 |
| Κάρλος |
Σκηνή 1
[Ο Κάρλος κλείνει το Macbook, κοιτάζει το ρολόι του που δείχνει 02:14, σκουπίζεται, ανάβει ένα πούρο, φυσάει τον καπνό και μονολογεί αναστενάζοντας….]
[κοντινό]
“Τί είναι η ζωή; Ενα τίποτα είναι!
Σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε!
Επειδή όμως σήμερα είναι αργά, ας φροντίσουμε αύριο να περάσουμε καλά, ω σαν να είναι η τελευταία ημέρα που ζούμε στον μάταιο τούτο κόσμο.
Διότι, τί αξίζει στην ζωή;
Η κάθε στιγμή που περνάει…. που είναι μοναδική!
Ας φροντίσουμε, λοιπόν, καμμιά στιγμή από τώρα και στο εξής να μην είναι σπαταλημένη!!!”
[μπαίνει στο πλάνο η Χουανίτα, που μόλις ξύπνησε]
– Κάρλος!!! Τί κάνεις τέτοια ώρα γυμνός στο καθιστικό;
– Χουανίτα, δεν είναι αυτό που νομίζεις…..
– Μα δεν νόμισα κάτι Κάρλος…. Κάρλος; Τί μου κρύβεις;
– Λυπάμαι Χουανίτα! Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ δεν άντεχα άλλο να στο κρύβω. Ηταν κάτι που με βασάνιζε 10 χρόνια τώρα….
– Τί εννοείς Κάρλος; Με κάνεις και ανησυχώ!
– Δεν έχει νόημα να κρύβομαι άλλο Πεπίτα… Η αλήθεια είναι ότι….
{στο σημείο αυτό ο συγγραφέας αφήνει ανοιχτή πρόσκληση στον φίλο Alan B. να καθορίσει την συνέχεια….}
Σκηνή 2
… είμαι παντρεμένος επί 10 συναπτά έτη με τη Χουανίτα Ρουφφόν !!!
[Ο Κάρλος γυρνάει με μια αστραπιαία κίνηση το Macbook
προς την εμβρόντητη Χουανίτα, της οποίας η λαλιά χάθηκε στιγμιαία.]
Το πράσινο λεντάκι της κάμερας κοιτούσε ψυχρά τις στητές της ρώγες
που μέσα από την φίνα σατέν νυχτικιά της
ξεπρόβαλαν σαν δυο μουσκεμένα απο βραδύς ρεβύθια.
Η λίμπιντο της πολυοργασμικής λατίνας πρόλαβε να σκαρφαλώσει
σε μουσκεμένα υψίπεδα, και απο κει, να βροντοκυλύσει στην άβυσσο
της στεγνής ερήμου.
Οι ορμόνες της σφυροκοπούσαν τους λεμφαδένες, δίνοντας της
ενα μούδιασμα στη ραχοκοκκαλιά που την συνέφερε.
Στην SHD² οθόνη του Macbook, το παράθυρο του iFuck, της τελευταίας
virtual mastrubation σουίτας της Apple, έχασκε ανοιχτό.
Εδειχνε ενα κακοφωτισμένο δωμάτιο με λιτή επίπλωση στο κέντρο του οποίου
δέσπωζε ενα μεγαλειώδες μπρούτζινο κρεβάτι εξοπλισμένο με την τελευταία λέξη της σεξοτεχνολογίας.
Εννιά mojo-cameras των 38 Mpixel έκαστη περιμετρικά,
heat reflex σεντόνια, groovy booster σούστες (τί πως τις είδα? το logo ηταν στο πλάι),
Barry White Soundsystem και 4 θεόρατα shape adapter μαξιλάρια.
Στο κέντρο του, ξαπλωμένη θεόγυμνη κοιτούσε αμήχανα μια γνωστή της Χουανίτας:
η Πεπίτα Βάσουιτς, υψηλά ιστάμενο στέλεχος της Κροατικής Πρεσβείας.
– Κυρία Βάσουιτς, τί στην ευχή γίνεται εδώ πέρα;
– Μικρή μου Χουανίτα, δεν είναι αυτο που νομίζεις.
Εγω κι ο Κάρλος, εεε, χμμμ, απλά μιλούσαμε.
– Μιλούσατε; Και η γύμνια; Το γ@μωκρέβατο;
ΤΟ ΣΠΕΡΜΑ ΠΟΥ ΒΡΩΜΟΚΟΠΑΕΙ ΕΔΩ, ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ ΜΕΣΑ;
-………..
Η εκκοφαντική σιωπή δεν κράτησε πάνω απο 52 δευτερόλεπτα.
Κράτησε 51.
Ο Κάρλος συναρμολόγησε γρήγορα την κομματιασμένη του αξιοπρέπεια
και σηκώθηκε αργά απο τον καναπέ κυριολεκτικά με την “ουρά” κ’ατω από στα σκέλια.
Πλησίασε την Χουανίτα, με το Partagas Serie du Connaisseur των 192 χιλιοστών
να αφήνει κάτω απο την παχιά του μουστάκα, ένα λευκό οσμώδες ίχνος.
– Μωράκι μου. Συγκρίνεται με τίποτα το φρέσκο;
της ψιθύρισε.
Το μακρύ εξέχον Κουβανέζικο ματσούκι ερέθισε την θιγμένη Χουανίτα.
Οι κεραίες του έμπειρου εραστή έπιασαν αμέσως την έκκριση.
Η βραδυνή γραμμή του μετρό έσπασε την ηδονική ησυχία.
Το τρένο πέρασε αλαφιασμένο κουνώντας κάθε κάδρο στον τοίχο με την κιτς ταπετσαρία.
Μ’ολις η νύχτα πήρε πάλι τα σκήπτρα της γαλήνης,
από τον Καρλος εξήχαν πλέον δύο ματσούκια,
ενα “μικρό” σμιλεμένο στους άτριχους μηρούς κάποιας μικρής Κουβανέζας
και ένα μεγάλο που στόχευε κι αυτό… κοντά σε μηρούς!
– Οχι, οχι, οχι.
ξεφώνισε καθόλου πειστικά η Χουανίτα.
– Αν νομίζεις ότι μετά από όλα αυτά θα σου κάτσω, είσαι γελασμένος αγοράκι μου.
Και βρωμοκοπάει και το πούρο σου.
– Ζουμερή μου παέγια, δεν πειράζει,
είπε καθησυχαστικά ο Κάρλος.
Ετσι κι αλλιώς το βαρέθηκα.
Το έσβησε στο μισοάδειο ποτήρι με την τεκίλα.
Ολο νόημα χάϊδεψε το εβένινο κουτί με την συλλεκτική πίπα
που του είχε δωρίσει στην δέκατη επετειί τους.
Η Χουανίτα δεν άντεξε.
Το πράσινο λεντάκι αν είχε λίγη τσίπα θα κοκκίνιζε
με τις σκηνές που εκτυλίσσονταν στο καθιστικό
της Χουανίτας Ρουφφόν αλλά και στην χάι τεκ κρεβατοκάμαρα
της Πεπίτας Βάσουιτς, η οποία έκανε απόσβεση στην επένδυσή της.
Κανείς απο τους τρεις δεν άκουσε τον οξύ ήχο
του νερού στην πλαστική κουρτίνα της ντουζιέρας.
Η μυρωδιά της αιθανόλης άρχισε να εξαπλώνεται στο σπίτι…
