι αν θυμάμαι καλά την ώρα που σταματήσαμε, δεν έχει πολύ ώρα που κοιμάται, χε, χε
– Δεν είναι αστείο Κάρλος, έχω γίνει τρελός αυτήν την στιγμή, πες μου πού είναι;;;;
– Ηρέμησε αγόρι μου, που είναι τί;
– Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις Κάρλος, σου έχω πει πως μπορείς να κάνεις ότι θέλεις μ’αυτά, αλλά να τα ξαναβάζεις στην θέση τους!!!! Η ντουλάπα είναι άδεια Κάρλος…. αλλά δεν τα βλέπω πουθενά!! Πες μου, λοιπόν, πού είναι; Τί τα έκανες;;;;
– Ειλικρινά δεν σε καταλαβαίνω Χόρχε….
– Θα προσπαθήσω να είμαι ήρεμος Κάρλος και θα σου θυμίσω ότι τα έχω συλλέξει κομμάτι κομμάτι. Τα περισσότερα απ’αυτά είναι αγορασμένα από μέρη που δεν υπάρχουν πια στον χάρτη. Οι λεπτομέρειες, τα χρώματα και τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένα είναι μοναδικά και το καθένα από αυτά είναι δεμένο με πολλές αναμνήσεις, Κάρλος. Είναι κομμάτια από την ζωή μου!!! Γι’αυτό, λοιπόν, σταμάτα να ασχολείσαι μ’αυτό το πράγμα που αποκαλείς υπολογιστή και πες μου ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ !!!!!!!
– Λοιπόν, με τις φωνές δεν πρόκειται να καταλάβω τί εννοείς…
– Οι δονητές Κάρλος, οι δονητές και τα δεκάδες άλλα σεξουαλικά βοηθήματα και εγχειρίδια, οι χειροπέδες μου, οι αλοιφές, τα αιθέρια έλαια και το αχρησιμοποίητο δερμάτινο μαστίγιο φτιαγμένο από βούνευρο, με τα χρυσά -κεντημένα στο χέρι- τελειώματα, το τελευταίο μου απόκτημα από το ταξίδι που έκανα στο Νεπάλ, όπου πήγα για να ανακαλύψω την απόλυτη ηδονή, τον οργασμό μόνο με την δύναμη του μυαλού, χωρίς αγγίγματα, χάδια και επαφές. Τί τα έκανες Κάρλος; Πες μου!!!
– Εεεε, μα, δεν τα πείραξα Χόρχε… ειλικρινά, εχθές κάναμε άλλα πράγματα…. .πραγματικά δεν ξέρω τί να πώ….

Ο Χόρχε, ένιωσε τα πράγματα γύρω του να γυρίζουν… Ο Κάρλος του μιλούσε, αλλά δεν άκουγε το παραμικρό!! Κοιτούσε την άδεια ντουλάπα… το σπασμένο παράθυρο… τα αναποδογυρισμένα έπιπλα…. Οχι, σκεφτόταν, δεν ήταν δυνατόν…..όχι…. όχι……
– Οχιιιιιιιι!!!, κραύγασε, και έπεσε στο πάτωμα λιπόθυμος…..

Σκηνή 4: «Στην κλινική»

Το δυνατό φως του ήλιου ενοχλούσε τα μάτια του Χόρχε, που προσπαθούσε με δυσκολία να διακρίνει την φιγούρα που βρισκόταν κοντά του.

– Τί γίνεται; Πού βρίσκομαι; Ποιός είσαι;

– Ηγέμησε Ζωγζ, εγώ είμαι.

Αυτή η γυναικεία φωνή… μα που την είχε ξανακούσει αυτήν την φωνή! Τόσο μελωδική, τόσο γλυκιά, τόσο…

– Ζωγζ;

Δεν ήταν δυνατόν; Δεν μπορούσε να είναι αλήθεια, σκέφτηκε ο Χόρχε. Η γαλλιδούλα Ανελέ Ριντόν στην Αργεντινή; Μα πώς; Τϊ;… Την σαστιμάρα του διέκοψε για ακόμη μια φορά η γνώριμη πλέον φωνή.

– Ζωγζ, μωγό μου, τί κάνεις; Μα πώς έγινε;

– Πώς έγινε τί; Μα… Εκείνη την στιγμή θυμήθηκε τα πάντα! Ωχ! Οχι, το πάρτυ, η συλλογή μου! Να πάρει…

Δεν κατάφερε να συνεχίσει την σκέψη του, καθώς η Ανελέ έσκυβε για να του δώσει ένα φιλί στο μάγουλο. Καθώς έσκυβε, το άρωμα της του ξύπνησε άγρια ένστικτα, τα ίδια που ένιωθε κάθε φορά που βρίσκονταν μαζί στο παρελθόν. Εντονα συναισθήματα πόθου, που μπορούν να σε οδηγήσουν στην τρέλα,  άρχισαν να κατακλύζουν τον Χόρχε, με αποτελέσματα που θα ‘πρεπε να διακρίνονται κάτω από το σεντόνι, όμως…. τίποτα! «Δεν είναι δυνατόν», σκέφτηκε ο Χόρχε. Δεν ένιωθε τίποτα! Εκείνη την στιγμή, με την άκρη του ματιού του, είδε τον Κάρλος στον διάδρομο, κλαμμένο,  με τα χέρια ψηλά και ανάμεσα στα μαλλιά του να μονολογεί. «Οχι, δεν μπορεί!», είπε ψιθυριστά. Τσίμπησε το πόδι του, όμως δεν ένιωσε τίποτα. Ενα δάκρυ μόνο έπεσε από τα πανέμορφα μάτια του και κύλησε αργά αργά στο μάγουλό του, σαν να μην μπορούσε κι αυτό να πιστέψει αυτό που είχε συμβεί!

Την αναστάτωση του Χόρχε διέκοψε το άνοιγμα της πόρτας του δωματίου της κλινικής και η είσοδος ενός πολύ κοντού τύπου με άσπρη ποδιά.

– Καλημέρα σας, είμαι ο Dr Nivri Molay, ο γιατρός που σας εξέτασε όταν ήρθατε στην κλινική μας. Προφανώς θα έχετε ήδη αντιληφθεί την σοβαρότητα της κατάστασής σας και θα ήθελα να σας ενημερ….

– Γιατρέ, γιατί δεν νιώθω τίποτα από την μέση και κάτω; Τί έγινε;

– Λυπάμαι, πολύ. Η αλήθεια είναι ότι είστε παράλυτος από την μέση και κάτω, αλλά υπάρχουν και καλά νέα!

– Θα γίνω καλά γιατρέ; Πείτε μου…

– Κοιτάξτε… Το πρόβλημά σας είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση, σπάνια στα ιατρικά χρονικά. Από παθολογικής απόψεως δεν έχετε απολύτως τίποτα. Καμμία κάκωση, κανένα χαρακτηριστικό που να δικαιολογεί την αναπηρία σας. Ομως, το χτύπημα στο κεφάλι σε συνδυασμό με το ισχυρό σοκ που είχατε υποστεί την στιγμή της πτώσης σας, προκάλεσε κάποιου είδους «βλάβη στο μυαλό» να το πώ, περισσότερο ψυχολογικής φύσεως η οποία μπλοκάροντας κάποια κέντρα του εγκεφάλου σας, προκαλεί ψευδείς ή λανθασμένες αντιδράσεις του σώματος ή σε σπάνιες περιπτώσεις μερική παράλυση, όπως στην συγκεκριμένη. Το φάρμακο και η γιατρειά δεν βρίσκεται σε σιρόπια ή χάπια, αλλά μέσα στο μυαλό του ασθενή. Ισως ένα αντίστοιχο ισχυρό σοκ ή μια πολύ δυνατή συγκίνηση να διορθώσει το «σύνδρομο του καθρέφτη» όπως αλλιώς ονομάζεται η πάθησή σας.

Αν μας αφήνατε μόνους λίγα λεπτά με την Κυρία Ριντόν, ίσως να ήμουν περδίκι τώρα, σκέφτηκε ο Χόρχε, φανερά ευδιάθετος και ανακουφισμένος από την προηγούμενη πολύ αναλυτική ενημέρωση και την αισιόδοξη άποψη του γιατρού του. Δυνατότερη συγκίνηση από τα καυτά φιλιά, τα παθιασμένα βογγητά και την γεύση του κορμιού της Ανελέ, δεν είχε φανταστεί ποτέ πριν, και ξεχάσει ποτέ μετά…

Σκηνή 5: «Ανελέ Ριντόν»

«Ανελέ σημαίνει Ανελέ!»

