Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να βλέπω όνειρα πάλι. Παλιά όνειρα που τα έχω ξαναδεί, άλλα λιγότερες κι άλλα περισσότερες φορές! Ολόιδια όμως, σαν να μην πέρασε μια νύχτα. Ξυπνάω και κοιτάζω το ημερολόγιο, για να βεβαιώσω ότι δεν έχω ταξιδέψει στον χρόνο, λες και θα μπορούσα, τόσο ίδια! Λες και δεν μπορώ να ονειρευτώ καινούργια πράγματα, λες και δεν έχω δει νέες εικόνες, λες και δεν έχω νέα βιώματα ή νέες σκέψεις να με απασχολούν! Δηλάδη… στα όνειρα που μπορείς να δεις το οτιδήποτε, εγώ βλέπω τα ίδια όνειρα που έβλεπα πριν από 15 χρόνια…. τί να πω!
Αυτά μέχρι χθες! Χθες είδα το δεύτερο πιο τρελό όνειρο που έχω δει στην ζωή μου, κι επιπλέον, από τα λίγα που μπορούσα να τα θυμηθώ το πρωι! Στο όνειρο αυτό, ήμουν μέσα σε ένα ταξί και γυρνούσα από κάπου -δεν ξέρω από πού- όμως ήταν νύχτα και ήμουν κάπου κεντρικά, χωρίς να γνωρίζω καλά την πόλη. Ο ταξιτζής άκουγε έναν αράβικο σταθμό, χωρίς να είναι ο ίδιος άραβας, που έπαιζε όμως ελληνικά τραγούδια. Κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι κάνουμε κύκλους κι ότι περνάμε συνεχώς από τα ίδια μέρη, από τα ίδια μαγαζιά και βλέπω τους ίδιους ανθρώπους να κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα! Αυτό δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στο όνειρο, όμως τον ρώτησα αν είμαστε μακρυά από τον προορισμό μας, που κι αυτόν δεν θυμάμαι ποιός ήταν. Τον ρώτησα 2-3 φορές, όμως δεν μου απάντησε.
Το επόμενο πράγμα που έκανα, ήταν να ανοίξω την πόρτα και να κατέβω, ενώ το ταξί ήταν εν κινήσει!!! Παραδόξως κατέβηκα τελείως φυσιολογικά, όμως σχεδόν αμέσως ένιωσα την γη να χάνεται και τον κόσμο να γυρίζει τα πάνω κάτω και να πέφτω. Κι ενώ νοιώθω ότι πέφτω, πιάνομαι από ένα παγκάκι που υπήρχε δίπλα μου και βρίσκομαι να κρέμομαι ανάποδα σε έναν κόσμο που ζει και κινείται φυσιολογικά, μέρα μεσημέρι!!! Ανθρωποι περπατούσαν, αυτοκίνητα στους δρόμους, ποδήλατα, όλα ανάποδα κι εγώ να κρέμομαι από ένα παγκάκι έτοιμος να πέσω… στον ουρανό!!! Οσο κι αν φώναζα, κανείς δεν μου έδινε σημασία, σαν να μην υπήρχα, ακόμη και άτομα που καθόντουσαν στο παγκάκι από όπου κρεμιόμουν ανάποδα!
Είχα την αίσθηση ότι αν το αφήσω θα πέσω στο κενό, και δεν είχα και την δύναμη να “σκαρφαλώσω” για να καθίσω, και να γίνω μέρος του -ανάποδου έστω- κόσμου. Κι ενώ από την μία φοβόμουν να το αφήσω και να πέσω… στον ουρανό, από την άλλη ο ανάποδος κόσμος μου ήταν τελείως άγνωστος και δεν με “κρατούσε” τίποτα εκεί. Τελικά, δεν το άφησα οικιοθελώς, όμως μη αντέχοντας να κρατιέμαι άλλο, έπεσα….
Το πέσιμο είχε ως αποτέλεσμα και το τέλος του ονείρου, από το οποίο -πάλι παραδόξως- δεν ένιωσα καθόλου αναστατωμένος, αντίθετα ξύπνησα ήρεμος, ω σαν να είχα κάνει τον καλύτερο ύπνο. Οι πλούσιες γνώσεις μου στην ερμηνεία των ονείρων δεν με βοήθησαν καθόλου, όμως ούτε και η βιβλιογραφία. Ο γιατρός μου λέει ότι δεν πάω καθόλου καλά, αλλά τί ξέρει αυτός;