Το απόγευμα ήμουν για ποδήλατο στην παραλία της Θεσσαλονίκης, όπου συνάντησα ακόμη έναν αναγνώστη του blog. Τώρα, γνωρίζω και τους 4 που το διαβάζουν, συμπεριλαμβανομένου εμού και του ιδίου (τί μου θυμίζει αυτό….μα τί μου θυμίζει…).
Η χαρά μου ήταν διπλή γιατί το εν λόγω άτομο, πλην όλων των άλλων, το εκτιμώ και για την ιδιαίτερη φωτογραφική του ματιά, και καθότι εγώ είμαι newbie στο άθλημα, όσο να ‘ναι….. ένοιωσα ένα έξτρα δέος εκείνη την στιγμή…..
Οι ερωτήσεις για το blog ήταν λίγο περίεργες, του τύπου:
“- Μα καλά τί σου συμβαίνει;”
“- Τί έχεις πάθει τον τελευταίο καιρό;”
“- Καρδούλες, πανσέληνοι, στιχάκια, αυνανισμοί… Τί σ’εχει πιάσει;”
Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να απαντήσω σε όλα αυτά τα καυτά ερωτήματα, αλλά δεν θα το κάνω.
Κι όσο για το φακέλωμα και την ανάλυση του ψυχολογικού μου προφίλ… δεν φοβάμαι!
Κανένα πόρισμα δεν είναι ικανό να σταματήσει αυτό που έχει ήδη ξεκινήσει! Ολα έχουν πάρει τον δρόμο τους και τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο.
Viva!!!!
Υ.Γ.
Η βραδυά έκλεισε στον Αγιο Παύλο και μετά με άφθονο γέλιο και κρασί στο σπίτι.
Σοβαρό διάστρεμμα και ακινησία για 4 ημέρες.