Αλίμονο! Μα πώς θα μπορούσε να λείπει από το καρέ το καλύτερο χαρτί; Είναι φύσει αδύνατον και παραφύσι(ν) αδυνατότερον. Για ποιόν λόγο τις μαύρες μας, τις λένε blues… ποτέ μου δεν το κατάλαβα! Ούτε και τις ακατανόητες και ασύνδετες προτάσεις χωρίς σκοπό κατάλαβα ποτέ μου! Όπως και να’χει, αργά ή γρήγορα θα με μισήσεις μωρό μου. Όταν διαπιστώσεις πως όλα όσα πίστευες πως είμαι, ήταν μόνο στο μυαλό σου, θα με μισήσεις! Μια απ’αυτές τις ημέρες, όταν ο Δίας δεν θα’χει πια τί να τιμωρήσει, όταν οι θάλασσα από μόνη της δεν θα’ναι αρκετή, όταν θα τα σκεφτόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε ή θα κλαίμε, τα πάντα θα μπουν στην θέση τους. Κι όσα χαθούν χάθηκαν, κι όσα μείνουν έμειναν. Όλα τα νησιά είναι πάντα τόσο κοντά μας όσο και μακρυά μας.
Ζυγίζουμε την ψυχή μας και συνεχίζουμε…