Αυτή ήταν η απάντησή της σε όποιον την ρωτούσε για το όνομά της. Μια γυναίκα ξεχωριστή, με το ομορφότερο γέλιο του κόσμου. Ηταν χειμώνας όταν γνωρίστηκαν με τον Χόρχε, στο bar ενός φίλου του Κάρλος που έφερνε άσιμους τραγουδιστές και άθλια συγκροτήματα από όλη την χώρα. Ο έρωτας ήταν ακαριαίος και στάθηκε μοιραίος. Η γνωριμία αυτή σημάδεψε τον  Χόρχε, η ζωή του οποίου άλλαξε τελείως μετά από εκείνη την βραδυά.

– «Πάει καιρός από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε!», είπε ο Χόρχε. «Μου έλειψες….»

– «Μην γίνεσαι υπεγβολικός, Ζωγζ!»

– «Ποτέ δεν υπήρξα υπερβολικός στην ζωή μου Ανελέ»

– «Πάντα υπερβολικός ήσουν!», είπε ο Κάρλος με μπουκωμένο το στόμα, ο οποίος ούτε που γνώριζε για τί πράγμα συζητούσαν μεταξύ τους, αφού μόλις είχε μπει στο δωμάτιο, με ένα κουτί γλυκά στο χέρι και απομεινάρια κρέμας και ξηρών καρπών στα χείλη του.

Ο Χόρχε δεν χόρταινε να κοιτάει την Ανελέ, όση ώρα ρωτούσε τον Κάρλος για να μάθει τις λεπτομέρειες του ατυχήματος, ρίχνοντας που και που γρήγορες ματιές στον Χόρχε. Οι περιγραφές του Κάρλος ήταν πάντοτε με πάρα πολλές λεπτομέρειες και διαρκούσαν τουλάχιστον τρεις φορές επί τον πραγματικό χρόνο του περιστατικού που διηγείται, οπότε ο χρόνος που είχε ο Χόρχε στην διάθεσή του για να αναπολήσει τις στιγμές που έζησε με την Ανελέ ήταν αρκετός. Σε αντίθεση με τότε! Ο χρόνος δεν έφτανε ποτέ και η ώρα έμοιαζε στιγμή όσο ήταν μαζί της, ενώ κυλούσε βασανιστικά αργά μέχρι την επόμενη συνάντησή τους.

Ο Χόρχε χάιδεψε λίγο τα μαλλιά της και έκανε να σηκωθεί από το κρεβάτι για να την αγκαλιάσει, αλλά επανήλθε γρήγορα στην σκληρή πραγματικότητα. Τα συναισθήματά του εναλάσσονταν συνεχώς, από την ευτυχία στην δυστυχία, από το γέλιο στο κλάμα, από την αλήθεια στο ψέμα.

Η παρουσία της Ανελέ Ριντόν στην κλινική, έφερε το θέμα της κλοπής σε δεύτερη μοίρα για τον Χόρχε. Μόνο ο Κάρλος μονολογούσε συνεχώς και προσπαθούσε να θυμηθεί τα γεγονότα της προηγούμενης βραδυάς. Παρότι η συλλογή ήταν ανεκτίμητης συναισθηματικής, αλλά και οικονομικής αξίας, φαινόταν να μην αποσχολεί τόσο πολύ τον Χόρχε. Αλλωστε, αν και συλλέκτης γνώριζε κατά βάθος, ότι όλα αυτά τα πράγματα είναι χωρίς νόημα. Η μόνο συλλογή που έχει πραγματικό ενδιαφέρον, είναι αυτή των στιγμών που μπορείς να συλλέξεις, των στιγμών που πρέπει να μην χάσεις. Μια τέτοια στιγμή ήταν η στιγμή που ξαναείδε την Ανελέ μετά από τόσα χρόνια! Μια στιγμή που δεν ήθελε να τελειώσει ποτέ, όμως…

– «Φύγε Ανελέ, σε παρακαλώ!»

– «Ογίστε;», φώναξε σαστισμένη η Ανελέ

– «Σ’ευχαριστώ που ήρθες να με δεις, όμως φύγε, σε παρακαλώ. Δεν μπορώ να σου προσφέρω τίποτα έτσι όπως είμαι. Πιθανόν να μην μπορέσω να περπατήσω ποτέ ξανά!»

– «Με πγοσβάλεις Ζωγζ! Δηλαδή πιστεύεις ότι αυτό που θέλω από σένα είναι μόνο το σεξ; Αυτό πιστεύεις;

– «Φαντάζομαι πως…»

– «Λάθος φαντάζεσαι!», τον διέκοψε, σχεδόν φωνάζοντας η Ανελέ. «Αλλωστε, ποτέ δεν ήταν το δυνατό σου σημείο αυτό.»¨, είπε, χαμηλώνοντας τον τόνο της φωνής της.

– «Τί θέλεις να πεις Ανελέ; Ότι…»

– «Ακγιβώς Ζωργ, γλυκέ μου, η πολύτιμη συλλογή σου ήταν ο λόγος. Τα αγχαία μυστικά και οι τεχνικές του τάντγα σεξ που γνωγίζεις και ο τγόπος που χειγίζεσαι τα δάχτυλά σου και όλα εκείνα τα «εγγαλεία» ήταν πάντα ο λόγος που είχες επιτυχίες με τις γυναίκες! Κατά τα άλλα…»

– «Ω! θεέ μου», τους διέκοψε ο Κάρλος φωνάζοντας φανερά αναστατωμένος.

«Θυμήθηκα τί έγινε εχθές και ποιός ευθύνεται για την κλοπή!»

Σκηνή 6: «Η αμνησία»

Οι απανωτές συναισθηματικές αλλαγές και ψυχικές μεταπτώσεις, προκαλούν σύγχυση στο μυαλό του Χόρχε ο οποίος ξαφνικά χάνει την αίσθηση του χώρου και του χρόνου και δεν θυμάται τίποτα! Ούτε ποιός είναι, ούτε ποιοί είναι οι άνθρωποι τριγύρω του, ούτε τί του έχει συμβεί, και προσπαθεί με μανία να ξεφορτωθεί όλα εκείνα τα καλώδια που ήταν κολλημένα στο κορμί του. Η νοσοκόμα που βρίσκονταν κοντά δεν πρόλαβε τον Χόρχε, που είχε ήδη ξηλώσει όλα τα καλώδια και είχε σηκωθεί από το κρεβάτι.

– «Ζωγζ, μωγό μου, πεγπατάς!!!», αναφώνησε η Ανελέ.

– «Είπες Ζωρζ;», Και τί εννοείς περπατάω; Φυσικά και περπατάω! Εσύ ποιά είσαι; Από πού με γνωρίζεις;

– «Ηγέμησε μωγό μου, ηγέμησε και θα σου τα εξηγήσει όλα το κογίτσι σου….»

– «Το κορίτσι του;», πετάχτηκε έκπληκτος ο Κάρλος που έμοιαζε σαν να είδε φάντασμα.

– «Τί συμβαίνει εδώ μέσα;», ρώτησε μπαίνοντας στο δωμάτιο ο γιατρός. «Θεέ μου, Κε Αυνανιάντες, είστε όρθιος! Μα πώς έγινε αυτό;»

Οι υπόλοιποι εξήγησαν στο γιατρό τί είχε συμβεί, ο οποίος άκουγε έκπληκτος και φαινόταν φοβερά προβληματισμένος με την κατάσταση του Χόρχε. Φοβόταν, πως εάν επανερχόταν η μνήμη του, θα επανερχόταν και η προηγούμενη κατάσταση της παράλυσης. Πιθανότητα, η ζημιά που είχε προκληθεί στον εγκέφαλό του, ήταν το αίτιο για τα ανεξάρτητα συμπτώματα που παρουσίαζε και το ένα ήταν συνάρτηση του άλλου. Δηλαδή, είτε θα ήταν παράλητος αλλά έχοντας επίγνωση των πραγμάτων είτε υγιής σωματικά, αλλά με πλήρη αμνησία! Ηταν σίγουρο όμως ότι η αλλαγή δεν είναι μόνιμη; Κι αν δεν είναι μόνιμη, τότε με ποιόν τρόπο μπορείς να την προκαλέσεις; Ηταν αναμφίβολα η πιο περίπλοκη υπόθεση που είχε αντιμετωπίσει ο γιατρός σε  όλη του την καριέρα.

