Τα σημάδια είμαι εμφανή πλέον, μετά από τόσο καιρό, και δεν χρειάζονται ούτε ανάλυση ούτε επεξήγηση. Αν κάνω πως δεν τα βλέπω και μιλήσω, η απάντηση θα με χαλάσει. Διαλέγω την σιωπή που μπορεί να έχει το ίδιο αποτέλεσμα, αλλά με καλύτερες επιπτώσεις στην διάθεσή μου.
Οταν δεν περιμένεις τίποτα, το παραμικρό μπορεί να σου δώσει χαρά, όμως ακόμη κι αυτό λείπει. Οι πειρασμοί περνάνε σε δεύτερη μοίρα κι ας είναι το μόνο πράγμα που κρατάει το μυαλό ζωντανό. Τα όνειρα ακολουθούν τις διαθέσεις της μέρας, και γίνονται ολοένα και πιο περίεργα.
Ο εικονικός κόσμος παίρνει το προβάδισμα, αλλά δεν ικανοποιεί τις αναζητήσεις, αφού δεν συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις. Αν καλομάθεις, δύσκολα συμβιβάζεσαι.
Η μέρα της μαρμότας τσιτώνει ολοένα και περισσότερο τα νεύρα, τα οποία δεν μπορούν να αντισταθούν στον εκνευρισμό και την αποξένωση. Χωρίς εκτόνωση και με τα άστρα σε δυσμενή θέση, ο επαναπροσδιορισμός των ορίων είναι μονόδρομος για να μην ακολουθήσουν τα χειρότερα, ειδικά όταν ο συμβιβασμός με την ιδέα του χειρότερου φαντάζει ως η καλύτερη λύση.
errare humanum est, et factum est
Αδύναμος και αναποφάσιστος, δυσκολεύομαι να καθορίσω τα μελλούμενα κι αυτό μεγαλώνει την απόσταση από τα ζητούμενα και τα επιθυμητά. Δύσκολο να απομονώσω και τις σκέψεις μου, για να μπουν επιτέλους σε μια σειρά και να πάρει κι ο καημός τον δρόμο του, Μάκη μου, για να σταματήσει αυτό το χάσιμο.
“Αλλη μια νύχτα, άλλη μια μέρα, άλλο ένα βήμα στο κενό…”, μόνο που δεν υπάρχει θεός για να πιαστώ και οι ισορροπίες είναι ανύπαρκτες…