Πώς κλείνει το ρημάδι; Πού βρίσκεται το κουμπί; Αλίμονο αν δεν υπάρχει! Πρέπει να κάνω τις εικόνες να σταματήσουν να περνάνε συνεχώς από μπροστά μου!
…Λες και δεν γνώριζα, λες και δεν τις έχω ξαναδεί…
“Καληνυχτίζω την μέρα και πάω πιο πέρα,
σε σκοτεινά μονοπάτια, στο τέρμα…
Εκεί που οι σκέψεις σκορπάνε,
κι οι αλήθειες γίνονται ψέμα.
Κάνω στην νύχτα παρέα και συνεχίζω,
φτάνω στο τέλος κι αρχίζω,
και φτιάχνω ό’τι γκρεμίζω,
στα όνειρά μου είμαι ξύπνιος,
φοβάμαι… μου λείπει ύπνος,
και τριγυρνάω σε μέρη που δεν τολμούσα να πάω ποτέ,
και μετανοιώνω.
Χάνω τον χρόνο, πονάω και κλαίω, ποτέ δεν μιλάω
για όσα μ’ έχουν πληγώσει και με πληγώνουν ακόμα,
μέσα στις σκέψεις τα φτιάχνω, τα ζω ξανά και ξανά
και συνεχίζω να φτάνω στο τέλος,
να φτιάχνω ότι γκρεμίζω
και μετανοιώνω.”, 2004