Ο τόνος είναι στην λήγουσα ( κι ας μην είναι διακριτό) και το σημειώνω αυτό, διότι ο τίτλος του άρθρου δεν αφορά στο φρούτο, αλλά στο χρώμα και κατ’ επέκταση στα χρώματα. Για πολεοδομικούς λόγους θα πρέπει επίσης να σημειώσω ότι οι εν λόγω επέκταση είναι κανονικά δηλωμένη κι όχι αυθαίρετη. Αυθαίρετη είναι η συλογγιστική μου πολλές φορές (με 2 “λ” κι ένα “γ”), όμως αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Ανοίγοντας μια μικρή παρένθεση, πρέπει να σημειώσω (για 3η φορά) ότι είναι πιο χρονοβόρο να διορθώνω τα λάθη μου επεξηγώντας τα, αλλά για κάποιον λόγο δεν μπορώ να ξεκολλήσω από αυτή μου την εμμονή. Φυσικά, δεν είναι η μόνη εμμονή από την οποία δεν μπορώ να ξεκολλήσω, όμως κι αυτό είναι ένα άλλο θέμα κι εδώ κλείνω την -όχι και τόσο μικρή τελικά- παρένθεση.

Μετά από αρκετό καιρό απουσίας και αυτοματοποιημένων (βλ. προγραμματισμένων) αναρτήσεων, ο διαχειριστής επιστρέφει ακάθαρτ…. εεε, ακάθιστ… εεεε, ακάθεκτ… χμμμ! τελοσπάντων, απλώς επιστρέφει. Ο λόγος είναι πολύ συγκεκριμένος: δεν έχει μείνει τίποτα πλέον προγραμματισμένο για να αναρτηθεί, η ζήτηση είναι μεγάλη, ενώ από την άλλη, η προσφορά πολύ μικρή. Τέλος, φαίνεται πως το καλοκαίρι αρχίζει να κάνει αισθητά την παρουσία του (άσχετο). Η έλλειψη έμπνευσης και η απουσία έμπνευσης, κάνουν την έμπνευση να λείπει και χωρίς έμπνευση το αποτέλεσμα είναι η επανάληψη(ς). Το μόνο που μένει, λοιπόν, είναι το καλοκαίρι και το πορτοκαλί. Επιστρέφω στο πορτοκαλί γιατί αποτελεί μέρος ενός μεγάλου κεφαλαίου της ζωής μου, απ’αυτά που δεν θα γραφτούν ποτέ με μελάνι (τς! τς! τς! εγώ το είπα αυτό!) μα ούτε και με αίμα!! (το’χω! το’χω!). Το χρώμα αυτό επέστρεψε και στο blog, και όσοι το παρακολουθούν θα το έχουν ήδη παρατηρήσει (γειά σου μαμά!), στο χρώμα με το οποίο ξεκίνησε δηλαδή. Τώρα, βέβαια, το να γυρνάς στο σημείο απ’ όπου έχεις ξεκινήσει, δεν είναι ακριβώς ο ορισμός της προόδου, όμως έτσι κι αλλιώς η πορεία αυτή ήταν προδιαγεγραμμένη εκ των προτέρων (έλα ρε φίλε! έλα ρε φίλε!!!! ή το ένα θα γράψεις ή το άλλο… και τα δύο μαζί είναι υπερβολή!) και το γνώριζε καλά και ο γιατρός, μου το είχε εκμυστηρευτεί και η τσιγγάνα και τα λέω αυτά γιατί μ’ αρέσει να μιλάω με στοιχεία και αποδείξεις! Αλλωστε, έχει επιστρέψει στο… χρώμα με το οποίο ξεκίνησε, κι όχι στους λόγους και τις αιτίες.

