…τα πράγματα θα έπρεπε να είναι διαφορετικά, πιο απλά, πιο εύκολα! Life is too short to be living with regrets κι έχω γεμίσει από δάφτες, με “υ” όμως, οι δάφτες δεν ξέρω καν τί είναι, αν είναι κάτι δηλαδή. Εψαξα στο google και πολύ σωστά με ρώτησε αν ήθελα να γράψω “δαύτες”. Ναι ρε φίλε, “δαύτες” ήθελα να γράψω στο κείμενο, απλά ήθελα να μάθω αν υπάρχει η λέξη “δάφτες” και τί σημαίνει! Τελικά, καλό το internet, αλλά δεν βοηθάει πολύ. Βασικά, τίποτα δεν φαίνεται να βοηθάει! Τί διάολο; Πώς τα έχω καταφέρει έτσι! Ρίχνοντας τα τείχη μεμιάς, αποκαλύφθηκαν τα πάντα, ό’τι υπήρχε μέσα κι ό’τι υπήρχε έξω από αυτά. Και μετά; Κι ύστερα, κι ύστερα, που λέει και η Μαρινέλλα; Μα δεν υπάρχει ύστερα, απαντά η ίδια! Και γιατί να μην υπάρχει ύστερα; Γιατί θα πρέπει να υπάρχει μόνο πριν κι όχι μετά; Τί έχει το μετά, δηλαδή, μια χαρά είναι! Έχουν μείνει μόνο 3 μήνες μέχρι το τέλος του κόσμου, ίσως και λιγότεροι, κι είναι γραμμένο με το ίδιο μελάνι που χρησιμοποίησα για να ξορκίσω το καλό. Κι αυτές οι μυρωδιές…. αυτές θα μείνουν αναλλοίωτες, το ξέρω, όπως όλα άλλωστε, και στο τέλος θα ξαναμπούν όλα στην παλιά τους θέση, όμως… δεν θα βολεύονται… Και θα χτιστούν πάλι τα τείχη, με την διαφορά ότι αυτήν την φορά θα ξέρω… θα πρέπει να γίνουν απόρθητα ή… να μην γίνουν καθόλου! Ποτέ ξανά ετοιμόροπα!
Κι αυτό εδώ τί ρόλο παίζει τελικά; Ξεκίνησε για πλάκα, έγινε ανάγκη και τώρα ζητάει πολλά και μάλιστα καθημερινά. Ετσι, όπως το πάει, στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα για μένα, κι αυτό δεν είναι σωστό, ααα!, η αλήθεια να λέγεται!
– Οσο γι ‘αυτό….
– Με ειρωνεύεσαι;
– Εγώ; Γιατί το ρωτάς αυτό;
– Δεν μπορώ άλλες ερωτήσεις…. απαντήσεις ψάχνω και δεν με βοηθάς καθόλου! Γιατί δεν πας να βρεις τους άλλους, μου λές;
– Θέλεις;
– Δεν ξέρω…. εσύ;
– Δεν ξέρω….
– Ωραία! Τώρα είμαστε δύο που δεν ξέρουμε τί θέλουμε….
Ελεγα, λοιπόν, ότι…
– Ε; Αυτό ήταν; Τελείωσε η συζήτηση; Γιατί αφήνεις συνέχεια πράγματα στην μέση;
– Και τί θέλεις να κάνω; Ολα τα πράγματα έχουν μια αρχή, μια μέση κι ένα τέλος.
– Γιατί τ’αφήνεις στην μέση; Αυτό ρωτάω…
– Γιατί δεν μ’αρέσει το τέλος, εντάξει;
– Σε φοβίζει, όχι δεν σ’αρέσει.
– Εχει μεγάλη διαφορά;
– Τεράστια, κι αν δεν…
– Κοίταξε! Δεν σε χρειάζομαι για να μου πεις πόσο αναποφάσιστος είμαι, το γνωρίζω ήδη.
(μόλις διαβάσατε ένα μικρό απόσπασμα από την καινούργια αυτοβιογραφική νουβέλα του παγκοσμίου φήμης συγγραφέα και κριτικού φωτορομάντζων Αχιλλέα Μπουσμπούρογλου, με τίτλο “Δεν ξέρω τί θέλω και το θέλω τώρα!”, το οποίο δεν θα κυκλοφορήσει ποτέ.)
“Η δυστυχία σχεδόν πάντα δείχνει ότι υπάρχει ένας δρόμος που δεν ακολουθήθηκε. Τυχεροί είναι αυτοί που τον έχουν βρει κι ευτυχισμένοι αυτοί που βαδίζουν πάνω του…”