“Οσο παλιές κι αν είναι οι σελίδες, όσο ξεπερασμένα κι αν είναι τα γραμμένα τους, όταν τις σκίζεις ο θόρυβος είναι ανυπόφορος.”, Εφη Τάδε.
Τελευταία ημέρα του Μάρτη κι οι μήνες που ακολουθούν μέχρι το τέλος του κόσμου είναι δύσκολοι και μεγάλοι. Δεν έχει μείνει ούτε μία σελίδα γραμμένη που να μην έχω σκίσει, αλλά έχω ακόμη πολλές κενές που διψάνε για μελάνι. Το τί θα γραφτεί το γνωρίζω, το πώς θα γραφτεί το έχω ήδη σκεφτεί, αλλά δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν θέλω να το κάνω…
Υ.Γ. Το blog έχει μπει στον αυτόματο πιλότο και καταστρέφεται κάθε μέρα κι από λίγο μέχρι να χαθεί τελείως ή να ζήσει για πάντα! Το κακό είναι ότι δεν θα’θελα να’μαι εκεί, ούτε στην μία περίπτωση, ούτε στην άλλη…