Κοντεύοντας να τελειώσω το μυθιστόρημα που άρχισα λίγες ημέρες πρίν, το ποτήρι με το κρασί έγινε ποτήρι με τσίπουρο συνοδευόμενο με τα απαραίτητα “αξεσουάρ”. Το ότι τελειώνω ένα μυθιστόρημα, βέβαια, για κάποιον που δεν με γνωρίζει, ακούγεται απολύτως φυσιολογικό. Για κάποιον που με γνωρίζει όμως, είναι κάτι που ακούει για πρώτη φορά, αφού την τελευταία φορά που διάβασα μυθιστόρημα (αν μπορώ να θυμηθώ καλά) ήταν -όχι πολλά χρόνια πριν- στο δημοτικό: “Οι περιπέτειες του μικρού Νικόλα”.
Εχω διαβάσει αρκετά πράγματα από τότε, αλλά συνήθως ήταν εξειδικευμένα άρθρα, κόμικς, παραφυσικά, παραφύσην, βιογραφίες, φιλοσοφήματα, άντε και τίποτα πεζά ή ποίηση. Ποτέ μυθιστόρημα αν εξαιρεθούν 2-3 αποτυχημένες προσπάθειες που η πιο αποτελεσματική σταμάτησε κάπου στην 30η σελίδα.
Σχόλια και εντυπώσεις, μόλις ολοκληρώσω….. το βιβλίο εννοώ!!