Κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις…

Όχι ότι η μουσική τα καταφέρνει καλύτερα δηλαδή, αλλά πλησιάζει κομματάκι πιο κοντά. Δεν ξέρω αν είναι χειρότερο το τέρας της απέναντι όχθης ή ο φόβος του τέρατος τελικά. Και μάλλον δεν θα μάθω ποτέ ή δεν θα παραδεχτώ ποτέ την αλήθεια, όποιο από τα δύο τελειώσει πρώτο και μέχρι να εξαντληθούν τα αποθέματα…

Αλί(μονο)! Χίλια μάτια κομμάτια εν μέσω βλακείας, ανοησίας και -φυσικά- του κακού εαυτού μου που είναι πάντα απίκο σαν τον Πίκο και κάνει παζάρια με την τύχη. Κάθε φορά που ο δείκτης ξεπερνάει τα επιτρεπόμενα όρια, η κατάσταση καταλήγει σε αδιέξοδο, λέξη που περιγράφει με όμορφο τρόπο την παταγώδη αποτυχία κι αυτό είναι κάτι που δεν θ’αλλάξει ποτέ. Πικρά ξινά σταφύλια, κάθε χρόνο κι από λίγα…

Είδες πόσο καλά μπαίνει το μυαλό σε τάξη και φτιάχνει και παραγράφους άμα (άμα;;;) ζοριστεί; Είδα να λες! Είδες πόσα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά από ότι νομίζουμε; Είδα να λες!

-“Είδα!”

– Μπράβο τ’αγόρι μ’… κάνεις προόδους! Με πολύ αργά και ηλίθια βήματα, αλλά προόδους. Αυτή η πόλη σου ανήκει! Τί κάνει αυτή η πόλη;

– Σου ανήκει!

– Είχες δεν είχες, την έχεσες την συζήτηση! Όμως πάντα τέτοιος ήσουν(α)! Τώρα θα αλλάξεις; Διάβασε ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια όπως κάνεις πάντα και πάντα. Επανάληψη και ξανά επανάληψη… τίποτα καινούργιο, τίποτα νέο. Μόνο παλιά! Παλιατζούρες, μες την σκόνη και την μουτζούρα! Άνοιξε και κλείσε τις ίδιες σελίδες, άκου τις ίδιες νότες, ανακάτεψε τα ίδια σκατά που ανακατεύεις συνεχώς μες το ρημάδι. Την ίδια μυρωδιά θα έχουν πάντα, μην ελπίζεις σε αλαγές και μην ξεχνάς το “λ”. Και μην προσπαθείς να καταλάβεις αν είναι το πρώτο ή το δεύτερο που λείπει, αλλά…. κι αυτό δεν είναι δυνατόν! Δεν μπορείς χωρίς αυτό!…

 Αλί(μονο)! Μέτρα τους σφυγμούς σου και βγάλτους ζυγούς και πάλι. Πάντα ζυγοί θα είναι, μην το ψάχνεις. Μην το ψάχνεις γενικώς! Άστο! Άστο λέμε! Πάλι δεν ακούς! Δεν περίμενα όμως τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο… Και τώρα που τελείωσες τί κατάλαβες; Πάλι στην αρχή είσαι!

 Κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις…