Κατηγορία: Αυτοκριτική

supermoon: o Καπετάν-Γιώργης

“…σκίζει τα νερά αγέρωχος ταξιδεύοντας με τον αέρα σύμμαχο. Κατέχει καλά το παιχνίδι και παίζει τα πιο σίγουρα πιόνια του κάνοντας καίριες κινήσεις. Είναι αδύνατον να χάσει όταν ο αντίπαλος έχει από καιρό παραδωθεί!”, Jim Eyl

Τα σκαμπανεβάσματα δίνουν και παίρνουν, κυρίως δίνουν δηλαδή κι ενίοτε τον παίρνουν! Πολύς θυμός! Πολύς θυμός χωρίς λόγο… τα πρά(γ)ματα είναι πάντοτε τόσο απλά! Πόσο; Τόσο. Ποιά; Τα πρά(γ)ματα. Τί είναι; Απλά! Μπράβο τ’αγόρι μ’, καλά τα λες, όμως από την θεωρία μέχρι την πράξη μια καταστροφή δρόμος. Ανάκατα όλα σήμερις, δεν βγάζω άκρη πια. Λίγο βαρέθηκα, λίγο κουράστηκα, λίγο είναι κρίμα… το κρίμα στο λαιμό μου, αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη! Άνω κάτω και το μέλλον, αφού το προλαβαίνω, αφού το ζορίζω, αφού το γνωρίζω εκ των προτέρων. Κορόιδο πιάνομαι…


2nd best

Χαλάνε οι μέρες, κι οι νύχτες πιο πολύ, παρέα με σπασμένα ρολόγια και μελλοντικές αναμνήσεις. Οι εκτελέσεις του Μάκη δίνουν και παίρνουν κι αναρωτιέμαι τί προσπαθώ να στριμώξω και πού. Τίποτα και πουθενά είναι η απάντηση και βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. “Πάρτο αλλιώς”, επιμένει η τσιγγάνα κι αυτά τα ρημάδια τα άρθρα εξακολουθούν να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπ(έ)ρνω. Enough is enough… είμαι αρκετά μικρός για τέτοιες μαλακίες, έχει μπει το νέο φεγγάρι κι εγώ είμαι ακόμη στην πανσέληνο! Θα ζαλίσω αυτό το blog και θα ξανακάνει (προς-ορεινά) στροφή 360μοιρών, με μοναδικές παραφωνίες τα μελλούμενα και τα εξόχως απαιτούμενα. Αλλάζουν οι μοίρες, αλλάζουν τα χρώματα, τ’αρώματα και καλώς εχόντων των πρα(γ)μάτων και… τα προσδοκώμενα! Πόσες φορές να κάνεις reset τ’ όνειρο;

Υ.Γ. “Μη μου μιλάς για περασμένα καλοκαίρια, μη μου μιλάς για τ’αστέρια, απόψε θέλω μόνο να’σαι εδώ, αύριο φεύγω κι ίσως να μην ξαναρθώ.”, Α.Μ.

Υ.Γ.2 Say no more

 


Μακράν μακρά, απόμακρα, κατάμακρα κι ολόμακρα

Η βροχή σταμάτησε και μετράω ακόμη ανακατωσούρες και σκοτούρες εκ των ουκ άνευ κι επί παντώς επι-στητού… να τα λέμε κι αυτά! Ότι αρχινάει(!!!) λάθος δεν τελειώνει σωστά κι αυτό δεν λέω να το εμπεδώσω, λέω όμως -αντ’αυτού- να εμπαίξω λίγο ακόμη τα +αισθήματά μου μέχρι(ς) να χ(ρ)ίσουν ειδικής ιατρικής φροντίδας μα και περίθαλψης συν+άμα. Ο γιατρός ενεφανίσθει άξαφνα κι επέφερε την πληρότητα με απίστευτη δεινότητα, διακριτικότητα και πάσα ειλικρίνεια, θέτοντας τον πήχη ψηλότερα και τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του… όχι του γιατρού τον πάγκο… του κατεργάρη…

 Υ.Γ. Να τα λέμε κι αυτά, να τα λέμε και τ’ άλλα… να τα λέμε όλα!


amulet(ed)

Με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και την αίσθηση από το παγωμένο μέταλλο στο λαιμό (ε)ξορκίζω τα δαιμόνια και στρώνω τους δρόμους με ροδοπέταλα…


