Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα

ΑΥΠΝΙΕΣ: Αέναη πτώση

“Το όνειρο άδειο, κάνω κουράγιο, μα νοιώθω να χάνω αυτό που ποθώ, δεν ξέρω τί άλλο πια να σκεφτώ, θέλω να φύγω, μα σ’αγαπώ. Οι νύχτες περνάνε κι αναρωτιέμαι, αν είναι αλήθεια αυτό που μισώ, παίζω και χάνω σε στημένο παιχνίδι, ο χρόνος με φτύνει κι εγώ απλά κοιτώ.”, 1996


Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

1974-2025: Πενήντα ένα χρόνια αυπνίες