Τώρα που τα ρημάδια τα πλήκτρα έχουν αποκτήσει κάποιο νόημα και σκοπό, εγώ έχω αρχίσει να ξεχνάω, οπότε κρατάω σημειώσεις με λέξεις κλειδιά για να μπορώ να βάζω σε τάξη τις άτακτες σκέψεις μου, και ειδικά ορισμένες απ’αυτές, οι οποίες έχουν αποθρασυνθεί εντελώς! Καλή η επιμονή, όμορφο το παιχνίδι, όμως καλό είναι να ξέρει κανείς πότε πρέπει να κάνει πίσω. Εχω ένα πρόβλημα για κάθε λύση, όταν όμως γίνομαι εγώ το πρόβλημα τότε είναι αλλιώς.
– “Αλλιώς πώς;”.
– “Δεν χρειαζόμουν ερώτηση για να προχωρήσω την σκέψη μου, ίσα ίσα που τώρα έχασα τον ειρμό μου… να πάρει! Αλλη φορά να μην επεμβαίνεις, μόνο να ακους! …Αϊ σιχτίρ, όποτε τον χρειάζεσαι κωφεύει, αλλά πετάγεται εκεί που δεν τον σπέρνουν…”
– “Το άκουσα αυτό!”
…………..
Ελεγα, λοιπ
όν, ότι υπάρχουν τόσα πολλά που μας αγχώνουν κάθε μέρα, καλό είναι να μην προσθέτουμε καινούργια. Αλλωστε, το ναι δεν ήταν ποτέ δεδομένο, κάποτε -μάλιστα- δεν ήταν καν ενδεχόμενο κι εσύ το ξέρεις καλά αυτό…. Α, δεν μιλάς τώρα, ε; ….
Αύριο λέω να “κουράρω” μέχρι τελικής πτώσεως σε ένα ακόμη session ψυχοθεραπείας, χωρίς αυτοκίνητα να καίγονται αυτήν την φορά, αλλά με τον μπασίστα να είναι πάλι όλα τα λεφτά!
Δεν ξέρω… πραγματικά δεν ξέρω τί ψάχνω να ανακαλύψω σ’αυτό το blog, όμως δεν νομίζω να υπάρχει κάτι εδώ. Γράφω και ακούω το echo του ήχου των πλήκτρων που δεν με αντέχουν πια.
Ο γιατρός μου δεν μου μιλάει, αλλά τόσα ξέρει κι αυτός!
Τσιγγάνα, χέσε μας κι εσύ!
httpv://www.youtube.com/watch?v=JUUwE8OwUZc