Ανόητα φεγγάρια, τώρα θα σας πω εγώ το μέλλον σας: Ωραίο θα είναι όσο κρατήσει, αλλά δεν θα κρατήσει πολύ. Θα έχετε πολλές επιλογές, αλλά δεν θα μπορείτε να διαλέξετε καμμία. Θα μετανοιώσετε για ότι κι αν διαλέξετε και στο τέλος θα χαλαστείτε και πάλι, όπως κάνετε κάθε φορά άλλωστε. Κάθε φορά θα βουλιάζετε όλο και πιο βαθιά στην θλίψη είτε ο Ερμής είναι ανάδρομος είτε απλά έχει τις μαύρες του και καλά δεν θα είστε ποτέ. Που και που θα γελάτε με το τίποτα και θα προσπαθείτε να φτάσετε στο φως που ποτέ δεν θα γίνει δικό σας –το ξέρετε ότι δεν έχετε δικό σας φως, έτσι; Να ξεχάσετε και τον Jim Εyl, οι περιπέτειές του δεν πρόκειται να ολοκληρωθούν ποτέ -κατά πάθα πισανότητα- κι ας βασιζόσαστε σ’αυτόν… έτσι είναι η ζωή, μια γλυκιά και μια σκληρή, κι όλα αυτά σε ένα υπέροχο βαλιτζάκι, που λέει κι ο Στάθης. Είναι όπως τις στιγμές που λέτε πως όλα θα φτιάξουν κι όλα χαλάνε τελικά.
Στα συναισθηματικά σας, θα εξακολουθείτε να ζείτε με ελλείψεις και ψευδαισθήσεις και θα δημιουργείτε λανθασμένες εικόνες για τα σωστά πράγματα και το ανάποδο. Επίσης, μην ελπίζετε στην ειλικρίνεια… πρώτον δεν σας ταιριάζει να ελπίζετε και δεύτερον δεν υπάρχει. Η αφροδίτη είναι στον Υδροχόο με το “Α” κεφαλαίο, όμως ξεχάστε τους καλούς οιωνούς γιατί θα παρασυρθείτε ξανά από τις καταχρήσεις και τις υπερβολές με τα γνώριμα αποτελέσματα. Ποτέ δεν θα βάλετε μυαλό, έτσι; Θα είστε κυκλοθυμικά κι ανόητα φεγγάρια, μια έτσι και μια αλλιώς, κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Θα αλλάζετε χρώματα κι αρώματα κατά συρροήν γιατί φοβάστε, και ποτέ τίποτα δεν σας φαίνεται αρκετό. Θα ξεχνάτε ότι ο μώλος είναι για παίχτες κι όχι για συντρίμια και τελικά θα βρεθείτε -όσο κι αν δεν το δέχεστε- στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα, με τις φωτιές να καίνε και πάλι… Μα τί περιμένατε; Είστε πολύ προβλέψιμα ανόητα φεγγάρια! Αυτή η γεύση δεν θα φύγει ποτέ και το ξέρετε. Αυτή η γεύση δεν θα φύγει ποτέ, και το ξέρατε…γαμώτο!
Σβήστε τώρα όλους τους λογαριασμούς και κάντε την για άλλους γαλαξίες, όπως σας αρμόζει, κι αφήστε τις αυπνίες να ξεκινήσουν την χρονιά μ’ένα κείμενο ίδιο κι απαράλλαχτο με τα παλιά, ίδιο κι απαράλλαχτο μ’όσα δεν έχουν γραφτεί ακόμη και δεν θα γραφτούν ποτέ ξανά κι αφήστε τον ήλιο ν’ αρχίσει να ξημερώνει στην ώρα του!
httpv://www.youtube.com/watch?v=uBQN4ID1dM0
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Στέργιος Γαργάλας
“Ό,τι και αν ζήσεις δεν αρκεί, δε φτάνει για να μάθεις.
Όσα νόμιζες γλίτωσες, αυτά θα ξαναπάθεις”