Ο Χόρχε έπρεπε να μείνει μέσα στην κλινική μερικές ημέρες για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Ο Κάρλος έφυγε για να ξεκουραστεί και η Ανελέ έμεινε μαζί του όλο το βράδυ, απαντώντας σε δεκάδες ερωτήσεις του Χόρχε. Του εξήγησε ότι ήταν διάσημος και ακριβοπληρωμένος stipper, του μίλησε για την σχέση που είχαν πριν από αρκετό καιρό, για τον φίλο του Κάρλος, για τα διάσημα πάρτυ με γυναίκες και ναρκωτικά στα οποία επιδίδονταν σχεδόν κάθε βράδυ, για την λατρεία που είχε στα άλογα, όμως… όσο κι αν προσπαθούσε, ο Χόρχε δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτα από αυτά.

Το επόμενο πρωινό, η μέρα βρήκε τον Χόρχε ξύπνιο, χωρίς να αισθάνεται τίποτα από την μέση και κάτω, να χαϊδεύει τα μαλλιά της Ανελέ που κοιμόταν κουλουριασμένη δίπλα του και να σκέφτεται τις απίστευτες φάσεις που είχαν περάσει οι δυο τους στα μπαράκια της Κούβας  το προπερασμένο καλοκαίρι…

Σκηνή 7: «Η εξομολόγηση»

Η ηρεμία και ησυχία του πρωϊνού, άρχισε να διαταράσεται από τους πρώτους επισκέπτες της κλινικής. Σε λίγη ώρα θα περάσουν οι γιατροί κι όλοι έχουν αγωνία για να μάθουν την εξέλιξη του αγαπημένου τους προσώπου που νοσηλεύεται εκεί. Η Ανελέ ανοίγει σιγά σιγά τα μάτια της και χαμογελάει στον Χόρχε, αγκαλιάζοντάς τον τρυφερά καθώς τεντώνεται.

– «Καλημέγα μωγάκι μου. Πώς κοιμήθηκες;»

– «Εχω περάσει πολλές νύχτες της ζωής μου άυπνος, όμως πάντα το πρωί με έβρισκε καλύτερα, έστω και λίγο αν όχι τελείως καλά. Οι σκέψεις, ο πόνος, η θλίψη, η μοναξιά, οι προβληματισμοί και οι τα σκαμπανεβάσματά μου δεν μ’ακολουθούσαν την επόμενη ημέρα. Αυτήν την φορά μωρό μου, είναι διαφορετικά. Νιώθω ότι όλα πια έχουν γκρεμιστεί.

– «Είναι λογικό να σκέφτεσαι έτσι, όμως είμαστε εμείς εδώ, οι φίλοι σου να σε στηγίξουμε όσο χγειαστεί.»

– «Οι φίλοι μου! Ωστε ως φίλη μου είσαι εδώ Ανελέ; Κι εγώ είχα την εντύπωση ότι…»

– «Το ξέγεις ότι πάντα θα σ’έχω μέσα στην καγδιά μου Ζώγζ!»

– «Αυτό δεν είναι αρκετό και το ξέρεις Ανελέ. Τα έχουμε πει πολλές φορές, δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε. Κι όσο ήμουν παντρεμένος το καταλάβαινα αυτό, όμως αμέσως σχεδόν μόλις χώρισα εξαφανίστηκες, χωρίς αντίο, έφυγες από την χώρα και δεν ξαναπήρες ούτε ένα τηλέφωνο, έστω για μια κουβέντα. Δεν ήθελα να μου δικαιολογήσεις την απόφασή σου να φύγεις Ανελέ, να ακούσω την φωνή σου ήθελα. Οταν έφυγες, ο κόσμος όλος γκρεμίστηκε μπροστά μου! Για πολλούς μήνες δεν μιλούσα σε κανέναν, ξανακύλισα στις παλιές κακές συνήθειες κι αν δεν είχα τον Κάρλος να με υπομένει και να με στηρίζει, δεν ξέρω που θα βρισκόμουν τώρα. Τί έχει τραβήξει κι αυτός… Θυμάμαι μέναμε σε εκείνο το άθλιο ημιυπόγειο στο κέντρο της πόλης, πριν αρχίσω να δουλεύω και… τελικά ακολούθησα την συμβουλή σου Ανελέ! Έκανα αυτό που πάντα ονειρευόμουνα. Εγινα stripper με ότι αυτό συνεπάγεται, ξενύχτια, ποτά, ακολασίες… πληρώνομαι τώρα για το σεξ, ενώ κάποτε ήλπιζα να είναι σαν το ποδήλατο για να μην το ξεχάσω! Πώς αλλάζουν τα πράγματα! Μόνο ο πόθος μου για σένα δεν άλλαξε! Δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να σε σκεφτώ έστω και για λίγο. Το χαμόγελό σου, τα μαλλιά σου, το άγγιγμά σου, το κορμί σου, τα χείλη σου… Αχ! αυτά τα χείλη!

– «Ελα, Ζωγζ, σταμάτα, τί είναι αυτά που μου λές τώγα;

– «Είναι αυτά ακριβώς που ένοιωθα Ανελέ, ποτέ δεν σου τα έκρυψα. Ποτέ δεν σου έκρυψα τίποτα. Καλός, κακός ήμουν εγώ ή… ότι είχε απομείνει τελοσπάντων από μένα.»

– «Και τώρα; Πώς νοιώθεις τώρα;»

– «Καλημέρα σας κυρία Ριντόν», είπε ο Κάρλος που μόλις είχε μπει στο δωμάτιο αγκαζέ με την νοσοκόμα της βάρδιας! «Τί κάνετε κύριε Αυνανιάντες; Πώς είστε σήμερα;»

– Ελα ρε συ Κάρλος, κόψε το δούλεμα!

Το κεφάλι του Χόρχε κόντευε να σπάσει από τον πόνο. Οι εκφράσεις στο πρόσωπό του αποτύπωναν ακριβώς το πώς αισθανόταν εκείνη την στιγμή. Ο Χόρχε έκανε προσπάθειες να ελέγξει την επερχόμενη κρίση, όπως του είχε συμβουλέψει ο γιατρός μέχρι να διαπιστώσουν την έκταση του προβλήματός του. Τα χάπια για τις αυπνίες δεν έκαναν δουλειά το βράδυ κι ο εκνευρισμός ήταν αναμενόμενος.

Ο Κάρλος είχε να του πει πολλά για την μοιραία βραδυά, αλλά δεν τολμούσε. Το να του προκαλέσει ένα δεύτερο σοκ δεν ήταν μέσα στις προθέσεις του. Οταν θα έπαιρνε εξιτήριο θα είχε όλο τον χρόνο να του το φέρει πιο μαλακά. Τα φαντάσματα του παρελθόντος του χτυπούσαν την πόρτα για άλλη μια φορά…

– «Δεν θέλω να μου αρνηθείς Ανελέ, αύριο μάλλον θα βγω απ’ αυτήν την κλινική και θα ήθελα να φάμε μαζί το  βράδυ. Θα ετοιμάσω spaggeti βουτύρου με φέτα και παρμεζάνα. Επίσης, έχουμε και μια παρτίδα να τελειώσουμε οι δυό μας!»

– «Δεν σε πιστεύω! Μην μου πεις ότι έχεις κρατήσει την τελευταία παρτίδα που αφήσαμε στην μέση;»

– «Πολλά πράγματα αφήσαμε στην μέση Ανελέ, η παρτίδα αυτή είναι το μόνο πράγμα που έμεινε να σε θυμίζει μετά από εκείνη την ημέρα που έφυγες…»

Η Ανελέ σιώπησε για μερικά δευτερόλεπτα, κοίταξε τον Χόρχε αποδεχόμενη την πρότασή του με ένα νεύμα και μετά άνοιξε την πόρτα του μπαλκονιού και βγήκε έξω να ανάψει ένα τσιγάρο. Το κρυμμένο χαμόγελο του Χόρχε συνέπεσε με την είσοδο του γιατρού.

