4

Χίλια διακόσια μέτρα απέχουν ο παράδεισος από την κόλαση και στο τέλος η διαδρομή αφήνει πολύ πικρή γεύση, μαρτύριο κι ένα σύμπαν σκέψεις που αρνούνται να γραφτούν, μήπως κι έρθουν τα πράγματα στη θέση τους και τα βράδια στην ώρα τους.

Υ.Γ. Στη Μόσχα αδελφές μου, στη Μόσχα…


#(almost) foolmoon

Το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών! Για να θυμούνται οι παλιοί και να ξεχνάνε οι παλιότεροι. Τάδε έφη Ζαρα(τ)ούστρα, εν όψη καταιγίδων κι εν δυνάμει… εν γένει. Εν κατακλείδι, όταν δεν σημειώνεις την κατάλληλη στιγμή, οι σκέψεις (παρα)μένουν σκόπριες κι Κρόνος σε τρίγωνο με τον Ουρανό και τ’άσ(τ)ρα, σε ημιτονοειδή συνάρτηση μορφολογικώς και στο maximum (ν)τε(σιμπε)λικώς.

Frenic!


fALLin


intruder(s)

“Να φύγετε! Το κορίτσι αυτό είναι δικό μου…”


begin by letting go

official


#foolmoon(-ed)

“Great happiness, and mingled therefor with bitter sorrow. It is not by enthusiasm but by tactics that we defeat a foe.”

— Georg Ebers


#foolmoon (outdated)

Hurting someone can be as easy as throwing a stone in the sea. But do you have any idea how deep that stone can go?


overlapping

” ‘Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
  Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
  να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος. “,Ντίνος Χριστιανόπουλος


unbalanced



everything!

“Στην αναβροχιά φαίνεται το χαλάζι κι οι καλοί φίλοι στην πίτα που είναι ολόκληρη και τους σκύλους.” … ή κάπως έτσι.

Πρωτόγνωρο(ς), βαθύ(ς), έντονο(ς), εξαντλητικό(ς) κι ανείπω(π)το(ς), με πολλά ερωτηματικά και μια τελεία, χωρίς παύλα ή/και ανάπαυλα. Έχουν περάσει φεγγάρια και φεγγάρια, όμως σαν το αποψινό κανένα! Σκοτεινό, απόμακρο, θλιμμένο, παραδειγματικό, απροκάλυπτο κι εις τα εξ ων συνετέθη, ολούθεν και κατ’ εξακολούθηση(ν).

Το σύμπαν εξακολουθεί ολοένα και να διαστέλλεται, ολοδύο και να μικραίνει. Οι αφορμές δίνουν και παίρνουν, συνήθως δίνουν, και ξετυλίγουν την ταινία κάθε φορά από την αρχή. Χιλιάδες σενάρια, εικόνες, γεύσεις, διακόσμηση, δρόμοι, αυτοκίνητα, γωνίες κι εγώ κάπου στη μέση… πρωταγωνιστής και κομπάρσος ταυ-τό-χρο-να.

Θα ήθελα να ‘μουν κι εγώ μια(ν) όαση, μια(ν) απολύτως γλυκιά ανάμνηση, ένα σημείο αναφοράς, ένα ταξίδι στο άγνωστο, ένας γνώριμος ήχος, μια στοιχειώδης επικοινωνία, ένα σίγουρο λιμάνι, ένα τρελό όνειρο …

Εν μέσω τρικυμιών, συγκυριών και των κακών μου των καιρών και καθώς τα κακώς κείμενα ξεθωριάζουν ένα προς ένα, υπάρχει (κι αυτό) το ενδεχόμενο να μην προλάβω να τελειώσω εγκαίρως αυτό το άρθρο. Ότι κι αν γίνει όμως αυτό που έχει σημασία είναι


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα