Απ’ ότι φαίνεται, τίποτα δεν άλλαξε, αλλά και τίποτα δεν είναι το ίδιο. Το βάρος ήταν πάντα αβάσταχτο, ο χρόνος ποτέ δεν κυλούσε πιο γρήγορα, τα βράδια είναι το ίδιο ήσυχα και οι σκέψεις ολοένα και πιο σκοτεινές, όμως οι αισθήσεις και τα αρώματα είναι πιο έντονα, η μουσική δεν μένει μόνο στα αυτιά και η απουσία δεν γίνεται συνήθεια με τίποτα!
Δεν ξέρω αν αυτό που έχει μείνει είναι καλύτερο ή χειρότερο, αν είναι ηπιότερο ή πιο έντονο, αν είναι παροδικό ή μόνιμο, αν είναι χαρά ή λύπη. Έχω την αίσθηση ότι έχω ξεχαστεί σε αίθουσα θεάτρου, ενώ η παράσταση έχει από ώρα τελειώσει. Παλιές συνήθειες έχουν επανέλθει, παλιά συναισθήματα έχουν ζωντανέψει, και όσα σχοινιά δεν χάθηκαν στον βυθό μαζί με τις άγκυρες, φαίνεται πως δεν είναι αρκετά δυνατά για να σηκώσουν το βάρος…
Κάθε φορά είναι σαν πρώτη φορά, κι αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω με τίποτα. Με τίποτα όμως…