* * * * *

Το άρθρο αυτό είναι ταμάμ για όσους έχουν απεριόριστο χρόνο να σπαταλήσουν διαβάζοντας πράγματα χωρίς ουσία και ιδιαίτερο νόημα, αφού μοιάζει να έχει αρχή μα όχι τέλος και… κάπως έτσι ξεκίνησε. Για να μην τελειώσει ποτέ. Χμμμ! Θα το προσπεράσω το τελευταίο και θα συνεχίσω χωρίς να πτωηθό. Τα “ω” και “ο” θα έπρεπε να είναι αλλιώς και δεν είναι τα μόνα. Κι άλλα πράγματα θα έπρεπε να είναι αλλιώς, όμως δεν είναι, οπότε έβαλα και τα γράμματα ανάποδα για να μην με πιάνει το μάτι, όχι ότι με πιάνει δηλαδή και να διατηρηθούν οι ισορροπίες.

Μια που αναφέρθηκα σε ισορροπίες, θα αλλάξω εντελώς κλίμα και θα αναφερθώ στις εκλογές που βρίσκονται προ των πυλών. Και μετά την εκτενή αναφορά που έκανα στις εκλογές, θα συνεχίσω με το καλοκαίρι. Όμως τί μπορεί να πει κανείς για το καλοκαίρι; Η εποχή “μιλάει” από μόνη της.. τί μιλάει, δηλαδή; Φωνάζει! “Εδώ είμαι! Έφτασα”.

– Μια ζωή υπερβολικός! Ποιό καλοκαίρι; Επειδή βγήκε λίγος ήλιος;;

– Λίγος ήλιος;;; Μα τί σύνταξη είναι αυτή; Αυτά σου έμαθ… γιά μια στιγμή!!! Υπερβολικός;;;; Να σε ρωτήσω κάτι… εσύ με ποιόν είσαι; Με το θεριό ή με τον Γιάννη;

– Με τ…

– Άσε… άσε… μην απαντάς! Δεν μπορείς να μ’εκνευρίσεις σήμερα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ!

* * * * *

Πάντως, από την στιγμή που διαπίστωσα ότι ο οροσκόπος μου δεν είναι στους Διδύμους, αλλα στους ιχθείς, τα πάντα έγιναν ξεκάθαρα. Τώρα εξηγούνται όλα τα ερωτήματα που περιμένανε υπομονετικά και στωϊκά την εκπλήρωση του σκοπού τους, δηλαδή να απαντηθούν. Τώρα θα πρέπει να ψάξω να βρω νέα ερωτήματα για να έχω να ασχολούμαι, αλλά αυτό είναι εύκολο, είμαι καλός σ’αυτό… πάντα ήμουν(α). Πάντως, για να είμαι ειλικρινής… χμμ! για να θυμηθώ πως είναι να είσαι ειλικρινής… ααα! ναι, πρέπει να μην λες ψέμματα… μπα! δεν είναι αυτό… αα! σωστά, πρέπει να λες την αλήθεια! Εεεεε…. ναι…. καλά…. μια άλλη φορά ίσως, σήμερα είναι Παρασκευή και…

– Δευτέρα είναι σήμερα!

– Δευτέρα; Δευτέρα πριν από την Παρασκευή ή μετά την Παρασκευή;;;;

– Εεεε, δεν ξέρω… τί εννοείς; Τί σημασία έχει;

– Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά ήθελα να ξέρω αν είμαι τρεις ημέρες πίσω ή πέντε ημέρες μπροστά!

* * * * *

Νομίζω ότι το έχω παρακάνει με το μέγεθος του άρθρου… αν και το μέγεθος δεν παίζει ρόλο, σημασία έχει η ποιότ….

–  Ααααχαχαχαχα!! Χαααααχαχαχα!

Τελοσπάντων…. είναι αργά και…

– Τί εννοείς αργά; Εννιάμιση είναι, ακόμη κι οι κότες ξύπνιες είναι αυτήν την ώρα!!!

– Αυτά που γνώριζες να τα ξεχάσεις, εγώ θα την πέσω σε λίγο!

– Σε ποιά;

– Θα την πέσω για ύπνο εννοώ βρε βλάκα!

– Μην μου φωνάζεις!…..

– Συγνώμη!

– Καλά… ήμουν κι εγώ λίγο εριστικός είναι η αλήθεια!

– Δεν πειράζει… δεν σου κρατάω κακία!

– Σ’ευχαριστώ!

– Καληνύχτα!