Βασικές αρχές ψυχολογίας, λέμε, κι (α)φού το λέμε, θέμε να το [υπο]στηρίζουμε καλά και να του φερόμαστε με στοργή, υπομονή κι αγάπη περίσσεια… τρομάρα μας! Ο κόσμος το’χει τούμπανο κι εγώ κρυφό καρδάρι, που το κλωτσάω πότε πότε για να’χω να γεμίζω… Αϊ σιχτίρ πια! Αυτά τα συμπεράσματα είναι που κάνουν ελαστικά τα όρια και μετά αναρωτιέμαι γιατί ξεχειλώνουν και ταλαιπωρούν! Δεν νομίζω ότι υπάρχει τίποτι(ς) άλλο για να ειπωθεί, μα ούτε και για να καμωθεί. Ελπίζω αυτή να είναι η τελευταία ανάρτηση που βγαίνει απ’το ρημάδι κι ας το’χω πει ήδη πολλάκι(ς)…
¡Hola!