– «Εχω κάποια καλά και κάποια άσχημα νέα Κε Αυνανιάντες. Το ευχάριστο είναι ότι ανακαλύψαμε την αιτία του προβλήματος που προκαλεί την παράλυση και θα μπορέσουμε με συγκεκριμένη αγωγή να ελέγξουμε τα συμπτώματά της. Με την αγωγή που θα σας δώσω, σε δύο ημέρες θα μπορέσετε να περπατήσετε και να συνεχίσετε την ζωή σας όπως ακριβώς και πριν το ατύχημα. Ομως, δυστυχώς η ζημιά που προκλήθηκε στον εγκέφαλο είναι εκτεταμένη και φοβάμαι πως ένα ακόμη ισχυρό σοκ, όπως το προηγούμενο, πιθανόν να είναι μοιραίο!»

– «Δηλαδή γιατρέ, θα ζω με τον φόβο πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεθάνω;»

– «Οχι ακριβώς, όμως θα πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε μια πιο ήρεμη ζωή, χωρίς καταχρήσεις και έντονες συγκινήσεις.»

Με την άκρη του ματιού του, ο Χόρχε έβλεπε την Ανελέ που στεκόταν στο μισάνοιχτο παράθυρο του μπαλκονιού να προσπαθεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της! Ηταν η πρώτη φορά που την έβλεπε σε τέτοια κατάσταση, κι αυτό τον στεναχωρούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο εκείνη την στιγμή…

Σκηνή 8: «Varadero, Cuba»

– «Θα γιορτάσουμε την επιστροφή σου στο σπίτι με τον καλύτερο τρόπο Χόρχε», είπε ο Κάρλος καθώς έμπαιναν στο σπίτι. «Μαύρο ρούμι, μανιτάρια, αλατισμένα αμύγδαλα και το αγαπημένο σου… Γαλλιδούλες μινιόν! Νέα παραλαβή από τον Εσκομπάρ, μόλις σήμερα ήρθαν στην χώρα και θα…

– «Δεν έχω όρεξη Κάρλος, όχι σήμερα τουλάχιστον.»

– «Καλά!», είπε ο Κάρλος χωρίς να επιμένει. Είχε προσέξει από ώρα το σκεπτικό ύφος και την σοβαρότητα στο πρόσωπο του Χόρχε. Θα είχε σίγουρα σχέση με την Ανελέ. Δεν ήταν και λίγο, μετά από τόσο καιρό.

– «Ξέρεις, σκέφτομαι να πω στην Κα Ριντόν να μείνει μερικές ημέρες μαζί μας Κάρλος, τί λες;»

– «Λέω πως καλά θα κάνεις να το ξανασκεφτείς Χόρχε. Αυτή η γυναίκα ευθύνεται…

– «Ευθύνεται για τις ομορφότερες στιγμές που έχω περάσει στην ζωή μου Κάρλος!»

Ο Χόρχε δεν είχε δώσει καν σημασία στα άδεια από τις συλλογές του ντουλάπια. Κούνησε μονάχα τον πύργο, στην σκακιέρα από φίλντισι, τέσσερα τετράγωνα δεξιά, απειλώντας έτσι τον βασιλιά του αντιπάλου. Ηταν η σειρά του να παίξει και ήταν η πρώτη κίνηση μετά από 2,5 περίπου χρόνια, της σκονισμένης πλέον παρτίδας που είχε ξεκινήσει με την Κα Ριντόν, όπως την αποκαλούσε τότε, η οποία είχε μείνει στην μέση. Εκτοτε, δεν είχε ξαναπαίξει το αγαπημένο του παιχνίδι, παρά μονάχα καθόταν στην θέση δίπλα στο τζάκι και μονολογούσε κοιτώντας μια τα πιόνια και μια τον κήπο, πίνοντας μαύρο ρούμι και τρώγοντας καθαρισμένα αμύγδαλα με αλάτι. Αυτήν την συνήθεια την είχε αρχίσει τότε, μαζί με την παρτίδα σκακιού! Μόνο που τότε χαμογελούσε ευτυχισμένος, ενώ έπειτα…

– «Ξέρεις, θυμήθηκα τί έγινε εκείνη την βραδυά της κλοπής Χόρχε!»

– «Οτι κι αν έγινε, τελείωσε Κάρλος, δεν μ’ενδιαφέρει πια.»

Ο Κάρλος δεν πίστευε στα αυτιά του! Μα τόσο πολύ τον επιρρέαζε αυτή η γυναίκα; Πόσες φορές ακόμη θα άλλαζε την ζωή του για χάρη της;

– «Σκέφτομαι να φύγω φίλε…»

– «Καλύτερα να κάτσεις μερικές ημέρες στο σπίτι, πριν αρχίσεις τις βόλτες Χόρχε. Δεν είσαι πια μικρό παιδί, πρέπει να ξεκουραστείς λιγάκι πριν…»

– «Δεν εννοώ αυτό Κάρλος, ενοοώ από εδώ, από το Mina Clavero, από την Αργεντινή. Σκέφτομαι να πάω να μείνω μόνιμα στην Κούβα, στο Βαραδέρο. Να αγοράσω μια ξύλινη καλύβα δίπλα στο κύμα και να λιώνω κάθε βράδυ χαζέυοντας το ηλιοβασίλεμα πίνοντας ρούμι κι ακούγοντας μουσική. Αλλωστε, το μέρος αυτό το έχω μέσα στην καρδιά μου! Εχω γυρίσει όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια, αλλά τα χρώματα, τις μυρωδιές και τις γεύσεις της Κούβας δεν τις έχω συναντήσει πουθενά.»

– «Δεν θέλω να συνεχίσω την συζήτηση Χόρχε, γιατί δεν πρόκειται να μ’ακούσεις έτσι κι αλλιώς. Απλά θέλω να σου ξαναπώ πως καλά θα κάνεις να το ξανασκεφτείς…»

– «Μην παίρνεις αυτό το ύφος Κάρλος! Η Ανελέ δεν έχει καμμιά σχέση με την απόφασή μου αυτή. Αλλωστε, κάνει τόσα πολλά ταξίδια λόγω της δουλειάς της, που δεν θα την βλέπω σχεδόν καθόλου…. Κοίταξε, δεν νομίζω ότι έχει να μου δώσει κάτι άλλο αυτό το μέρος, κι όσο για σένα, δεν θα είμαστε μακρυά. Επιπλέον, πάντα σου άρεσε να ταξιδεύεις με αεροπλάνο…»

– «Γνωρίζω καλά ότι δεν μπορώ να σου αλλάξω γνώμη, οπότε δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσω. «

– «Ησουν πάντα δίπλα μου όποτε χρειαζόμουν στήριγμα και το εκτιμώ αφάνταστα. Όμως, δεδομένης της κατάστασής μου, δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο αυτήν την ζωή. Εχω ανάγκη να αράξω λιγάκι, κι όχι τόσο σωματικά, όσο ψυχικά. Πρέπει να ηρεμήσω και τα βρω λιγάκι με τον εαυτό μου.»

Τις σκέψεις του Χόρχε διέκοψε το κουδούνι της πόρτας. Μάλλον θα ήταν ο ταχυδρόμος ο Πέπε, ο οποίος εκτός από την αλληλογραφία παρέδιδε και άλλου είδους «πακέτα».

– «Κατέφθασαν οι ενισχύσεις», είπε ο Κάρλος και έσπευσε να ανοίξει την πόρτα.

– «Jianno Capote; Τί γυρεύεις εσύ εδώ;»

– «Πες μου πού είναι; Είμαι σίγουρος ότι βρίσκεται εδώ!»

– «Δεν καταλαβαίνω… Ποιός βρίσκεται εδώ;»

– «Μην μου παριστάνεις τον χαζό Κάρλος, μιλάω για την Ανελέ… Πούλησε την επιχείρηση στην Κούβα, μάζεψε τα πράγματά της κι έφυγε πριν από λίγες μέρες. Εμαθα ότι βρίσκεται εδώ, στην Αργεντινή και υπέθεσα πως…»

– «Εχεις μεγάλο θράσσος Capote», φώναξε ο Χόρχε, καθώς πλησίαζε στην πόρτα. «Δεν έχω ιδέα για το πού βρίσκεται η Ανελέ και καλά θα κάνεις να φύγεις από το σπίτι μου, δεν είσαι ευπρόσδεκτος εδώ!»

