…δυο και τον επιάνουνε, με συνοπτικές διαδικασίες όμως! Αυτό το blog πρέπει να είναι “χτισμένο” πάνω σε ινδιάνικο τάφο, δεν μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση. Οι κατάρες των ψυχών ακολουθούν και σαμποτάρουν όχι μόνο τα βήματα, αλλά και τις σκέψεις μου. Σκέψεις είπα;; Αναστολές εννοούσα. Η πανσέληνος του Οκτωβρίου δεν άφησε να πέσει τίποτα κάτω και τα άστρα παίζουν περίεργα παιχνίδια με σημαδεμένη τράπουλα, κάνοντας κάποια πράγματα να μοιάζουν με όνειρο, μα αλίμονο… δεν είναι. Θα είναι ένας μακρύς βαρύς χειμώνας, με τοπία στην ομίχλη, δρόμους που δεν οδηγούν πουθενά και μονοπάτια που κρύβουν επικίνδυνες παγίδες, στις οποίες ανυπομονώ να πέσω! Ανυπομονώ είπα;; Αυτό εννοούσα. Όσα φέρνει μια στιγμή, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος κι αυτό είναι γνωστό, όμως πόσο πιο αλλόκοτα μπορούν να γίνουν κάποια πράγματα, @%##&*$#; “Πάρτο αλλιώς γιατί θα βρεις”, μου λέει μια φωνή, ενώ μια άλλη φωνάζει κάτι -βρίζοντας- από το βάθος στην πρώτη. Αν οι φωνές γίνουν περισσότερες, να σου ξανατηλεφωνήσω γιατρέ; Γιατρέ;

– “Ο αριθμός που καλέσατε δεν είναι σωστός. Παρακαλούμε ελέγξτε…”