Αν ταιριάξεις μια ωραία μελωδία με ένα γαμάτο beat, έχεις ένα υπέροχο Low bap. Μα όσα μπουκάλια κι αν σπάσεις, θα κόβεσαι κάθε φορά, και θα πονάει κάθε φορά και περισσότερο!

Υ.Γ. Παλιότερη ανάρτηση, η οποία δεν θα έπρεπε κανονικά να “χαθεί” – ναι, ακόμη κι εγώ καμμιά φορά ενδέχεται να κάνω λάθος. Αντε καλά, κάνω συχνά λάθη, αλλά τουλάχιστον τα παραδέχομαι και τα διορθώνω όποτε αυτό είναι δυνατόν. Επίσης, να σημειώσω ότι δεν γνωρίζω ακριβώς τα beats per minute του εν λόγω κομματιού, οπότε ο τίτλος είναι λιγάκι αυθαίρετος, αλλά δεν έχει καμμία σημασία. Δεν χρειάζεται πια να τα “ψειρίζουμε” όλα τόσο πολύ, γιατί συνήθως χάνουμε χρόνο κι ο χρόνος έχει μία και μοναδική ιδιότητα: περνάει! Μοναδική και τρομακτική την ίδια στιγμή. Κι όπως λέει και η φιλοσοφία του σκύλου, κατά τον John Jenkins, “αν δεν μπορείς να το γαμήσεις ή να το φας, τότε κατούρα το.”….(άσχετο).