– «Δεν ήρθα για επίσκεψη Χόρχε, ούτε είχα καμμιά όρεξη να δω την φάτσα σου μεσημεριάτικα, μου είπαν όμως πως σας είδαν μαζί εχθές και πως σήμερα το βράδυ έχετε κανονίσει δείπνο εδώ στο σπίτι σου.»

Καμμιά χώρα δεν είναι αρκετά μακρυά για να κρυφτεί κανείς, σκέφτηκε ο Χόρχε, και την σκέψη του διέκοψε ο ήχος από το κινητό του. Ηταν η Ανελέ! Μα τί να ήθελε; Αφού είχαν ήδη κανονίσει για το βραδυνό γεύμα. Αρπαξε το τηλέφωνο και βγήκε στον μπροστινό κήπο δίπλα από την πισίνα.

– «Ελα.. Τί κάνεις; Εχει έρθει εδώ ο…»

– «Το ξέγω Ζώρζ. Λυπάμαι… Λυπάμαι και για απόψε το βγάδυ, όμως δεν θα μπογέσω να έγθω.»

– «Γιατί μου το κάνεις αυτό Ανελέ. Γιατί πάλι; Εχουμε να πούμε τόσα πολλά…»

– «Λυπάμαι Ζώγζ, μην επιμένεις. Τώγα, βέβαια, θα με γωτήσεις γιατί ήγθα να σε δω, αφού δεν είχα σκοπό να μείνω…»

– «Οχι, δεν θα σε ρωτήσω Ανελέ. Είσαι ελεύθερη να κάνεις αυτό που πραγματικά θέλεις, αυτό που έκανες πάντα. Δεν μου πέφτει λόγος. Ποτέ δεν ήθελα να ελέγξω ή να σου αλλάξω την ζωή στο παραμικρό. Αυτό που ζητούσα είναι να είμαι ένας μέρος της, έστω και μικρό. Φαίνεται πως αυτό δεν ήταν ποτέ γραφτό να γίνει. Δεν πειράζει, μου αρκεί που είσαι καλά, και ποιός ξέρει, μπορεί να βρεθούμε πάλι σε κάποιο κλουβί στον Ατλαντικό να ταϊζουμε καρχαρίες παρέα, όπως τότε…»

– «Ναι… ποιός ξέγει….»

– «Αντίο, Ανελέ! Ξέρεις που θα με βρεις αν ποτέ χρειαστείς οτιδήποτε…»

Ο Χόρχε μπήκε μέσα στο σπίτι και χωρίς να πει κουβέντα πέταξε το κινητό του στο τζάκι και άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες για το δωμάτιό του. Καθώς ανέβαινε, πρότεινε στον Jianno Capote να περάσει για ένα ποτό και τον προκάλεσε σε μια παρτίδα σκάκι…

Σκηνή 9: «Ναρκωτικά»

Ο Jianno Capote δεν αποδέχθηκε την πρόκληση του Χόρχε κι έφυγε βιαστικά χωρίς να πει τίποτα, σαν να ήθελα να προλάβει ένα πολύ σημαντικό ραντεβού. Ο Κάρλος, μην μπορώντας να κατανοήσει το τί είχε συμβεί, έδωσε οδηγίες στο προσωπικό του σπιτιού να προσέχει τον Χόρχε, έβαλε μπροστά την μηχανή του και πήγε για ένα ποτό στο αγαπημένο του στέκι. Ο ουρανός στο Mina Clavero ήταν έτοιμος για ξαφνική μπόρα, αρκετά σκοτεινιασμένος, που σχεδόν μετέτρεπε την ημέρα σε νύχτα.

Αρκετές ώρες αργότερα, τον ύπνο του Χόρχε, διέκοψαν οι φωνές, τα κλάματα της Χουανίτας , κι η φασαρία από ποδοβολητά στο σαλόνι στο ισόγειο. Είχε βραδιάσει για τα καλά. «Μα πόσες ώρες κοιμάμαι», σκέφτηκε ο Χόρχε. Φόρεσε την κόκκινη ρόμπα του για να κατέβει, αλλά πριν προλάβει να ανοίξει την πόρτα του δωματίου, η πόρτα έσπασε με έναν δυνατό κρότο από το πόδι του αστυνομικού της δίωξης ναρκωτικών.

– «Στο πάτωμα, τώρα!!», ούρλιαξε ο αστυνομικός απειλώντας τον με ένα παλιό αμερικάνικο αυτόματο όπλο, και πριν καλά καλά προλάβει να αντιληφθεί τί συμβαίνει, τον έπιασαν, τον πέταξαν με δύναμη στο πάτωμα, του γύρισαν  τα χέρια στην πλάτη και του πέρασαν χειροπέδες.

– «Χουανίτα, πάρε τον δικηγόρο και πες του τί ακριβώς έγινε, αυτός ξέρει μετά τί πρέπει να κάνει», είπε ίσα που προλαβαίνοντας στην Χουανίτα, η οποία είχε ασπρίσει από τον φόβο της και είχε καθίσει σε μία γωνία του σαλονιού κλαίγοντας στην αγκαλιά της Κάρμεν της μαγείρισσας. «Μην ανυσηχείς, θα είμαι μια χαρά…», είπε ο Χόρχε την ώρα που οι κουκουλοφόροι της δίωξης τον έσπρωχναν για να βγει απότο σπίτι.

Την ώρα που ξεκινούσε το περιπολικό, ο Χόρχε σκέφτηκε ότι για όλα πρέπει να ήταν υπεύθυνος εκείνος ο άθλιος ο Capote. Σίγουρα θα είχε δει την κόκα στο τραπεζάκι μπροστά από το τζάκι την ώρα που είχε πετάξει το τηλέφωνο. Πάντα περίμενε την ευκαιρία για του κάνει κακό και να τον εκδικηθεί, λες και ήταν αυτός υπεύθυνος για ότι είχε συμβεί.

Όμως, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Χόρχε επισκεπτόταν το αστυνομικό τμήμα. Συνήθως οι ξένοι στην χώρα απασχολούσαν τις αρχές, γιατί συνήθως προέρχονταν από μια χώρα όπου κι εκεί απασχολούσαν τις αρχές. Οι παράνομες συναλλαγές δεν ήταν κάτι το ασυνήθιστο και η αστυνομία είχε δύσκολο και επίπονο έργο να φέρει εις πέρας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο τρόπος ζωής του Κάρλος και κατ’ επέκταση και του Χόρχε δεν ήταν άγνωστος στην πόλη. Πάρτυ με γυναίκες -όχι πάντα στα ηλικιακά όρια της νομιμότητας- και ναρκωτικά πάσης φύσεως, ήταν σχεδόν καθημερινά στην ατζέντα της διακέδασης για τους δυο φίλους. Είχανε μάθει πλέον τον δρόμο για το κρατητήριο, ο οποίος…. δεν είχε καμμιά σχέση με την διαδρομή τους!

– «Συγνώμη, παιδιά! Είστε καινούργιοι; Το τμήμα είναι από την άλλη μεριά της πόλης!»

Εκείνη την στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο του ενός εκ των δύο αστυνομικών που βρίσκονταν μέσα στο τζίπ.

– «Ναι, όλα εντάξει… ναι, ακριβώς… σε λίγη ώρα θα είμαστε στο γκαράζ για να αλλάξουμε αυτοκίνητο… οκ…»

«Να αλλάξουνε αυτοκίνητο!!! Μα τί ακριβώς συμβαίνει εδώ;», σκέφτηκε ο Χόρχε. Εκείνη την στιγμή πολλά πέρασαν από το μυαλό του, το μόνο σίγουρο όμως, πλέον, ήταν πως δεν ηταν αστυνομικοί. Την σκέψη του πρόλαβε ο οδηγός του αυτοκινήτου.

– «Οπως θα έχεις ήδη καταλάβει, ούτε στο τμήμα πηγαίνουμε, ούτε αστυνομικοί είμαστε. Απλοί εργαζόμενοι είμαστε, που προσπαθούμε να βγάλουμε ένα μεροκάματο, με την διαφορά ότι αυτό είναι λίγο μεγαλύτερο από του βασικού μισθού.», είπε γελώντας ο πιο ψηλός εκ των αστυνομικών… ή καλύτερα των απαγωγέων!

