httpv://youtu.be/L8-23xGjHGs
Ακούω την συναυλία ξανά και ξανά και σκέφτομαι ότι θα’θελα πολύ να βρισκόμουν κι εγώ εκεί. Ν’αρπάξω την μοίρα, να της δαγκώσω τ’αφτί και να τσιρίξω στα μούτρα της ή να την αγκαλιάσω και να της δώσω ένα φιλί στο στόμα. Και τί θα καταλάβαινα; Τί και γιατί και πώς και αν και ίσως… κι όσο πιο πολύ μπερδεύομαι, τόσο πιο πολύ το θέλω. Ανώμαλα πράγματα, άσχημα πράγματα, όμως βρίσκονται εκεί. Το ταξίδι ξεμακραίνει και βαθαίνουν τα ποτάμια. Από την μία δεν έχει μείνει τίποτα κι από την άλλη δεν υπάρχει τίποτα. Και στην μέση τ’όνειρο και το νησί που δεν βρίσκεται πουθενά…