…κι αυτό ειναι γεγονός. Και δεν είναι ότι έχω πρόσφατο το “Αρωμα”, όχι δεν είναι αυτό. Το αντίθετο θα έλεγα, αυτό μ’έχει! Μ’έχει και με πηγαίνει μια από δω και μια από κει, σαν τις βαρκούλες του Μάκη στο μώλο. Δεν μ’ενοχλεί, ούτε ζαλίζομαι εύκολα πλέον, κι όσο το σχοινί είναι δεμένο δεν υπάρχει πρόβλημα, όμως τί θα γίνει αν σπάσει; Τα νερά είναι ατίθασα και άγρια και το σκαρί παλιό και ταλαιπωρημένο…