Ο Χόρχε δεν έπεσε από τα σύννεφα, γιατί είχε ακούσει αρκετές περιπτώσεις απαγωγών, συνήθως για λύτρα, όμως ποτέ δεν περνούσε από το μυαλό του ότι θα βρισκόταν κι αυτός στην ίδια μοίρα. Τα θύματα των απαγωγών συνήθως ήταν μεγαλοεπιχειρηματίες, φοροφυγάδες, πολιτικοί… αυτόν γιατί; Ούτε τόσα πολλά χρήματα διέθετε, ούτε πολιτική επιρροή ασκούσε στην χώρα, ούτε χρωστούσε σε κανέναν!!

– «Μα τί ζητ…»

– «Οχι ερωτήσεις σε μας!», τον διέκοψε ο απαγωγέας. «Εμας η δουλειά μας είναι να σε παραδώσουμε στην αποβάθρα 4 στο λιμάνι του Μπουένος Άιρες και μέχρι εκεί. Ούτε λεπτομέρειες γνωρίζουμε, ούτε ποιός μπορεί να σ’εχει βάλει στο μάτι. Αν θέλεις να μιλήσουμε για τον καιρό ή για τα αθλητικά είναι εντάξει, αλλά όχι άλλου είδους ερωτήσεις σε παρακαλώ…»

Ο Χόρχε δεν έδωσε συνέχεια στην κουβέντα, ήταν άλλωστε αρκετά κουρασμένος, πεινασμένος και στεναχωρημένος με όλα όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες, που δεν είχε το κουράγιο να πλάσει σενάρια για το τί θα μπορούσε να συμβεί τις επόμενες ώρες. Το μόνο που σκεφτόταν εκείνη την ώρα, ήταν ο ήχος από τα κύματα να σκάνε μπροστά στην καλύβα του στην Κούβα, και ένα μπουκάλι ρούμι, από το καλό….

Σκηνή 10: «Μπουένος Άϊρες»

Η πανσέληνος καθρεφτίζονταν στα βρώμικα, αλλά ήρεμα νερά του λιμανιού του Μπουένος Αϊρες. Η προβλήτα Νο 4 κάποτε έσφιζε από ζωή και κίνηση, όμως τα τελευταία 15 χρόνια χρησιμοποιούταν μόνο από μικρά ιδιωτικά σκάφη, και μικρές μεταφορικές εταιρείες που εξυπηρετούσαν τις τοπικές ανάγκες της περιοχής. Στα ανοιχτά του λιμανιού, βόρεια της προβλήτας, υπήρχε αραγμένο, αλλά έτοιμο να σαλπάρει ένα πολυτελές Regal Sport Yacht με την ονομασία «LUST».

Το τζιπ σταμάτησε στην άκρη της προβλήτας και άναψε τρεις φορές τους προβολείς του. Αμέσως μετά, ένα μικρό φουσκωτό με δύο άτομα άρχισε να πλησιάζει στην ακτή.

– «Εδώ η παρέα μας τελειώνει, σε αναλαμβάνουν άλλοι», είπε ο ένας εκ των απαγωγέων, και άνοιξε την πόρτα για να βγει ο Χόρχε, οποίος δεν είχε νιώσει απειλή μέχρι εκείνη την στιγμή. Σκεφτόταν συνεχώς για το τί θα μπορούσε να του συμβεί,  για τον Κάρλος και την Χουανίτα που θα είχαν αναστατωθεί, όταν διαπίστωναν ότι δεν βρισκόταν στο τμήμα, αλλά εκτός από αυτό δεν είχε αντιμετωπίσει δυσκολίες τις τελευταίες ώρες.

Χωρίς να χάσουν χρόνο, οι δύο άντρες από το φουσκωτό σκάφος που μόλις είχε φτάσει στην προβλήτα, έκαναν νόημα στους απαγωγείς οι οποίοι πήγαν τον Χόρχε προς την βάρκα. Η απόσταση δεν ήταν μεγάλη μέχρι το σκάφος και δεν άργησαν να φτάσουν. Αφού τον μετέφεραν στην κύρια καμπίνα του πολυτελούς Regal, έφυγαν κλείνοντας πίσω τους την πόρτα, χωρίς να πουν κουβέντα.

Η αγάπη του Χόρχε για τα σκάφη, τον έκανε να ξεχάσει ότι βρισκόταν σε κίνδυνο. Η χλιδή της καμπίνας ήταν απερίγραπτη. Μίνι μπαρ, LCD τηλεόραση, κυκλικοί δερμάτινοι καναπέδες και απαλή μουσική να παίζει jazz από κρυφά ηχεία. «Ωραίο μέρος για να πεθάνει κανείς!», σκέφτηκε, κι αμέσως ξαναμπήκε στο κλίμα της κατάστασης. «Μα ποιός μπορεί να κρύβεται πίσω από όλα αυτά και τί μπορεί να θέλει από μένα;», ψιθύρησε. Στο μπαράκι, εκτός των άλλων, υπήρχε και το αγαπημένο του ρούμι. Ενα ωραιό ποτό ήταν ότι χρειαζόταν εκείνη την στιγμή. Το πρώτο το ήπιε με δυο γουλιές κι απολαμβάνοντάς το με κλειστά τα μάτια.

– «Ελπίζω να μην έχουν αλλάξει οι συνήθειές σου στο ποτό!», ακούστηκε μια φωνή καθώς έκλεινε η πόρτα της καμπίνας.

Ο Χόρχε έμεινε κοκκαλωμένος χωρίς να μπορεί πιστέψει στ’αφτιά του!

«Λοιπόν; Δεν μου απάντησες; Τί έγινε; Η γάτα σου έφαγε την γλώσσα; Ποτέ δεν μιλούσες πολύ είναι η αλήθεια…. πάντα σου τα έβγαζα όλα με το τσιγκέλι, όμως νομίζω ότι μου αξίζει πιο ζεστή υποδοχή μετά από… τελοσπάντων… δεν νομίζεις; Σε λίγα λεπτά το σκάφος θα ξεκινήσει, όμως έχεις την επιλογή να μείνεις αν το θέλεις…. να πας πίσω στους φίλους σου και στην Χουανίτα. Εσύ θα το διαλέξεις. Δεν είσαι αναγκασμένος να κάνεις τίποτα αν δεν το επιθυμείς. Εγώ το έχω αποφασίσει, θα φύγω… και μετά από δω, δεν θα με ξαναδείς ποτέ ξανά, κανείς δεν θα έχει ιδέα για το που θα είμαι… Το ότι εσύ είσαι εδώ, κι αυτή δική μου επιλογή είναι, και σου ζητώ συγνώμη για την αναστάτωση και τις συνέπειες που ίσως να έχει αυτό στην ζωή σου… Λοιπόν, τί λές;»

Αυτό δεν περίμενε με τίποτα!! Το τελευταίο πρόσωπο που θα μπορούσε να περάσει από το μυαλό του Χόρχε. Μα πώς; Πότε;

– «Το σκάφος θα φύγει… η απόφασή σου;»

Μπορεί ο χρόνος που είχε στην διάθεσή του για να αποφασίσει να ήταν λίγος, όμως τα τελευταία χρόνια, δεν χρειαζόταν ποτέ περισσότερο. Οι αποφάσεις που έπαιρνε ήταν πάντα παρορμητικές, της στιγμής…

– «Δεν θέλω να είμαι πουθενά αλλού, Ανελέ! Ας ξεκινήσουμε…»

Σκηνή 11: «Η απόπειρα»

Τα φώτα  του λιμανιού έμοιαζαν να τρεμοσβήνουν καθώς το σκάφος είχε απομακρυνθεί για τα καλά από την Αργεντινή. Ο καιρός ήταν πολύ καλός για την εποχή, το ίδιο και η διάθεση του Χόρχε, στο πρόσωπο του οποίου ήταν ευδιάκριτα τα σημάδια της απόλυτης ευτυχίας. Πολλές φορές στο παρελθόν είχε ονειρευτεί αυτό που ζούσε εκείνη την στιγμή και να που γινόταν πραγματικότητα. Είναι απίστευτο το πώς τα φέρνει καμμιά φορά η ζωή!

– «Ζωγζ! Ζωγζ! Χόρχε!.. Χόρχε!… Ξύπνα φίλε, η Ανελέ! Ξύπνα!»