Balaban

Καθαρόαιμες αυπνίες μετά από πολύ(ν) καιρό, κι όχι απ’αυτές τις δήθεν, τις προγραμματισμένες, τις αδελφίστικες. Balaban κι ακόμη παραπέρα, εν μέσω χαμού, ανάποδων ψυχών, απαγορευμένων ποτών και μπερδεμένων χωρών. Με άχρηστες πυξίδες και χάρτες καμμένους από χέρι, ορκισμένα ψέμματα και ψεύτικες αλήθειες, ταξίδια ανείπωτα, ταξίδια αταξίδευτα, καθρέφτες σπασμένους, βωβούς πόνους, άχρηστους φόβους, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς αντιστάσεις κι αντοχές… κι όταν η νύχτα με βρίσκει και πάλι, πάλι όπως ήμουν το προηγούμενο βράδυ, το βράδυ που έλεγα πως κάτι θα κάνω, κάνω πως δεν το είπα ποτέ.

Υ.Γ. Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια φορά κι ένας καιρός. Ο καιρός πέρασε κι η φορά άλλαξε, μα πάντα θα συναντιούνται στην ίδια πρόταση!…

 

 


para-φλού

Εν απουσία επαφής κι εκ φύσεως επιρρεπής, μηδενίζω τον χρόνο και ξεκινώ την διάγνωση. Καρέ καρέ, εις διπλούν μα χωρίς το οριστικό άρθρο στο τέλος κι η Τρίτη τέλος δεν έχει, μα θα περάσει και θα γίνει Τετάρτη…

 

Υ.Γ. “Κόλαση είναι μια αλήθεια που την αντιληφθήκαμε αργά!“, Τόμας Χομπς


(daaamn!)

Από το μέλλον στο παρόν κι απ’το παρόν στο τίποτα γιατρέ μου… παρέκλινα της θεραπείας,  την τρέλα δεν την άντεχα! Έπρεπε να γνωρίζω -ή και όχι- μα καμμιά σημασία δεν έχει πια. Τώρα, η πάλη είναι το μόνο που μου απομένει…

Για χατίρι σου ξημερώνει
βγαίνει η πούλια
βγαίνει ο αυγερινός
γοργοφτέρουγο χελιδόνι
ντύνεται γαλάζια ο ουρανός.


Sans ήμερα

Για τις ώρες που ξοδεύτηκαν, τις μνήμες που ξεθώριασαν, τα ψέμματα που ειπώθηκαν, τα λάθη που έγιναν, τις ευκαιρίες που χάθηκαν, τα όρια που ξεπεράστηκαν, τα φεγγάρια που μας χάλασαν, τα χάδια που μας γιάτρεψαν, τις γεύσεις που θα μείνουν, τα σημάδια που θα γίνουν, τα καράβια που θα φύγουν, τις μυρωδιές, τα ταξίδια, το χαμόγελο, τη λίμνη κι όλες τις γαμημένες σελίδες που δεν θα διαβαστούν ποτέ…


Και τώρα;

Και τώρα που η σκέψη ταξιδεύει συνεχώς στα ίδια μέρη; Και τώρα τί; Πολύ θα’θελα να φωνάξω μιαν απάντηση! Αντ’αυτού ξανασυναντώ τα γνώριμα πανωκατώματα των εορτών, τα πνεύματα των οποίων γίνονται ολοένα τακτικότερα κι επιθετικότερα. Οι διαθέσεις τους είναι ίδιες κι απαράλλαχτες με τις δικές μου, μα αυτά έχουν το πάνω χέρι. Οι απόστροφοι έχουν έρθει για να μείνουν, όπως κι οι παρενέσεις, οι αντιθέσεις, οι υπεκφυγές,  οι αλήθειες και τα ψέμματα, τα ποτάμια με τα ρεύματα, τα σκωτσέζικα ντουζ και τα σκουπίδια του Σαββατοκύριακου. Και τώρα γιατρέ μου που ξεμπερδέψαμε με το παρελθόν; Και τώρα τί;

Υ.Γ. Το φως είναι ακόμη μακριά, όμως πιο κοντά από ποτέ…

 


apply your(s)elf

Μια ματιά στα κλεφτά, μια απόγνωση κρυφά, μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Τέσσερις μιες κι αυπνίες κλειστοφοβικές για πολλούς λόγους, μα δεν παραδέχομαι κανέναν τους. Μπάσταξ της ευτυχίας και βλαξ as usual. Όπως έλεγαν και τα ραδιόφωνα όλο το πρωϊ, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις πότε ν’αποχωρείς.

Υ.Γ. Τσιγγάνα ρίξε τα χαρτιά και κάνε μου σινιάλο…


Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα