Ήρθε νωρίς το τέλος του χρόνου φέτος, μαζί με τα εγκαίνια του Jim(my). Όσα φεγγάρια κι αν γεμίσουν, το φως θα παραμένει το ίδιο! Ο Ερμής θα είναι πάντοτε ανάδρομος κι ο στίχος απαράλαxxxτος. Η σούπα έδεσε με όλα τα υλικά κι άφησε μια επίγευση πικρή, αλμυρή και γλυκιά! Τα πάντα όλα! Παραδίδω το λοιπόν και το θα δούμε κι αναμένω το τέλος του κόσμου, σε limited edition, όπως αρμόζει στην περίσταση. Τίποτα δεν είναι τυχαίο κι όλα είναι…
Τσιγγάνα ρίξε τα χαρτιά και πες μου τα μελλούμενα, ρίξε το λάδι στην φωτιά και σβήσ’ τα προηγούμενα!
Οι πεταλούδες άρχισαν να δαγκώνουν, αλλά με τις κατάλληλες ποσότητες αλκοόλης θα βαλσαμωθούν και θα ηρεμήσουν. Αρχέγονες πρακτικές… δεν ανακαλύπτουμε κάτι εδώ και δεν κινείται και τίποτα -γενικώς- εδώ, οπότε και το blog θα ακολουθήσει την ροή των πραγμάτων με τις ρακές να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και το πάνω χέρι.
Η ψυχοθεραπεία θα τελειώσει όπως ξεκίνησε, ολούθεν και κατ’εξακολούθησην, παράπτωμα το οποίο σπάνια συγχωρείται, αλλά δεν γαμιέται! Μια ψυχή που έχει πουληθεί, ας ξαναπουληθεί… τόσο όσο! Στο πόδι κι αυτήν τη φορά τα γραφούμενα, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς διορθώσεις, χωρίς αναθεωρήσεις, χωρίς επικείμενα συμβάντα, χωρίς sport Billy και χωρίς κακιά Βάντα, με τον χρόνο όμως να πιέζει όπως πάντα.
Ο γιατρός μου λέει ότι πρέπει να προσπαθώ συνεχώς μέχρι να γίνω καλύτερος, λες και θα γίνει ποτέ αυτό! Έτσι! Αισιοδοξία πάνω απ’όλα και… αγάπη!
Δεηθώμεν!
Αυτή η πόλη μου ανήκει! Τί κάνει; Μου ανήκει. Ποιά; Αυτή η πόλη. Μπράβο τ’αγόρι μ’, τα είπες και τα έπραξες μια χαρά!
Υ.Γ. Φίλε Πέτρο… το κομμάτι -στο ‘χω ξαναπεί- τα σπάει! Έτσι απλά, λιτά κι απέριτα!