Τις τελευταίες ημέρες είμαι κάπως… δεν ξέρω. Θεωρώ ότι έχω προδώσει λιγάκι αυτό το blog, γιατί… ξέρεις… οι ώρες που κοιμάμαι… και δεν είναι μόνο αυτό, κι η διάθεσή μου είναι λιγάκι… ξέρεις… όχι όπως ήταν, έχει ήλιο παντού. Κι όχι ότι έχει αλλάξει κάτι, όχι… δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό! Ούτε σεισμοί προβλέπονται, να πεις ότι… αν και είμαι καθ’ όλα προετοιμασμένος, δεν είναι… όχι, δεν είναι ούτε απ’ αυτό! Κάτι συμβαίνει, όμως… Ισως να’ναι κι αυτό το τραγούδι που άκουσα τελευταία, δεν ξέρω… καιρό είχα να ακούσω κάτι παρόμοιο… μου θύμισε κάτι, δεν ξέρω τί ακριβώς, αλλά κάτι έντονο… και παλιό… κάτι που υπήρχε και παλιά… Πολύ μυστήριο τελευταία, όλα πάνε καλά ή σχεδόν όλα τελοσπάντων… ακόμα κι αυτές οι τελείες… πολλές τελείες για ένα άρθρο, δεν είναι σωστός τρόπος χρήσης των σημείων στίξης αυτός… ή είναι;
Ορίστε! Ούτε αυτό ήταν ερώτηση της προκοπής! Κάτι συμβαίνει, δεν εξηγείται αλλιώς κι αν μ’ ένοιαζε ίσως και να ΄ξερα τί, όμως… Να το πάλι! Πάντα με νοιάζει και πάντα θέλω να ξέρω… η πληροφορία είναι η μεγαλύτερη δύναμη σε μια διαπραγμάτευση… Ισως, δεν ξέρω… ίσως δεν θέλω να διαπραγματεύομαι πια! Μπορεί να’ναι κι έτσι… Πάντως, δεν ξέρω… ίσως δεν θέλω να ξέρω! Ισως να’ναι κι έτσι…
Λες να άρχισε να ξημερώνει στην ώρα του πια; Δεν θέλω να το πιστέψω, αλλά… δεν αποκλείεται να ‘ναι κι έτσι. Κρίμα… “Για δες καιρό που διάλεξε, το κρίμα να ‘ρθει πάλι, τώρα που…” καλά, η βλακεία δεν έχει όρια. Εγώ όμως; Και απαντώ: ούτε εγώ έχω. Κι αν έχω τα έχω ξεπεράσει προπολοού. Δεν θυμόμουν αν γράφεται με ένα ή δύο “λ” και το έγραψα με δύο “ο”, αν και το “ο” άνηκε στο “ου” κανονικά, αλλά τί σημασία έχει τί ανήκει πού; Καταλαβαίνεις πού το πάω… Η θεωρία του χάους σε εφαρμογή: μια βλακεία εδώ μπορεί να προκαλέσει άλλη μεγαλύτερη βλακεία στην άλλη άκρη του κόσμου! Γύρω γύρω Κυριακή, εδώ που γαμ… εγώ Σάββατο, γαμ… το $#@#$#$@, γαμ….
Υ.Γ. Συγνώμη για τα σύμβολα, αλλά το blog είναι χαρακτηρισμένο ως πρέπον, ενώ εγώ πάλι όχι!