Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα

Το βαπόρι απ’την Περσία…

…ακόμη αγνοείται! Που και που πιάνει λιμάνι, μα κάθε λιμάνι και καημός, κάθε καημός και δάκρυ κι είναι η ζωή του καθενός θάλασσα δίχως άκρη. Λένε ότι ο πόνος είναι αυτός που γεννάει ωραία τραγούδια κι όχι η ευτυχία, κι αυτό είναι γεγονός. Ολα τα αβάσταχτα κυλάνε από τα μάτια και γίνονται νότες και στίχοι για να σε ταξιδέψουν και να ξεχάσεις ή… να θυμάσαι.

Στα παραμύθια, η πριγκήπισσα ερωτεύεται τον πρίγκηπα και ζούνε για πάντα χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Γι’αυτό τα λένε παραμύθια!

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

1974-2025: Πενήντα ένα χρόνια αυπνίες