– «Πώς;; Τί;; Ανελέ;»

– «Ο Κάρλος είμαι φίλε, ξύπνα! Κομμάτια έγινες πάλι! Μα τί ήπιες εχθές το βράδυ;»

– «Εε, τί; Κάρλος!!!! Πού βρίσκομαι;»

– «Στο πάτωμα κι έχεις τα χάλια σου!»

Ο Χόρχε έριξε μια σαστισμένη ματιά γύρω του, διαπιστώντας πως βρισκόταν στο δωμάτιό του πλάι σε δυο άδεια μουκάλια μαύρο ρούμι και υπολλείματα κόκας στο τραπεζάκι και το πάτωμα.

– «Η Ανελέ…. Η Ανελέ!!! Τί μου είπες Κάρλος;»

– «Η Ανελέ βρίσκεται στο νοσοκομείο της πόλης σε κρίσιμη κατάσταση!»

– «Πώς;;;;; Τϊ είναι αυτά που μου λές γαμώτο; Τί έγινε;»

– «Κάποιος την πυροβόλησε την ώρα που ετοιμαζόταν να φύγει από το ξενοδοχείο της…»

– «Ο Jianno Capote…», ψιθύρησε ο Χόρχε παρά την θολούρα του και έγινε κόκκινος από μανία και θυμό. «Πάρε τηλέφωνο τον Εσκομπάρ και πες του ότι θέλω μια χάρη, θα καταλάβει… Επίσης, θέλω το κινητό σου και τα κλειδιά της μηχανής…»

– «Μα Χόρχε…»

– «Σε παρακαλώ Κάρλος… σε μία ώρα συνάντησέ με στο νοσοκομείο, όμως πρώτα πρέπει να τελειώσω κάτι που έπρεπε να το είχα κάνει πριν πολύ καιρό!»

Ο Χόρχε άνοιξε ένα κουτί που είχε κρυμμένο στο πίσω μέρος της ντουλάπας του, έβγαλε από μέσα ένα ασημένιο 45άρι και δυο γεμιστήρες, άρπαξε τα κλειδιά της μηχανής κι έφυγε σπινιάροντας με μανία, αφήνοντας τον Κάρλος άναυδο και σαστισμένο να προσπαθεί να τηλεφωνήσει στον Εσκομπάρ….

Σκηνή 12: «Ψέμματα»

Το κεφάλι του Χόρχε κόντευε να σπάσει. Από την μια σκεφτόταν την κατάσταση της Ανελέ και το τί είχε συμβεί κι από την άλλη τον τρόπο με τον οποίο θα εκδικηθεί τον Capote. Μια σφαίρα στο κεφάλι σίγουρα δεν ήταν αρκετή, δεν ήταν αρκετά βασανιστικός τρόπος για να πεθάνει κάποιος ο οποίος ευθύνεται για το κακό που είχε κάνει στην γυναίκα της ζωής του.

Λίγες φορές είχε νιώσει τόσο αποφασισμένος στην ζωή του, κι αυτή ήταν μια από αυτές. Ο Εσκομπάρ του χρωστούσε χάρη από παλιά, οι πρώτες γνωριμίες του οφείλονταν σε αυτόν. Δεν μπορείς να πεις ότι υπήρχαν δεσμοί φιλίας, όμως κάποια πράγματα στην πιάτσα είναι ιερά. Είχε ήδη στείλει άτομα, ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα διαφυγής για τον Capote, στο λιμάνι, στο αεροδρόμιο και σε όλα τα κομβικά σημεία της πόλης.

Τις σκέψεις του διέκοψε ο ήχος του κινητού από την κλήση του Εσκομπάρ…

– «Εχω τον άνθρωπό σου Χόρχε, ήταν έτοιμος να φύγει με ένα ιδιωτικό αεροπλάνο για την Κούβα. Τί θέλεις να κάνω;»

– «Τίποτα! Θα το αναλάβω προσωπικά. Σε πέντε λεπτά θα βρίσκομαι εκεί…»

Οταν έφτασε στο αεροδρόμιο ο Χόρχε, ο Capote ήταν ήδη σε κακό χάλι από το ξύλο που του είχαν ρίξει οι μπράβοι του Εσκομπάρ.

– «Ποτέ δεν περίμενα ότι θα φτάσεις σ’αυτό το σημείο Capote, να κάνεις κακό στην γυναίκα που κάποτε έλεγες πως αγαπούσες!», είπε φωνάζοντας ο Χόρχε. «Να έχεις προηγούμενα μαζί μου, το καταλαβαίνω, αλλά την Ανελέ; Πώς μπόρεσες; Πώς μπόρεσες μου λες; «

– «Δεν καταλαβαίνω τί μου λες Χόρχε, ειλικρινά, δεν έχω ιδέα!»

– «Μην παίζεις με τα νεύρα μου, σε προειδοποιώ!!!», φώναξε ο Χόρχε και όπλισε το 45άρι και το κόλλησε στο μέτωπο του Capote. Οσο έφερνε στο μυαλό του την Ανελέ, τόσο περισσότερο το χέρι του έτρεμε…

«Δεν θα σε ρωτήσω περισσότερο από μία φορά… Πες μου γιατί!»

– «Μπορεί να είμαι πολλά πράγματα Χόρχε, όμως όπως είπες κι εσύ, ποτέ δεν θα έκανα κακό στην γυναίκα που αγαπούσα και που εξακολουθώ να αγαπώ. Εχθές το βράδυ ήπιαμε ένα ποτό με τον Κάρλος και μετά με πήγε στο ξενοδοχείο μου, και σήμερα το πρωί ετοιμαζόμουν να φύγω για το σπίτι μου στην Κούβα, μέχρι που.. την συνέχεια την βλέπεις! Ναι, ήρθα ψάχνοντας την Ανελέ, γιατί τρελάθηκα όταν έμαθα ότι πούλησε τα πάντα και εξαφανίστηκε. Σκέφτηκα ότι θα είστε μαζί, αλλά… πραγματικά δεν έχω ιδέα για τί πράγμα μιλάς! Τί έχει συμβεί στην Ανελέ, είναι καλά; «

Αν και ήταν έτοιμος να πυροβολήσει, ο Χόρχε κατάφερε να ελέγξει τον θυμό του, κοντοστάθηκε λιγάκι και προσπάθησε να σκεφτεί. Δεν φαινόταν να του λέει ψέμματα, όμως… Δεν θυμόταν και πολλά από την χθεσινή βραδυά, κι ο μόνος που γνώριζε…. Ο Κάρλος! Ο Κάρλος!!!! Δεν μπορεί να έχει σχέση ο Κάρλος με την απόπειρα… Ο Χόρχε έψαξε τις κλήσεις στο κινητό του φίλου του και… Οχι!!! Δεν ήταν δυνατόν!! Τρεις κλήσεις στο ξενοδοχείο της Ανελέ… Δεν μπορεί να είναι αλήθεια! Το κεφάλι του κόντευε να σπάσει από τον πόνο… Μα φυσικά… Μόνο αυτός γνώριζε πού έμενε η Ανελέ, μόνο σε αυτόν είχε εκμυστηρευτεί τα σχέδιά του για το Varadero… Κι αυτήν την στιγμή…. Οχι!!! Ο Κάρλος θα κατευθυνόταν στο νοσοκομείο….

– «Συγνώμη Jianno Capote, έκανα ένα μεγάλο λάθος κι ελπίζω να μην είναι αργά για να το διορθώσω….», είπε ο Χόρχε και έφυγε σπινιάροντας με την μηχανή…

Σκηνή 13: «Η δολιοφθορά»

Η απόσταση από το λιμάνι για το νοσοκομείο δεν ήταν πολύ μεγάλη, όμως για τον Χόρχε έμοιαζε ατελείωτη. Δεν έδινε σημασία ούτε στα αυτοκίνητα, ούτε στα φανάρια, ούτε στους τροχονόμους που του έκαναν νόημα να σταματήσει. Το κάθε δευτερόλεπτο ήταν σημαντικό. Ακόμη δεν μπορούσε να χωνέψει τους λόγους που οδήγησαν τον Κάρλος σε κάτι τέτοιο. Πολλά περνούσαν από το μυαλό του εκείνη την στιγμή, όμως δεν μπορούσε να σταθεί σε τίποτα. Αυτό που ευχόταν ήταν να προλάβει….

