Μια έτσι και μια αλλιώς, μια κρύο και μια ζέστη, μια πάνω και μια κάτω…. η ουσία είναι μία και βρίσκεται αποτυπωμένη στον τίτλο του άρθρου. Κι ας είναι κι ο Ερμής ανάδρομος κι ο δρόμος παράδρομος, κι ας έχουν χαθεί τ’αυγά και τα πασχάλια, κι ας μην ξέρουμε που μας πάνε τα τέσσερα, κι ας μην έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα, κάνει δεν κάνει ρίμα, η ζωή είναι ένα ποίημα… τελικά κάνει! Όχι ποίημα, ρίμα: κι είναι κρίμα να το βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο και να λες ότι η ζέστη είναι καλύτερη απ’το κρύο, όταν γύρω όλη η πλάση είναι γεμάτη ομορφιές, με καλύτερη απ’όλες ένα ξυρισμένο αιδ…
– Φτού σου, δεν ντρέπεσαι λιγάκι! Αίσχος!!!
– Συγνώμη! Πού ήξερες τί ήθελα να πώ;
– Είναι πολύ απλό: αφού ο αιδεσιμότατος έχει μούσι, άρα δεν ξυρίζεται, και αιδήμων είναι οφθαλμοφανές ότι δεν είσαι, τότε τα μόνα που μένουν και αρχίζουν από “αιδ” είναι η αιδώς που θα έπρεπε να νοιώθεις γι’αυτά που λες και το αιδ…. αααααα, τον πονηρόοοοο! Ήθελες να πω την λέξη εγώ, έτσι; Αυτό δεν ήταν το σχέδιό σου από την αρχή;
– Για να είμαι ειλικρινής όχι! Αλλωστε, εσύ ήσουν αυτός που πετάχτηκε πριν ολοκληρώσω την φράση μου! Σωστά;
…………..
Υ.Γ. Δεν πάμε καλά…. δεν πάμε καθόλου καλά…..