…τα έχω φτιάσει μια χαρά! Τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μη μπορεί να γίνει χειρότερο και η ελπίδα για μια εξαίρεση έχει χαθεί, την πιο κρύα νύχτα του καλοκαιριού, την σημερινή. Ευτυχώς που δεν έχει μείνει τίποτα για να χαθεί, δεν λες! Τώρα που έχουν φύγει όλοι, ούτε διάγνωση μπορώ να κάνω, ούτε το μέλλον να προβλέψω –η ησυχία έγινε αφόρητη, κι ότι αποζητούσα με πνίγει.
Ο κύβος ερρίφθη στο ίδιο ακριβώς σημείο με την κεραμίδα και τώρα μαλώνουν μεταξύ τους για τον τίτλο. Δεν υπάρχει χαμένος όμως, ούτε και νικητής. Ούτε τώρα, ούτε ποτέ.
Το blog θα πάρει βαθιές ανάσες γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι είναι το σωστό. Τϊποτα άλλο δεν θα γραφτεί, μέχρι το τέλος του κόσμου ή μέχρις ότου οι αναπνοές γίνουν ευκολότερες…
“Το βλέμμα μου λυγίζει και φοβάμαι, πως δεν θα δω το σούρουπο ξανά,
με μια γλυκιά γεύση στο στόμα, θυμάμαι… που δεν την χάρηκα ποτέ πραγματικά.”, djG
httpv://www.youtube.com/watch?v=aGmAmJFUvzM
Waiting for the summer rain…