– «Κάγλος; Τί κάνεις εσύ… ο Ζώγζ; Είναι μαζί σου;»

– «Χόρχε τον λένε Ανελέ, Χόρχε! Οχι Ζωρζ…»

– «Αυτό είναι κάτι μεταξύ μας, Κάγλος, μεταξύ εμού και του.. Ζωγζ! Πες μου τί κάνει… πού είναι; Είναι καλά;»

– «Από πότε σ’ενδιαφέρει το τί κάνει και πώς τα περνάει Ανελέ; Γιατί αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον και η εμφάνισή σου μετά από τόσο καιρό;»

– «Πάντα ενδιαφεγόμουν για…»

– «Τί εννοείς πάντα Ανελέ; Ποιόν θέλεις να κοροϊδέψεις; Αν σ’ενδιεφερε πραγματικά δεν θα έφευγες μακρυά του με τον χειρότερο τρόπο! Ηταν τρελός για σένα Ανελέ… Μιλούσε με τις ώρες για τις στιγμές που περνούσατε μαζί και έλιωνε κάθε φορά που συναντιόσαστε… Δεν υπήρχε τίποτα άλλο στην ζωή του, ξυπνούσε και κοιμόταν με την σκέψη σου και τις φωτογραφίες σου! Δεν περνούσε ούτε στιγμή που να μην σε σκεφτεί κι εσύ… τί ζητούσες εσύ απ’αυτόν Ανελέ;»

– «Δεν μπογείς να ξέγεις…»

– «Ξέρεις πού βρίσκεται αυτήν την στιγμή ο Χόρχε;», την διέκοψε ο Κάρλος. «Ψάχνει να βρει τον Capote για να τον σκοτώσει, γιατί θεωρεί ότι είναι υπεύθυνος για την απόπειρα εναντίον σου! Είναι έτοιμος να σκοτώσει κάποιον για χάρη σου κι εσύ…. Είναι τραγικό το πώς έχει καταντήσει εξαιτίας σου! Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε σήμερα και το γράμμα σου. Τί ακριβώς προσπαθείς να πετύχεις Ανελέ;»

– «Πώς;;; Ποιό γράμμα μου; Και ο Jianno δεν έχει καμμιά σχέση μ’αυτό! Μα πότε;;; …. Πες μου πού είναι; Πγοσπαθώ να τον πάγω τηλέφωνο, αλλά….

– «Αδικος κόπος! Τώρα πια είναι αργά και για τους δύο!»

– «Τί εννοείς και για τους δύο; Μίλα καθαρά Καγλος!!!»

– «Τα φρένα… τα φρένα της μηχανής είναι πειραγμένα και δεν θα αντέξουν για πολύ! Πρώτα ο Capote, μετά ο Χόρχε… Μπορεί ήδη να έχει συμβεί το μοιραίο και για τους δύο.»

– «Κάθαγμα!!! Πώς μπόγεσες;;; Πώς μπόγεσες να το κάνεις αυτό στον καλύτεγό σου φίλο;»

– «Θα έπρεπε να το ξέρεις ήδη Ανελέ. Ολα θα ήταν διαφορετικά τώρα….»

– «Τί εννοείς Κάγλος; Μίλα επιτέλους καθαγά μια φογά… Τί σχέση έχω εγώ μ’όλη αυτήν την πλεκτάνη;»

– «Εσύ είσαι ο λόγος Ανελέ! Πάντα σε ήθελα και πάντα σε ποθούσα! Ποτέ σου όμως δεν μου έδωσες την παραμικρή σημασία… Ξέρεις πώς ένοιωθα όλον αυτόν τον καιρό που ήσουν με τον καλύτερό μου φίλο; Ξέρεις πως ένοιωθα όταν μου διηγούταν το πώς περνούσατε ή το τί κάνατε; Μπορείς να καταλάβεις πόσο πονούσα Ανελέ; Ε, λοιπόν, τώρα δεν υπάρχει ούτε ο Capote, ούτε ο Χόρχε… Είμαστε μόνο εμείς, ο ένας για τον άλλον….»

– «Κάνεις μεγάλο λάθος αλήτη!!»

– «Χουανίτα;; Μα… τί κάνεις εσύ εδώ;;;;», είπε ξαφιασμένος ο Κάρλος.

– «Κάτι που θα έπρεπε να το έχω κάνει πριν από καιρό…»

– «Οχιιιιιι!! Τί πάς να κάνεις Χουανίτα;;; Μη! Σε παρακαλώ! Σκέψου τί πας να κάνεις….»

Το χέρι της Χουανίτας που έτρεμε δεν σταμάτησε να πατάει την σκανδάλη, ακόμη κι αφού οι σφαίρες είχαν τελειώσει. Δύο νοσοκόμες κι ένας γιατρός που περνούσαν έξω από το δωμάτιο της πήραν το όπλο και προσπαθούσαν να την συνεφέρουν. Το δωμάτιο είχε γίνει κόκκινο από τα αίματα και ο ήχος των πυροβολισμών κάλυψε τον θόρυβο από την σφοδρή σύγκρουση στον δρόμο ακριβώς έξω από την πύλη του νοσοκομείου….

Σκηνή 14: «Ρεπορτάζ»

«Εγκλημα πάθους σε δωμάτιο νοσοκομείου με δύο νεκρούς, έναν άντρα και μια γυναίκα άνγωστων μέχρις στιγμής στοιχείων. Συνελήφθει η γυναίκα-δράστης και οδηγείται στο τμήμα για ανάκριση. Ιδιωτικό αεροσκάφος  με προορισμό την Κούβα συνετρίβει μερικά λεπτά μετά την απογείωσή του, νεκροί ο πιλότος και οι 3 επιβάτες. Σοβαρό τροχαίο μετά από σύγκρουση μηχανής με φορτηγό έξω από νοσοκομείο, νεκρός ο επιβάτης της μηχανής, ισχυρό σοκ υπέστει ο οδηγός του φορτηγού. Προσπάθεια για την κατάσβεση της πυρκαγιάς που ξεκίνησε το μεσημέρι στην έπαυλη του γνωστού  playboy Χόρχε Αυνανιάντες από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία…

Όπως μας ενημερώνουνε οι συνάδελφοι από το ρεπορτάζ , τραγική ήταν η κατάληξη για τον γνωστό playboy που έχει απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης στο παρελθόν με την άστατη ζωή του. Το μοιραίο τροχαίο έκοψε το νήμα της ζωής του σήμερα το απόγευμα, έξω από το νοσοκομείο της πόλης. Οι πραγματογνώμονες διαπίστωσαν δολιοφθορά στο σύστημα φρένων της μηχανής και εξετάζετε η πιθανότητα εγκληματικής ενέργειας. Την ίδια ώρα, στο ίδιο νοσοκομείο, η φίλη του Κου Αυνανιάντες, τυφλωμένη από την ζήλια της για τον φίλο και συνεργάτη του Κάρλος, πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ τον ίδιο και την Κα Ανελέ Ριντόν, πρώην ερωμένη του κολλητού του φίλου, που είχαν -σύμφωνα με το ρεπορτάζ- απανασυνδεθεί τις τελευταίες ημέρες. Μάλιστα, εικάζεται ότι ο Χόρχε Αυνανιάντες είχε δώσει εντολή να ρευστοποιηθεί όλη του η περιουσία και έψαχνε να αγοράσει παραλιακό σπίτι στο Βαραντέρο της Κούβας., όπου πιθανότατα θα ζούσε με την παλιά του φίλη.

Τραγική ειρωνία κι ο θάνατος του πρώην συντρόφου της Κας Ριντόν, ο οποίος βρήκε τραγικό θάνατο όταν συνετρίβει το ιδιωτικό του αεροσκάφος με προορισμό την Κούβα. Σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, λίγη ώρα πριν από την απογείωση, είχε τηλεφωνήσει στην δράστη του εγκλήματος, η οποία πριν διαπράξει το αποτρόπαιο έγκλημα, έβαλε φωτιά στην έπαυλη που διέμενε και η ίδια.

Μια περίεργη ιστορία, αγαπητοί μου τηλεθεατές, τα ακριβή άιτια της οποίας ίσως να μην τα μάθουμε ποτέ!»

The End.


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα